VII SA/Wa 1906/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. oddala skargę II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi J. G. jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], znak: [...], umarzającej w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. G. w sprawie "kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] ul. [...]" w tym: sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego, sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, sprawdzenia podwyższenia terenu o 0,5 m, przeniesienia wjazdu na działkę między budynki mieszkalne, sprawdzenia powierzchni biologicznie czynnej działki, sprawdzenia ogrodzenia od ulicy [...], budowy magazynu z blachy stalowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. J. G. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o "przeprowadzenia kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] ul. [...]" obejmującej: 1) zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego na warsztat samochodowy; 2) sprawdzenie pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego; 3) sprawdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego; 4) sprawdzenie podwyższenia terenu o 0,5 m; 5) przeniesienie wjazdu na działkę między budynki mieszkalne; 6) sprawdzenie powierzchni biologicznie czynnej działki; 7) sprawdzenie ogrodzenia od ulicy [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], odmówił wszczęcia, na wniosek J. G., postępowania w sprawie "kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...], ul. [...]". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia[...]marca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 629/14 uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]i poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że kwestia interesu prawnego skarżącego – właściciela działki o nr ew. [...] nie była oczywista i wymagała zatem wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego. Sąd wskazał jednocześnie, że przed wydaniem rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ - realizując zasadę prawdy obiektywnej zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. - winien wezwać wnioskodawcę do wskazania okoliczności potwierdzających interes prawny uzasadniających jego udział w postępowaniu objętym wnioskiem. Mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku z dnia 17 września 2014 r. organ I instancji, pismem z dnia 23 lutego 2015 r., zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r. w zakresie pkt 2 – 7 ww. wniosku, tj.: sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego, sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, sprawdzenia podwyższenia terenu o 0,5 m, przeniesienia wjazdu na działkę między budynki mieszkalne, sprawdzenia powierzchni biologicznie czynnej działki, sprawdzenia ogrodzenia od ulicy [...]. Następnie organ I instancji, pismem z dnia 23 lutego 2015 r., wezwał skarżącego do wskazania okoliczności potwierdzających jego interes prawny i uzasadniających jego udział w niniejszym postępowaniu. Odpowiedzi na wezwanie organu skarżący udzielił w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. G. w sprawie "kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] ul. [...]" w zakresie: sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego, sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, sprawdzenia podwyższenia terenu o 0,5 m, przeniesienia wjazdu na działkę między budynki mieszkalne, sprawdzenia powierzchni biologicznie czynnej działki, sprawdzenia ogrodzenia od ulicy [...], budowy magazynu z blachy stalowej. Organ I instancji, po dokonaniu analizy akt sprawy stwierdził, że J. G. nie przysługuje przymiot strony w sprawie kompleksowej kontroli nieruchomości położonej przy ul. [...]w [...] (dz. nr ew. [...] obr. [...]). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]powołał art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wskazując, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu z dnia 17 września 2014 r. wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Następnie, organ ten wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja nie obejmuje kwestii zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego na warsztat samochodowy, bowiem w tej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 5 maja 2014 r., na wniosek J. G., złożony gdy istniało w obrocie prawnym postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]odmawiające wszczęcia postępowania m. in. w kwestii zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego na warsztat samochodowy. Postępowanie wszczęte na wniosek J. G. z dnia [...] maja 2014 r. zostało zakończone decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – gospodarczego. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...]grudnia 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organy wskazały, że nie dokonano zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego, oraz uznały, że J. G. nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Dalej, organ I instancji podał, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Art. 28 k.p.a. nie stanowi jednak samoistnej normy prawnej - ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał przy tym, że działka J. G. (nr [...] obr. [...]przy ul. [...]) nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] obr. [...]przy ul. [...], należącej do [...], będącej przedmiotem wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r. Pomiędzy tymi działkami znajduje się działka nr [...] obr. [...]przy ul. [...]należąca do [...]