VII SA/Wa 1910/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] maja 2014r. Nr [...] na podstawie art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49 b ust. 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. nakazał inwestorowi M. J. rozbiórkę altany o konstrukcji drewnianej o wymiarach płyty betonowej 2,5 x 2 m przykrytej płytą z poliwęglanu, na nieruchomości przy ul. [...] w [...] na działce ew. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przedstawiciele organu powiatowego przeprowadzili w dniu [...] października 2013 r. czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. [...] w [...] w wyniku których stwierdzono, że znajduje się na niej altana o konstrukcji drewnianej na czterech słupach 9 x 9 cm, przykręconych do wylewanej płyty betonowej wyłożonej terakotą o wym. 250 x 200 cm. Konstrukcja zadaszona płytą z poliwęglanu o wymiarach 240 x 260 cm. Płyta betonowa została wylana w 2002 r., zaś pozostałe elementy altany wybudowano w 2013 r. Organ I instancji wskazał, iż z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, że inwestor nie dokonał skutecznego zgłoszenia do administracji architektoniczno-budowlanej na wykonanie przedmiotowego obiektu. Wskutek powyższego organ powiatowy zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie altany o konstrukcji drewnianej na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydanym na podstawie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na inwestora M. J. obowiązek przedłożenia w organie w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia ww. postanowienia następujących dokumentów: 1) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 2) zaświadczenia właściwego organu o zgodności robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) inwentaryzacji budowlanej przedmiotowej altany wraz z oceną techniczną dotyczącą prawidłowości ich wykonania i zgodności z wymogami określonymi z przepisach i warunkach technicznych, 4) projektu zagospodarowania działki wykonanego na aktualnej mapie geodezyjnej, z domiarami do granic działek sąsiednich. Organ powiatowy wskazał, iż w dniu [...] maja 2014 r. zawiadomił strony postępowania o prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Następnie podkreślił, że termin przedłożenia dokumentów wymaganych ww. postanowieniem upłynął inwestorowi w dniu [...] marca 2014 r. Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów w określonym terminie. Organ I instancji nie zgodził się ze zdaniem inwestora przedstawionym w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., iż przedmiotowa altana ogrodowa jest potrzebna przy prowadzeniu prac budowlanych, związanych z rozbudową i nadbudową na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] października 2000 r. Organ powiatowy zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu z dnia [...] października 2013 r., jak również aktualna dołączona przez współwłaściciela budynku która wskazuje, iż przedmiotowa altana pełni funkcję wypoczynkowo-rekreacyjną. Powyższe w ocenie organu I instancji uzasadniało wydanie ww. decyzji o nakazanie rozbiórki. Po rozpatrzeniu odwołania M. J. od ww. decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z wyjątkiem art. 29-30 Prawa budowlanego, które wskazują na możliwość wykonania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie właściwemu organowi architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m² , przy czym łączna liczna tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki, niemniej jednak budowa ww. obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja jest altaną w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, której powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m², w związku z czym jej budowa wymaga dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że inwestor nie zgłosił zamiaru budowy przedmiotowej altany ogrodowej na działce przy ul. [...] w [...], zatem przedmiotowa altana zrealizowana została samowolnie. W ocenie organu odwoławczego ustalony stan faktyczny w niniejszej sprawie uzasadniał podjęcie przez organ powiatowy działań w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Uznał, że organ powiatowy prawidłowo postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] nałożył na inwestora M. J. obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów. Jednakże pomimo upływu wyznaczonego terminu inwestor nie przedłożył dokumentacji umożliwiającej legalizację ww. altany. Organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w trybie art. 49 b, który dotyczy skutków wybudowania lub budowy obiektu bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesionego sprzeciwu. Organ podkreślił również, iż samowolą budowlaną w rozumieniu prawa budowlanego jest wybudowanie albo budowa obiektu lub jego części, nie tylko bez wymaganego pozwolenia na budowę, ale także wymaganego zgłoszenia lub pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ. Organ II instancji odniósł się do kwalifikacji przedmiotowego obiektu nie podzielając stanowiska wyrażonego w odwołaniu przez M. J., że przedmiotowy obiekt jest obiektem małej architektury. Wyjaśnił, iż przepis art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, że jako obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej oraz obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Organ odwoławczy stwierdził, iż gabaryty przedmiotowego obiektu, zwłaszcza w odniesieniu do wielkości działki i stopnia jego oddziaływania na działki sąsiednie powodują, iż