VII SA/Wa 1881/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , sędzia WSA Artur Kuś (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z [...] lipca 2021 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania B T i R T- utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") z [...]kwietnia 2021 r. nr [...]. Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. [...]WINB decyzją z [...]kwietnia 2021 r. nr [...] odmówił zmiany własnej decyzji z [...] stycznia 2017 r. nr [...] (zmienionej w zakresie terminu decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...]oraz decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...]) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (dalej: "PINB") z [...] maja 2016 r. nr [...] Decyzją tą nakazano R P, A S, B S, B T oraz R T - właścicielom budynku położonego na nieruchomości przy ul. [...] we [...]- usunięcie zagrożenia powodowanego przez wady w obiekcie oraz występujące nieprawidłowości w stanie technicznym budynku wpływające na dalszą destrukcję obiektu, poprzez: 1) odbudowę zniszczonego stropu odcinkowego na belkach stalowych nad parterem wraz z niezbędnymi słupami konstrukcyjnymi, w tym usunięcie produktów korozji istniejących belek stropowych i zabezpieczenie ich przed dalszą korozją, 2) naprawę i zabezpieczenie zniszczonych fragmentów ścian i wypraw wierzchnich poprzez wykonanie izolacji poziomej ścian fundamentowych, uzupełnienie ubytków materiału tworzącego i spoin, przemurowanie w miejscach spękań, usunięcie skorodowanych zapraw, oczyszczenie powierzchni ścian z korozji biologicznej i zabrudzeń, zastosowanie preparatów odsalających i grzybobójczych oraz nałożenie obrzutki tynkarskiej na powierzchnię elewacyjną ścian, 3) uzupełnienie ubytków pokrycia dachowego, w tym gąsiorów i wymianę uszkodzonych elementów konstrukcyjnych więźby dachowej, oczyszczenie oraz zaimpregnowanie środkami chroniącymi przed grzybami i owadami więźby dachowej, 4) wykonanie niezbędnej obróbki blacharskiej dachu, 5) zamontowanie rynien i rur spustowych, 6) przemurowanie kominów wraz z wykonaniem tynku na jego częściach wystających na zewnątrz budynku, 7) wykonanie montażu stolarki otworowej w miejscach zabezpieczonych otworów i w miejscach jej braku, 8) uzupełnienie braków instalacji odgromowej. Obowiązek miał być wykonany: - w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - dla robót wymienionych w punktach 1, 3, 4, 5, 6; - w terminie 10 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - dla robót wymienionych w punktach 2,7,8. [...]WINB decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...]zmienił decyzję własną z [...] stycznia 2017 r., nr [...] w części terminu i ustalił nowy termin na 31 grudnia 2019 r. Kolejną decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...][...]WINB zmienił własną decyzję z [...] stycznia 2017 r. nr [...] , w części dotyczącej terminu i ustalił nowy termin na 31 grudnia 2020 r. W decyzji tej [...]WINB zaznaczył, że wyznaczony termin nie będzie podlegał dalszym prolongatom z uwagi na interes społeczny. B T i R T pismem z 29 grudnia 2020 r., wnieśli o zmianę terminów dotyczących decyzji PINB z [...] maja 2016 r., nr [...] "w ciągu 12 miesięcy po odwołaniu pandemii". Wniosek MG z 29 grudnia 2020 r., o zmianę terminu wykonania obowiązku został pozostawiony przez [...]WINB bez rozpoznania z uwagi na brak uzupełnienia o własnoręczny podpis. [...]WINB decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] odmówił zmiany decyzji własnej z [...]stycznia 2017 r. nr [...], w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że brak jest podstaw do dalszego przedłużania tego terminu, ponieważ za wnioskowaną zmianą nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony oraz nie istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za zmianą decyzji ostatecznej. Przede wszystkim skarżący do wniosków o zmianę terminu wykonania obowiązku nie dołączyli żadnych dowodów potwierdzających wskazane w nich okoliczności przemawiające za zmianą terminu wykonania obowiązku. B T i R T w ustawowym terminie wnieśli odwołanie od decyzji [...]WINB z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], wskazując, że ww. decyzja narusza art. 155 k.p.a. poprzez twierdzenie, że za zmianą terminu na wykonanie nakazów w stosunku do nieruchomości nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony. Ponadto wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podległy, ponieważ nie uwzględnił on w toku postępowania okoliczności braku dostępu do nieruchomości w związku z przebudową przyległej drogi publicznej. GINB w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zaskarżona decyzja [...]WINB z [...]kwietnia 2021 r., nr [...] jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Odwołał się jednocześnie do art. 155 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną decyzji [...]WINB z [...]kwietnia 2021 r. Wyjaśnił ponadto, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a., jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Dalej wskazał, że przedmiotem wniosku B T i R T jest zmiana (wydłużenie) terminu zawartego w decyzji [...]WINB z [...] lipca 2020 r., nr [...], co do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z [...]stycznia 2017 r., nr [...]