. Organ I instancji uznał, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania działki nr [...], a znajdujące się na tej działce obiekty budowlane nie ograniczają zabudowy działki nr [...] przy ul. [...]. Na działce nr [...] znajdują się obiekty, których obszar oddziaływania nie obejmuje działki skarżącego, bowiem ani budynek mieszkalny ani budynek magazynowo – gospodarczy, jak również urządzenia związane z tymi obiektami nie oddziałują na działkę skarżącego. Istniejąca na działce [...] zabudowa nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w możliwości swobodnego korzystania z działki J. G.. Organ I instancji podał, że na wezwanie do wskazania okoliczności potwierdzających interes prawny, uzasadniających udział skarżącego w postępowaniu objętym wnioskiem, skarżący w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. wskazał m. in., że dowodami, na okoliczność tego, że jest on stroną niniejszego postępowania są: "wyroki NSA; WSA; decyzje G.I.N.B. i Wojewody [...]w posiadaniu PINB w [...]. Prawo materialne w niniejszej sprawie to art. 2 Konstytucji III RP, art. 144 KC, prawomocny wyrok WSA o sygn. akt VII SA/Wa 783/09 - sentencja Prawo budowlane w dacie wydawania pozwoleń na budowę, wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1483/12 sentencja - [...]jest stroną do działki o nr ew. [...] obręb [...]." Odnosząc się do powyższych okoliczności powołanych przez skarżącego, a mających potwierdzać jego interes prawny w niniejszej sprawie, organ I instancji wskazał, że przytoczone wyroki: WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 783/09 oraz NSA z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1483/12 dotyczą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...]w [...] i ustalenia w ramach tego postępowania, czy J. G. posiada interes prawny. Powyższe wyroki nie odnoszą się do oceny wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. Oceniając wniosek o wszczęcie postępowania w trybie zwykłym pod kątem tego, czy wnioskodawca posiada legitymację do wszczęcia postępowania, organ orzekający jest zobowiązany sprawdzić przepisy obowiązujące w dacie złożenia tego wniosku, a nie przepisy obowiązujące w dacie realizacji inwestycji. Powołane wyroki dotyczą badania przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Wówczas organ orzekający bada przymiot strony na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydania decyzji objętej postępowaniem nadzwyczajnym a wydanej w postępowaniu zwykłym. W sprawie, w której zapadły ww. wyroki przymiot strony oceniany był na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. i odmiennego stanu faktycznego (działki nr [...] i nr [...] stanowiły wówczas jedną działkę, graniczącą bezpośrednio z działką J. G., obecnie nr [...]). W tej sytuacji powołane wyroki nie mają wpływu na kwestię przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, bowiem zmienił się zarówno stan faktyczny jak i przepisy prawa. W ocenie organu I instancji nie przesądza o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym nieruchomości przy ul. [...] w [...] także powołany przez skarżącego art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), bowiem przepis ten nie kreuje praw do nieruchomości. O przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym nie stanowi również art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) mówiący o immisjach. We wniosku skarżący wskazał jedynie, że "jest hałas, palą przepracowany olej z silników, powietrze jest takie, że nie można oddychać". Jednakże wskazał to jako uzasadnienie do podjęcia działań w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego, a ta sprawa została już zakończona. Postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - gospodarczego wykazało, że nie zmieniono sposobu użytkowania budynku. W tej sytuacji wymienione immisje mogą być przedmiotem wystąpienia do sądu powszechnego z roszczeniem o zaniechanie naruszeń, jednakże nie mają wpływu na kwestię ustalenia stron w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na brak wskazania przez skarżącego konkretnych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewody [...], a jedynie ogólne powołanie się na te okoliczności, nie jest możliwe odniesienie się do nich. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], skarżący jest zapewne zainteresowany rozstrzygnięciem niniejszej sprawy administracyjnej, nie poparł jednak tego przepisami prawa powszechnie obowiązującymi mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Zatem jego interes należy określić jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej. Organ I instancji zaznaczył, że wszczęcie postępowania na wniosek skarżącego nie czynił z niego strony postępowania. Postępowanie zostało wszczęte w związku ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 629/14, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Niezależnie jednak od powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnił, że wszystkie powołane we wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. kwestie były już przedmiotem wcześniejszych wniosków skarżącego. I tak, w sprawie podniesienia terenu (wniosek skarżącego z dnia 26 listopada 2013 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt. VII SA/Wa 627/14 oddalił skargę skarżącego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. W sprawie budynku magazynowo - gospodarczego przy ul. [...] w [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], znak: [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2179/06 oddalił skargę na ww. decyzję z dnia [...] września 2006 r. W dniu 3 kwietnia 2014 r. J. G. ponownie złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...].