obiektu tego nie można nazwać obiektem małej architektury. Wskazał, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem, gdyż niemożliwe byłoby jego przesunięcie bez jego zniszczenia oraz naruszenia konstrukcji. Nadto materiał dowodowy wskazuje , iż obiekt nie jest przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Brak zakończenia inwestycji prowadzonej na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę nie przesądza o funkcji i wykorzystaniu przedmiotowej altany. Na koniec uzasadnienia organ odwoławczy powołał przepis art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego i uznał, iż organ powiatowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, dokonał prawdziwej jego analizy i właściwie zakwalifikował przedmiotowy obiekt jak również przeprowadził postępowanie legalizacyjne na podstawie właściwych przepisów prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem i zmierzający do legalizacji samowoli budowlanej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że nakaz rozbiórki wynika z zaniechania przez inwestora przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację przedmiotowej altany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł M. J. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania tj. a) art. 15 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w ramach instancyjnej kontroli aktu administracyjnego, a konkretnie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego przez niezakwalifikowanie spornego obiektu jako przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych; b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez błędną rekonstrukcję stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie przez odstąpienie od samodzielnego zapoznania się przez organ I i II instancji ze stanem spornego obiektu budowlanego oraz pominięcie, że rzeczona altana nie pozostaje trwale związana z gruntem; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj: c) art. 3 pkt 3 i pkt 4 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewłaściwym uznaniu, iż obiekt budowlany posadowiony przez skarżącego jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nie obiektem małej architektury, w sytuacji gdy za uznaniem obiektu za obiekt małej architektury przemawiają jego gabaryty, poboczną funkcję dla nieruchomości w zakresie rekreacji codziennej oraz nieskomplikowaną konstrukcję niepowiązaną trwale z gruntem; d) art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przeznaczenia spornego obiektu budowlanego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, co nie wymagało dokonywania zgłoszenia właściwemu organowi. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgadził się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Podniósł, że organ odwoławczy pominął analizę jednego z zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu powiatowego. Podał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego przez niezakwalifikowanie spornego obiektu jako przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ stopnia wojewódzkiego wskazał jedynie, że nie zgadza się z takim poglądem strony, nie przedstawiając żadnych szerszych argumentów na poparcie swego stanowiska. W ocenie skarżącego zarówno organ powiatowy jak i wojewódzki nie przejawił dostatecznej inicjatywy w zakresie pełnego kompletowania materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w świetle zasad art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż sporny obiekt budowlany nie pełni funkcji pobocznej wobec istniejących zabudowań oraz że jest trwale związany z gruntem. Zdaniem skarżącego sporny obiekt ma obiektywnie i subiektywnie (w odniesieniu do otoczenia) niewielkie rozmiary i charakter użytkowy w zakresie rekreacji codziennej, co kwalifikuje go jako obiekt małej architektury. Obiekt ten jest też łatwy do posadowienia, nie ma trwałych powiązań z gruntem i cechuje się nieskomplikowaną konstrukcją, co jest zamienne właśnie dla obiektów małej architektury. Dodał także, iż obiekt małej architektury należy interpretować w danym kontekście sytuacyjnym, uwzględniając chociażby lekki sposób konstrukcji, nieuciążliwy charakter i poboczne przeznaczenie. Skarżący podkreślił, że sporna altana pełni nie tylko funkcję ozdobną, ale wyposażoną w huśtawkę realizuje zadania obiektu małej architektury podobnego do pergoli, nie będąc przy tym domkiem letniskowym. Zdaniem skarżącego w sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie było podstaw do wszczynania postępowań w trybie art. 49 b Prawa budowlanego. Skarżący zaznaczył także, iż organy pominęły fakt, że altana została posadowiona również dla wykorzystywania w charakterze zadaszenia przy wykonywaniu robót budowlanych na terenie posesji przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organów obu instancji, stwierdzony na podstawie zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie oraz wydały rozstrzygnięcie zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. Z akt administracyjnych wynika, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2013 r. na nieruchomości przy ul. [...] w [...] stwierdzono, że znajduje się na niej altana o konstrukcji drewnianej na czterech słupach 9 x 9 cm, przykręconych do wylewanej płyty betonowej wyłożonej terakotą o wym. 250 x 200 cm. Konstrukcja zadaszona płytą z poliwęglanu o wymiarach 240 x 260 cm. Płyta betonowa została wylana w 2002 r., pozostałe elementy altany wybudowano w 2013 r. W ocenie Sądu, organy nadzoru prawidłowo ustaliły, że