VII SA/Wa 1873/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej prawidłowości prowadzonych robót budowlanych przy budowie budynku handlowo-usługowego na działce u zbiegu ulic: [...] i [...] w W., umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu wskutek decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], umarzającą postępowanie w ramach nadzoru budowlanego. Podczas oględzin w dniu [...] maja 2009 r. stwierdzono budowę budynku handlowo-usługowego na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...]. Realizacja budowy pozbawiła mieszkańców budynku przy ul. [...] w W. dostępu bezpośredniego do drogi publicznej od strony wschodniej na czas trwania budowy. Organ stwierdził, iż po zakończeniu robót przewidziany jest ciąg pieszo-jezdny pomiędzy budynkiem przy ul. [...], a budowanym budynkiem szerokości 12,50 m. Droga dojazdowa do budynku przy ul. [...] nie została uwzględniona w projekcie organizacji ruchu z dnia [...] lipca 2008 r. Dojazd pośredni przez posesje sąsiednie przewiduje plan zagospodarowania [...]. Szerokość przejścia ciągu pieszego pomiędzy ogrodzeniem terenu budowy, a budynkiem przy ul. [...] w przewężeniach spowodowanych schodami do tego budynku wynosi 1,50 m. Projekt organizacji ruchu, zatwierdzony przez Inżyniera Ruchu m. W., nie uwzględnia schodów do budynku od tej strony. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z wyjaśnieniami osób reprezentujących Wspólnotę Mieszkaniową budynku [...], od strony wschodniej nie ma wymaganej drogi pożarowej. Natomiast, jak stwierdził kierownik budowy, został zapewniony dojazd do bramy budynku przy ul. [...] od strony ul. [...] o szerokości min. 3,0 m, stanowiący ciąg pieszo-jezdny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. wskazał, iż nie stwierdzono odstępstw w stosunku do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, na podstawie którego prowadzone są prace. Również nie stwierdzono odstępstw od projektu organizacji ruchu, za wyjątkiem schodów do budynku przy ul. [...]. Natomiast kwestia legalności wykonania schodów nie jest przedmiotem postępowania. Z dokonanych oględzin wynika, że budowa jest prowadzona prawidłowo oraz nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ wyjaśnił także, iż bada zgodność prowadzenia robót budowlanych z decyzją o pozwoleniu na budowę i projektem stanowiącym załącznik do niej, nie bada natomiast prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy ocenił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. zasadnie umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. Stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono odstępstw wobec decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, na podstawie którego budowana jest inwestycja. Nie stwierdzono również odstępstw od projektu organizacji ruchu, zatwierdzonego przez Inżyniera Ruchu m. W., który nie uwzględnia schodów do budynku od tej strony, jednak kwestia legalności wykonania schodów nie jest przedmiotem postępowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w ramach przyznanych mu kompetencji bada jedynie zgodność prowadzonych robót budowlanych z decyzją o pozwoleniu na budowę i projektem stanowiącym do niej załącznik, natomiast nie bada prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] w W., zarzucając naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że mieszkańcy budynku [...] mają zapewniony dojazd do ich posesji oraz dostęp do drogi publicznej, - § 12 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez przyjęcie, iż wznoszony budynek realizowany jest we właściwych odległościach od granicy nieruchomości należącej do skarżącej Wspólnoty i istniejącego tam budynku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie prawidłowości prowadzonych robót budowlanych przy budowie budynku handlowo-usługowego na działce u zbiegu ulic: [...] i [...] w W. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższy przepis odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne ulega obligatoryjnemu umorzeniu, a jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowość postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2002 r. sygn. akt I SA 2470/2000). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest to brak przedmiotu postępowania rozumianego jako konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 5 września 2002 r. sygn. akt SA/Sz 3020/2000). W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie prawidłowości prowadzonych robót budowlanych z urzędu (zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2009 r.). W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że inwestor realizuje budynek zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę z dnia [...] lipca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. nie stwierdził żadnych odstępstw od udzielonego pozwolenia. Na czas trwania budowy budynek przy ul. [...] został wprawdzie pozbawiony bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, jednak po zakończeniu budowy - zgodnie z projektem - przewidziany jest ciąg pieszo-jezdny pomiędzy budynkiem inwestora a skarżącej Wspólnoty o szerokości 12,5 m. Należy zauważyć, iż projekt organizacji ruchu z dnia [...] lipca 2008 r., zatwierdzony przez Inżyniera Ruchu m. W., nie uwzględnia drogi dojazdowej do ul. [...] na czas budowy, lecz jedynie przewiduje ciąg pieszy pomiędzy ogrodzeniem budowy a budynkiem Wspólnoty, który winien wynosić 2,5 m. W niektórych miejscach, ze względu na schody do budynku skarżącej Wspólnoty, został on zawężony do 1,5 m. Droga przeciwpożarowa została zapewniona od bramy budynku przy ul. [...] od strony ul. [...] i stanowi ciąg pieszo-jezdny o szerokości 3 m. Główne zarzuty skargi, dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnoszą się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o pozwoleniu na budowę, która nie była kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja ta jest ostateczna i była już badana zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1230/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2448/06, oddalającego skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego. Z tych przyczyn, skoro roboty budowlane są prowadzone zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, umorzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego należy ocenić jako prawidłowe. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.