[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. W kwestii budynku mieszkalnego [...]-[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Decyzja [...]WINB została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 574/07 oddalił skargę na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2007 r. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1294/08 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. Natomiast wyrokiem z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 897/05 WSA w Warszawie oddalił skargę [...]na decyzję [...]WINB z dnia [...] października 2002 r. nr [...], znak: [...], uchylającą decyzję PINB w [...] z dnia [...] maja 2001 r., nr [...], znak: [...] i odmawiającą nakazania przywrócenia terenu do stanu przed wykonaniem utwardzenia działki. Postępowanie było przeprowadzone na wniosek [...]z dnia [...] kwietnia 2001 r., w którym podniósł, że na działce wykonano podsypkę i nastąpiła zmiana przepływu wód gruntowych. W sprawie ogrodzenia działki nr ew. [...] obr. [...]w [...] od strony ul. [...] organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], znak: [...], nałożył na [...]obowiązek przedłożenia inwentaryzacji z ekspertyzą i opinią techniczną wykonanych robót budowlanych, opinii Urzędu Miasta [...] dotyczącej zgodności wybudowanego ogrodzenia z linią rozgraniczającą ulicy, wykonania robót określonych w inwentaryzacji z ekspertyzą i opinią techniczną w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji. Organ I instancji wskazał, że powyższy obowiązek został wykonany.  W kwestii zjazdu na nieruchomość przy ul. [...] w [...] decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2002 r. znak: [...]PINB w [...] umorzył postępowanie administracyjne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], znak: [...], odmówił wszczęcia, na wniosek skarżącego z dnia 2 marca 2012 r. (dotyczący nieruchomości położonej przy ul. [...]w [...]), postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Wniosek dotyczył: docieplenia hali, zabudowania działki poprzez wybudowanie magazynu z blachy, usytuowania regałów na działce, leżących stert rur na działce oraz utwardzenia terenu kostką "BAUMA", nawiezienia ziemi na posesję, wysokości fundamentu hali ponad teren na wysokość 0,5 m oraz piętra hali używanej do działalności gospodarczej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], stwierdził, że zażalenie na ww. postanowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w [...] z dnia [...] maja 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...]WINB z dnia [...] czerwca 2013 r. Mając powyższe na uwadze, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uznał, iż [...]nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, wobec powyższego niniejsze postępowanie, jako wszczęte na wniosek podmiotu nieuprawnionego umorzył – decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]- jako bezprzedmiotowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], znak: [...] umarzającą w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r. Organ odwoławczy, mając na uwadze wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. oraz ustalenia poczynione w toku prowadzonego postępowania, podzielił stanowisko organu I instancji dotyczące braku posiadania przymiotu strony przez [...]w sprawie zabudowy nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Powołując się na § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy uznał, że budynek mieszkalny usytuowany na działce nr ew. [...], z uwagi na brak bezpośredniego sąsiedztwa z działką skarżącego, nie oddziałuje na działkę skarżącego. Również pozostałe obiekty usytuowane na działce nr ew. [...] nie oddziałują na nieruchomość stanowiącą własność skarżącego, bowiem z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wynika, że chodzi o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w obecnym stanie prawnym skarżący posiada interes faktyczny w niniejszej sprawie, niemniej nie jest on przesłanką do uznania go za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Bezpośrednie zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej spornego docieplenia budynku magazynowo - gospodarczego świadczy jedynie o jego interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania go za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte na wniosek osoby nieposiadającej statusu strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego zarzuty podnoszone przez [...]nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w konsekwencji nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie potwierdza, by skarżący posiadał interes prawny w sprawie zabudowy działki nr ew. [...], a samo przeświadczenie skarżącego, iż posiada on interes prawny nie może zostać przez organy nadzoru budowlanego uwzględnione w sytuacji jego formalnego niewykazania. W związku z powyższym, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania dotyczącego zabudowy