roboty budowlane związane z przedmiotową altaną zostały wykonane bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanej. Przeprowadzone w dniu [...] października 2013 r. oględziny stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako altany, której budowa, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) zwanej dalej Prawem budowlanym wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż sporna altana nie może być zaliczona do obiektów małej architektury. Wskazać bowiem należy, iż przepis art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiektu a w szczególności: obiekty kultu religijnego jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury (lit. a), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej (lit. b), obiekty użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (lit. c). Podkreślić należy, iż przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ani żaden inny przepis tej ustawy nie definiuje pojęcia altany, jednakże ustawa Prawo budowlane posługuje się nim. Altana, jako obiekt budowlany została wymieniona w art. 29 ust. 1 pkt 2, 4 Prawa budowlanego. W pkt 2 altana wymieniona jest wśród takich obiektów jak wolno stojący parterowy budynek gospodarczy lub ogród zimowy. Brak w przepisach Prawa budowlanego wiążącej definicji legalnej "altany" powoduje, że należy znaczenia tych pojęć szukać w języku polskim powszechnie używanym. W Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubiesza, PWN, Warszawa 2003, altana to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana o ażurowych ścianach, służąca do wypoczynku i ochrony przed słońcem i deszczem". W ocenie Sądu w niniejszej sprawie definicja ustawowa obiektu małej architektury w żaden sposób nie nawiązuje do obiektu budowlanego, jakim jest altana, biorąc pod uwagę jej funkcje użytkowe, jako miejsce odpoczynku o konstrukcji chroniącej przed deszczem i słońcem. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1502/09, że Prawo budowlane, a zwłaszcza art. 29 ust. 1 pkt 2, altanę kwalifikuje w zależności od powierzchni zabudowy jako obiekt wymagający pozwolenia na budowę (o powierzchni zabudowy od 25 m²) lub jako obiekt wymagający zgłoszenia zamiaru budowy organowi architektoniczno-budowlanemu (o powierzchni zabudowy do 25 m²), wykluczając tym samym możliwość potraktowania niewielkich altan jako obiekty małej architektury ogrodowej w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, a więc nie wymagające ani pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia. Altana nie może być zakwalifikowana jako obiekt małej architektury w myśl art. 3 pkt 4 lit. b ustawy Prawo budowlane, to jest "inny obiekt architektury ogrodowej", lub też jako "niewielki obiekt użytkowy służący rekreacji codziennej" w myśl art. 3 pkt 4 lit. c tej ustawy przede wszystkim z tej przyczyny, że jednoznacznie art. 29 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że budowa altan o powierzchni do 25 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 budowa altan wymaga zgłoszenia. W konsekwencji jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy pozbawione są argumenty podnoszone przez skarżącego w skardze dotyczące gabarytów spornego obiektu i czasowego użytkowania albowiem w przypadku obiektu będącego altaną niezależnie od powyższego brak będzie prawnej możliwości go zaliczenia do obiektów małej architektury. Zatem zamiar budowy spornej altany wymagał dokonania zgłoszenia. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących a więc takich których stosowanie nie może być wolą jakiegokolwiek podmiotu wyłączone bądź ograniczone. Skoro w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy organy ustaliły, że przedmiotowy obiekt zrealizowany przez skarżącego wymagał dokonania zgłoszenia właściwemu organowi a inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał to zachodziła podstawa do wszczęcia przez organ I instancji postępowania zmierzającego do legalizacji tego obiektu w trybie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia wskazanych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego dokumentów. Jednakże pomimo upływu wyznaczonego w tym celu terminu , skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku. Dlatego też zasadnym było na mocy art. 49b ust.1 ustawy nakazanie rozebrania spornej altany. Zaznaczyć bowiem należy, że postępowanie prowadzone w trybie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest ze swej istoty postępowaniem dowodowym mającym na celu zgromadzenie określonych dokumentów, dających podstawę do podjęcia procedury legalizacyjnej (podobnie: wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 2007 r., II SA/Lu 364/07; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2008 r., II SA/Ol 452/08). Przepis art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa bowiem prawne podstawy odstąpienia przez organ nadzoru budowlanego od obowiązku wydania decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast decyzje podejmowane na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto zobligowany do wydania nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 522/11, LEX nr 1109763) W konsekwencji poczynionych ustaleń, należy przyjąć, że na organie nadzoru budowlanego spoczywał obowiązek wydania wobec skarżącego nakazu rozbiórki. Natomiast o konieczności rozbiórki zadecydowały konkretne przepisy prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. Mając na uwadze powyższe rozważania należało skargę oddalić na podstawie art.151 p.p.s.a