. Wskazał również, że podstawą prawną decyzji nakładającej obowiązek jest art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "p.b."). GINB podniósł, że w rozpatrywanym przypadku, wniosek o kolejną zmianę terminu wykonania obowiązków skarżący uzasadnili wskazując na "opóźnienia w pracach sądu, w wyniku czego sprawa o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości nie została zakończona. Ciągle niemożliwy jest podział kosztów wykonanych prac. (...) Wyłącznie zniesienie współwłasności umożliwi podjęcie działań, dla których pomiędzy pozostałymi współwłaścicielami istniała będzie pełna zgoda." Ponadto wskazali, że "niemożliwe było także pozyskanie firmy budowlanej - wykonawcy zadania." Poza tym poinformowali, że na teren posesji nie ma wjazdu - "wystąpiliśmy do ZDiUM [...] o wydanie decyzji na wykonanie zjazdu z drogi publicznej. (...) Bez wjazdu na posesję nie ma możliwości rozpoczęcia prac budowlanych." Zdaniem skarżących "budynek jest zabezpieczony przed dostępem osób trzecich przez zamurowanie otworów okiennych i drzwiowych, a luźne dachówki i gąsiory zostały zabezpieczone. Zawalona część stropu (...) została odbudowana. Zostało wykonane ogrodzenie uniemożliwiające swobodne wejście na posesję." W ocenie GINB biorąc pod uwagę argumentację przedstawioną przez stronę skarżącą, a także stan faktyczny przedmiotowej sprawy, nie została spełniona przesłanka interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto GINB wskazał, że w świetle ustalonego złego stanu technicznego budynku przy [...]we [...] , żądanie B T oraz R T dotyczące zmiany terminu (poprzez jego przedłużenie) wykonania nakazu usunięcia nieprawidłowości zawartych w decyzji ostatecznej [...] WINB z [...] stycznia 2017 r. nr [...] jakkolwiek leży w interesie stron skarżących, to jednakże w świetle art. 155 k.p.a. interesu tego nie można zakwalifikować, jako słusznego interesu strony. Wskazał ponadto, że za zmianą ww. decyzji nie przemawia też interes społeczny. Wyjaśnił, że interesem społecznym jest wykonanie wskazanych robót budowlanych w jak najszybszym terminie. Ponadto zaznaczył, że wykonanie obowiązku wynika z charakteru postępowania, który dotyczy stanu technicznego budynku. Zdaniem GINB z materiału dowodowego (kontrole przeprowadzone przez PINB, opinia biegłego sądowego mgr inż. A R z 2014 r., oraz ekspertyza techniczna z października 2014 r. i protokół kontroli pięcioletniej z 2014 r.) wynika, że budynek jest w złym stanie technicznym. Ponadto podniósł, że jak wynika z akt sprawy, od momentu otrzymania decyzji [...]WINB z [...] stycznia 2017 r., nr [...], wprawdzie podejmowane były działania w celu realizacji wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji, ale nie wykonano obowiązku w całości. GINB wyjaśnił jedocześnie, że "słuszny interes strony" jest pojęciem niezdefiniowanym, jednakże nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. W ocenie organu odwoławczego modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę) musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Wskazał również, że interes ten ma być obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. GINB podkreślił, że oprócz B i R T wolę zmiany terminu wyraził również M G(pismo z 20 marca 2021 r.). Natomiast R P, który również był stroną postępowania zobowiązaną do wykonania obowiązku takiej woli nie wyraził. Wskazał, że z art. 155 k.p.a. wynika natomiast, iż decyzja ostateczna może być zmieniona za zgodą strony. Zaznaczył, że organ I instancji nie wzywał pozostałych stron do wskazania, czy wyrażają zgodę na zmianę terminu wykonania obowiązku, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, skoro pozostałe przesłanki określone w art. 155 k.p.a. nie zostały spełnione. GINB odnosząc się do zarzutów skarżących wskazał, że sprawy dotyczące podziału kosztów robót pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Wyjaśnił również, że kwestie cywilnoprawne, takie jak dokonywanie rozliczeń między stronami zobowiązanymi, pozostają poza zakresem zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Zdaniem GINB, trudno też uznać za uzasadniony powód zmiany wykonania terminu z powodu "braku możliwości wyboru wykonawcy", skoro obowiązek ciąży na zobowiązanych od 2017 r. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w decyzji z [...] lipca 2020 r., nr [...] , [...]WINB wskazał, iż nie będzie więcej przedłużał wyznaczonego terminu wykonania obowiązku. Dodatkowo wskazał, że jak wynika z ekspertyzy mgr inż. B J z października 2014 r.: "Obecny stopień zużycia technicznego wynosi 71% co powoduje, że obiekt znajduje się na granicy opłacalności poniesienia kosztów remontu. Jeżeli w okresie pięciu lat nie podejmie się działań związanych z rewitalizacją obiektu, budynek należy przeznaczyć do rozbiórki." W związku z powyższym GINB utrzymał w mocy decyzję [...]WINB z [...] kwietnia 2021 r. nr [...]