na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...]w [...] i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. W skardze na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], skarżący – [...]wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 2 Konstytucji oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 art. 12 § 1 i art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia v maja 2015 r. nr [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., w sprawie kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] przy ul. [...] (dz. ew. [...], obr. [...]), w zakresie: sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego, sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, sprawdzenia podwyższenia terenu o 0,5 m, przeniesienia wjazdu na działkę między budynki mieszkalne, sprawdzenia powierzchni biologicznie czynnej działki, sprawdzenia ogrodzenia od ulicy [...], budowy magazynu z blachy stalowej. Oceniając te decyzje nie można pominąć, iż zapadły one na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2014 r. o sygn. akt VII SA/Wa 629/14, uchylającego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego dotyczący kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] - ul. [...]. Nie jest to bez znaczenia, a to z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym (w stanie prawnym obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem, orzekając ponownie w sprawie, organy administracyjne obowiązane były wykonać wytyczne wynikające z ww. wyroku. Dostrzec należy, iż w sprawie nie wystąpiły żadne tego rodzaju okoliczności, które czyniłyby wskazania Sądu w nim zawarte nieaktualnymi i wyłączały tym samym "związanie" uregulowane w art. 153 p.p.s.a. Co równie istotne, na podstawie art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dodać także należy, iż w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Przypomnieć tym samym należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 629/14 uznał, że dokonana przez organy obu instancji ocena braku interesu prawnego skarżącego była przedwczesna. Sąd wskazał, iż organy obu instancji błędnie przyjęły, że brak bezpośredniego sąsiedztwa działki skarżącego nr. ew. [...] z działką ew. nr [...], świadczy o braku interesu prawnego skarżącego w postępowaniu dotyczącym zabudowań na działce nr [...]. Sąd wskazał również, że w uzasadnieniach postanowień organów zabrakło szczegółowej analizy zakresu żądania skarżącego zawartego we wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. Sąd przyjął w efekcie, iż organy orzekające w sprawie miały obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii podmiotowej – dotyczącej legitymacji materialnoprawnej osoby żądającej przeprowadzenia postępowania. Skoro bowiem skarżący we wniosku o wszczęcie postępowania nie przedstawił wystarczających dowodów wskazujących na jego interes prawny uzasadniający jego udział w tym postępowaniu, i jednocześnie organy nie poszukiwały takich dowodów z urzędu, to nie powinny one na tej tylko podstawie przyjmować, że brak legitymacji prawnej wnioskodawcy został wykazany, a ponadto że brak ten jest oczywisty. W tej sytuacji, przed wydaniem rozstrzygnięcia negatywnego dla strony, organ – realizując zasadę prawdy obiektywnej zgodnie z art. 7 i 77 § k.p.a. – winien wezwać wnioskodawcę do wskazania okoliczności potwierdzających interes prawny uzasadniających jego udział w postępowaniu objętym wnioskiem. Sąd zaznaczył, że wyjaśnienie okoliczności, czy podmiot wnioskujący o wszczęcie postępowania ma interes prawny w sprawie i czy jest stroną, powinno mieć miejsce w postępowaniu administracyjnym. Podjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia powyższej kwestii może bowiem nastąpić dopiero w toku postępowania. W konsekwencji, Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania art. 61a oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy w pierwszej kolejności zobowiązane będą – po wszczęciu postępowania – przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy [...] przysługuje interes prawny do występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego objętego wnioskiem z dnia 29 stycznia 2014 r. Przy ocenie legitymacji prawnej skarżącego organy winny również poddać głębszej niż dotychczas analizie okoliczności sygnalizowane w żądaniu wszczęcia postępowania, dotyczące zabudowy na działce nr ew. [...], które mogą mieć wpływ na ocenę interesu prawnego skarżącego. Uwzględniając wykładnię prawa zawartą w ww. wyroku i wskazania co do dalszego postępowania, Sąd orzekając w niniejszej sprawie i kontrolując wskazane na wstępie decyzje, stwierdza, iż orzeczenia te są prawidłowe. Rozwijając tę ocenę zważyć trzeba, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. wszczęte zostało z wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r., w zakresie pkt 2 – 7 ww. wniosku, tj.: sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku magazynowo - gospodarczego, sprawdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, sprawdzenia podwyższenia terenu o 0,5 m, przeniesienia wjazdu na działkę między budynki mieszkalne, sprawdzenia powierzchni biologicznie czynnej działki, sprawdzenia ogrodzenia od ulicy [...], o czym organ I instancji zawiadomił strony postępowania pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Jednocześnie organ ustalił, że w zakresie pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r., tj. w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – gospodarczego na warsztat samochodowy, zostało wszczęte w dniu 5 maja 2014 r. odrębne postępowanie zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo – gospodarczego, znajdującego się na nieruchomości w [...], przy ul. [...] (dz. ew. [...]). Realizując wytyczne zawarte w wyroku Sądu z dnia 17 września 2014 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], pismem z dnia 23 lutego 2015 r., wezwał skarżącego do wskazania okoliczności potwierdzających interes prawny skarżącego i uzasadniających jego udział w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. podał, że okolicznościami potwierdzającymi, że jest stroną w niniejszej sprawie są: "wyroki NSA; WSA; decyzje G.I.N.B. i Wojewody [...] w posiadaniu PINB w [...]". Powołał się również na wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 783/09 oraz na wyrok NSA z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1483/12. Ponadto skarżący rozszerzył swój wniosek z dnia 29 stycznia 2014 r. o przeprowadzenie także kontroli budowy magazynu z blachy stalowej na przedmiotowej nieruchomości. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że [...]jest właścicielem działki o nr. ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Wskazał również, że powyższa działka skarżącego nie graniczy bezpośrednio z działką o nr. ew. [...], przy ul. [...] (będącą przedmiotem wniosku skarżącego o przeprowadzenie kontroli), a należącą do [...]. Pomiędzy tymi działkami znajduje się działka o nr. ew. [...] (przy ul. [...]) o zmiennej szerokości od około 14 m do około 17,5 m, której właścicielem jest [...]. Organ I instancji wskazał, że działka skarżącego nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania działki nr [...], a znajdujące się na działce nr [...] obiekty budowlane nie ograniczają zabudowy działki nr [...] przy ul. [...]. Na działce nr [...] znajdują się obiekty (budynek mieszkalny, budynek magazynowo - gospodarczy oraz urządzenia związane z tymi obiektami), których obszar oddziaływania nie obejmuje działki skarżącego. W ocenie organu I instancji istniejąca zabudowa na działce nr [...] nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w możliwości swobodnego korzystania z działki skarżącego. Analizując powyżej przywołane okoliczności organ I instancji stwierdził, iż wypełniają one dyspozycję z art. 105 § 1 k.p.a., bowiem [...]nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a zatem niniejsze postępowanie administracyjne, jako wszczęte na wniosek podmiotu nieuprawnionego podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Ocena ta została w istocie powtórzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji. Stanowisko organu wynikające z zaskarżonej w sprawie decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej), w okolicznościach w tej sprawie występujących, Sąd w pełni podziela. I tak, wskazać przede wszystkim trzeba, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu cyt. art. 105 § 1 Kodeksu mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Tym samym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. może wynikać z bardzo różnorodnych przyczyn, ich katalog nie jest zamknięty, a jedną z tych przyczyn jest umorzenie postępowania wszczętego na wniosek podmiotu nie mającego interesu prawnego, tj. przymiotu strony w konkretnej sprawie. Rozważając problematykę interesu prawnego i strony postępowania administracyjnego odwołać się zaś należy do unormowania art. 28 k.p.a. Zgodnie tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi jednak samoistnej normy prawnej, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa. Przy czym, pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 k.p.a.). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Zatem, pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie ulega również wątpliwości, iż interes prawny można wyprowadzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale także z prawa cywilnego, czy gospodarczego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak jego żądanie w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji nie znajduje oparcia w konkretnym przepisie prawa materialnego. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że prawidłowo organy orzekające w sprawie przyjęły, iż [...]nie posiada interesu prawnego w sprawie zabudowy działki o nr. ew. [...] i przedstawiły w uzasadnieniu decyzji analizę w tym zakresie, uwzględniającą wszystkie te aspekty, które mogły mieć jakiekolwiek znaczenie prawne, w tym te - istotne dla samego skarżącego. W ocenie Sądu, analiza ta potwierdza zasadność i prawidłowość wydanych przez te organy rozstrzygnięć. Dostrzec należy, że kwestia interesu prawnego skarżącego – właściciela działki o nr ew. [...] nie była oczywista i wymagała wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego, a następnie - wezwania skarżącego do wskazania okoliczności potwierdzających jego interes prawny i uzasadniających jego udział w niniejszym postępowaniu, a także przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy skarżącemu przysługuje interes prawny do występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego objętego wnioskiem z dnia 29 stycznia 2014 r. I tak, wskazać należy, że skarżący tak w powyższym wniosku o wszczęcie postępowania, jak i na wezwanie organu I instancji (w piśmie z dnia 5 marca 2015 r.) nie przedstawił