. 2. Skargę na powyższą decyzję GINB z [...] lipca 2021 r. złożyli B T i R T wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych zarzucili naruszenie: a) art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dyskrecjonalne przyjęcie, że okoliczności wskazywane przez strony postępowania nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w kontekście ustalenia słusznego interesu strony w zestawieniu z interesem społecznym; b) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7a k.p.a. poprzez pominięcie przez organ w toku postępowania oświadczeń pochodzących od stron, w tym dowodów związanych z faktycznym brakiem możliwości zadośćuczynienia nakazom wynikającym z decyzji PINB; c) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie stron postępowania czynnego udziału w postępowaniu. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Ponadto wskazali, że możliwość skutecznego wykonania nakazów wynikających z decyzji organu I instancji, uzależniona jest przede wszystkim od faktycznego dostępu do nieruchomości. Zaznaczyli również, że wykonanie nakazów wymaga bezpośredniego dostępu do nieruchomości. Podnieśli, że w niniejszym przypadku, nieruchomość do której to części składowej odnosi się nakaz, nie ma faktycznej komunikacji z drogą publiczną, co oznacza, iż nie można na jej teren wjechać pojazdem, co jest warunkiem nieodzownym dla możliwości zrealizowania nakazów remontowych. 3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej zaprezentowaną argumentację. 4. WSA w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1881/21, odrzucił skargę B T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organów w których odmówiono zmiany decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2017 r., nr [...] (zmienionej w zakresie terminu decyzją nr [...], z [...] lutego 2019 r. oraz decyzją nr [...]z [...] lipca 2020 r.) utrzymującej w mocy decyzję PINB z [...] maja 2016 r., nr [...], w której to nakazano wskazanym w niej adresatom (właścicielom budynku położonego na nieruchomości przy ul. [...] we [...] ) usunięcie zagrożenia powodowanego przez wady w obiekcie oraz występujące nieprawidłowości w stanie technicznym budynku wpływające na dalszą destrukcję obiektu, poprzez szczegółowo wskazane prace budowlane. Wskazany w decyzji obowiązek miał być wykonany w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - dla robót wymienionych w punktach 1, 3, 4, 5, 6; - w terminie 10 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - dla robót wymienionych w punktach 2,7,8 ([...]WINB decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...]zmienił decyzję własną z [...] stycznia 2017 r., nr [...] w części terminu i ustalił nowy termin na 31 grudnia 2019 r.). Podstawą prawną decyzji nakładającej obowiązek był art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (ust. 1 pkt 1), jest w nieodpowiednim stanie technicznym (ust. 1 pkt 3), właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym w oparciu o art. 66 ust. 1 p.b. mają charakter naprawczy. Celem tego przepisu jest zapewnienie właściwego stanu technicznego oraz bezpiecznego użytkowania istniejącego obiektu budowlanego w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym, a zatem rodzaj i zakres wystosowanych nakazów przez organ nadzoru budowlanego powinien być dostosowany do ustalonych konkretnych potrzeb w danym przypadku (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 963/21). Decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 p.b., w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ma tzw. związany charakter. Istotne jest bowiem to, że organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, jest obowiązany w drodze decyzji nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 377/19). 2. W niniejszej sprawie decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzje [...]WINB z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] o odmowie zmiany decyzji ostatecznej została wydana w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja narusza art. 155 k.p.a. poprzez twierdzenie, że za zmianą terminu na wykonanie nakazów w stosunku do nieruchomości nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony. Ponadto, organy nie uwzględniły okoliczności braku dostępu do nieruchomości w związku z przebudową przyległej drogi publicznej. Zdaniem skarżącego, na teren nieruchomości nie można wjechać pojazdem, co jest warunkiem nieodzownym dla możliwości zrealizowania nakazów remontowych. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie skarżącemu z kilku względów. Stąd wszelkie zarzuty sformułowane w skardze należało uznać za bezzasadne. Po pierwsze - postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. nie jest kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji (por. wyrok NSA z 9 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 770/21). W sprawie, która toczy się w trybie art. 155 k.p.a., nie jest możliwe rozpoznawanie sprawy na nowo, w sposób merytoryczny, jak również traktowania takiego postępowania jako kolejnej instancji administracyjnej z prowadzeniem pełnego postępowania dowodowego. Po drugie – ocenie organu w niniejszej sprawie powinien podlegać "słuszny interes strony". "Słuszny interes strony", którym to zwrotem posługuje się art. 155 k.p.a., rozumieć należy jako interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego a nie jako subiektywną chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony. Nadto "słuszny interes strony" nie jest pojęciem tożsamym ze "słusznym interesem obywateli", o którym mowa w art. 7 k.p.a. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Go 810/21). Przypomnieć trzeba, że przedmiotem wniosku jest zmiana (wydłużenie) terminu zawartego w decyzji [...]WINB z [...]lipca 2020 r. nr [...], co do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z [...]stycznia 2017 r. nr [...]. Skarżący wniosek o kolejną zmianę terminu wykonania obowiązków uzasadniał, wskazując na: - "opóźnienia w pracach sądu, w wyniku czego sprawa o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości nie została zakończona. Ciągle niemożliwy jest podział kosztów wykonanych prac. (...) Wyłącznie zniesienie współwłasności umożliwi podjęcie działań, dla których pomiędzy pozostałymi współwłaścicielami istniała będzie pełna zgoda"; - "niemożliwe było także pozyskanie firmy budowlanej - wykonawcy zadania." ; - na teren posesji nie ma wjazdu "wystąpiliśmy do ZDiUM [...] o wydanie decyzji na wykonanie zjazdu z drogi publicznej. (...) Bez wjazdu na posesję nie ma możliwości rozpoczęcia prac budowlanych"; - "zostało wykonane ogrodzenie uniemożliwiające swobodne wejście na posesję." W ocenie Sądu, zasadnie przyjęły organy, że biorąc pod uwagę argumentację przedstawioną przez skarżącego oraz stan faktyczny przedmiotowej sprawy - nie została spełniona przesłanka "słusznego interesu strony". Sprawy dotyczące podziału kosztów robót pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Kwestie cywilnoprawne, takie jak dokonywanie rozliczeń między stronami zobowiązanymi, pozostają poza zakresem zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Trudno też uznać za uzasadniony powód zmiany wykonania terminu z powodu "braku możliwości wyboru wykonawcy", skoro obowiązek ciążył na zobowiązanych już od 2017 r. Podobnie argumenty strony wskazujące na niemożność wykonania nałożonych obowiązków z powodu braku możliwości wjazdu na teren nieruchomości i użycia sprzętu specjalistycznego pozostają bez żadnego wpływu na rozstrzygniecie organów. Racjonalne zaplanowanie konkretnych prac budowlanych na przestrzeni 5 lat było możliwe nawet przy potencjalnych trudnościach związanych z dojazdem do nieruchomości. Po trzecie - za zmianą decyzji nie przemawia też interes społeczny. Interesem społecznym jest wykonanie wskazanych robót budowlanych w jak najszybszym terminie i w zgodzie ze sztuką budowlaną. Wykonanie obowiązku wynika z charakteru postępowania, który dotyczy stanu technicznego budynku. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezspornie wynika, że budynek jest w złym stanie technicznym. Nie ulega również wątpliwości to, że przy budynku były wprawdzie podejmowane działania w celu realizacji wykonania obowiązku wynikającego z kwestionowanej decyzji, ale nie wykonano obowiązku w całości. Po czwarte – wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu oprócz B i R T wolę zmiany terminu wyraził również M G (pismo z 20 marca 2021 r.). Natomiast R P, który również był stroną postępowania zobowiązaną do wykonania obowiązku takiej woli w sposób wyraźny nie wyraził. Z art. 155 k.p.a. wynika natomiast, że decyzja ostateczna może być zmieniona za zgodą strony. Przez zgodę, o której mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej postępowanie nadzwyczajne o uchylenie lub zmianę decyzji, ale zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja mająca podlegać zmianie lub uchyleniu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 908/21). Organ I instancji co prawda nie wzywał pozostałych stron do wskazania, czy wyrażają zgodę na zmianę terminu wykonania obowiązku, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż pozostałe przesłanki określone w art. 155 k.p.a. nie zostały spełnione. Podkreślić jednak trzeba, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody wszystkich stron postępowania. Ewentualny brak takiej zgody nie daje podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Zgoda stron na zmianę decyzji jest jedną z przesłanek niezbędnych do wydania decyzji na podstawie tego przepisu, a jej brak może być podstawą do odmowy zmiany decyzji, jednak nie do umorzenia postępowania (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 391/20). Zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana ani domniemana. Rażące naruszenie art. 155 k.p.a. stanowi zmiana decyzji w tym trybie bez zgody stron, które brały udział w postępowaniu zwykłym lub w postępowaniu nadzwyczajnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 465/21). 4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.