okoliczności wskazujących na jego interes prawny, uzasadniających udział w postępowaniu. Jednocześnie organy w toku postępowania wyjaśniającego nie uzyskały takich dowodów, które potwierdzałyby, że skarżący posiada interes prawny w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że skarżący swój interes prawny wywodzi z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ogólnikowo wskazanych decyzji GINB i Wojewody [...], a także z wyroków NSA i WSA, w szczególności z wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 783/09 oraz wyroku NSA z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1483/12. Sąd podziela stanowisko organu I instancji, że powołane wyroki zostały wydane w innej sprawie, a jako takie nie były wiążące w niniejszej sprawie. Dotyczą one postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...]w [...] i ustalenia w ramach tego postępowania, czy skarżący posiada interes prawny. Wskazane wyroki dotyczą więc badania przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, w zakresie kwestionowania konkretnego rozstrzygnięcia. Przesądzono w nich, iż przymiot strony podmiotu żądającego wszczęcia postępowania – [...], należy badać w oparciu o art. 28 k.p.a. i ustawę Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Burmistrza [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (co miało miejsce w dniu [...] czerwca 1993 r.). Wskazano nadto, iż przy tej ocenie należy uwzględnić istniejący wówczas (w dacie wydania ww. aktu z 1993 r.) stan faktyczny, a tym samym, że działki nr ew. [...]stanowiły wówczas jedną działkę, graniczącą bezpośrednio z działką [...], obecnie nr ew. [...]. W tej sytuacji, powołane wyroki nie mogły mieć wpływu na kwestię przymiotu strony skarżącego w niniejszym postępowaniu - przed organami nadzoru budowlanego, bowiem te obowiązane były -analizując wniosek o przeprowadzenie kompleksowej kontroli zabudowań na działce o nr ew. [...]- uwzględnić obecny stan faktyczny dot. ww. nieruchomości (który to w stosunku do powyżej podanego, uległ zmianie). W tym też powyżej przedstawionym kontekście (dotyczącym interesu prawnego skarżącego) organy orzekające w sprawie słusznie w wydanych decyzjach dokonały ponownej oceny interesu prawnego skarżącego. Rozważania te, zdaniem Sądu, są prawidłowe. Uwzględniają charakter spornej inwestycji, sposób jej zlokalizowania, odległość tej inwestycji (na którą składa się budynek magazynowo - gospodarczy, budynek mieszkalny, wjazd na działkę, ogrodzenie od ulicy [...], magazyn z blachy stalowej) od nieruchomości skarżącego. Nie sposób przy tym pominąć, na co zasadnie także zwrócił uwagę organ I instancji, że w stosunku do żądań objętych wnioskiem skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r., toczyły się już postępowania przed właściwymi organami. Dotyczy to podwyższenia terenu działki, ogrodzenia, czy pozwoleń na użytkowanie budynku mieszkalnego i budynku magazynowo - gospodarczego. Zważyć też należy, że skarżący pomimo tego, iż miał taką możliwość w toku postępowania, nie przedstawił w sposób precyzyjny swoich żądań i nie wykazał przy tym swojego interesu prawnego. Nie wskazał na żaden przepis prawa, z którego interes ten wywodzi, jak i nie przedstawił żadnych dodatkowych okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie przy tej ocenie. Nie opisał powodów, dla których domaga się ingerencji nadzoru budowlanego w poszczególnych kwestiach, i nie wskazał w istocie w czym upatruje ewentualnych dolegliwości dla siebie w związku z zabudową zrealizowaną na działce sąsiedniej o nr ew. [...]. Dostrzec jednocześnie trzeba, iż wniosek swój skierował do organu nadzoru budowlanego wnosząc m. in. o sprawdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i budynku magazynowo - gospodarczego. Nie wyjaśnił jednak, w jakim trybie domaga się dokonania tych sprawdzeń (które to przed organem nadzoru budowlanego mogłyby mieć miejsce tylko w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, w zakresie realizacji inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę i pod warunkiem, że w obrocie prawnym nie funkcjonuje ostateczne pozwolenie na użytkowanie takiego obiektu). Niemniej, należy podnieść, że badania decyzji o pozwoleniu na budowę (w odpowiednim trybie nadzorczym, w przypadku decyzji ostatecznych) może dokonać tylko właściwy organ, a więc w przypadku wskazanych pozwoleń, właściwy organ architektoniczno-budowlany. Należy przy tym dodać, iż co najmniej jedno z takich postępowań (nadto – najdalej idące, bo dotyczące najpoważniejszych wad) miało już miejsce, na co wskazał sam skarżący, przywołując wyroki sądów administracyjnych, zapadłe w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Zatem, mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy obu instancji - po wszczęciu postępowania i przeanalizowaniu sprawy oraz występujących w niej okoliczności - słusznie przyjęły, że brak jest podstaw do kontynuowania postępowania z wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r., uzupełnionego pismem z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie kompleksowej kontroli zabudowy nieruchomości w [...] przy ul. [...], w zakresie spraw przedstawionych od pkt 2 do 8. To wszystko musiało w efekcie skutkować (z uwagi na etap postępowania administracyjnego) zastosowaniem art. 105 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna i nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).