VII SA/Wa 1917/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2012 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...]marca 2010 r. na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 107, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K., J. K. i P. K. pozwolenia na budowę p.n. Budowa [...]. [...] w [...] gm. [...] na działkach [...], [...], [...], [...] i [...] umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że E. Sp. z o.o. jest właścicielem lokalu użytkowego wyodrębnionego z budynku położonego na terenie działki o nr ew. [...] obrębu P. i współwłaścicielem części wspólnych tego budynku, a także współużytkownikiem wieczystym gruntu objętego granicami w/w działki (odpis z księgi wieczystej i akt notarialny w aktach sprawy). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr ew. [...] obrębu P. znajduje się w znacznej odległości od działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, w innym obrębie ewidencyjnym. Organ podnosi, że spółka nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) bowiem nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Jak wskazano w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lutego 2007r., obszar oddziaływania objętej nią inwestycji zamyka się w granicach działek objętych opracowaniem. Brak jest przepisu prawa materialnego w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który by w związku z przedmiotową inwestycją wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działki spółki. Wobec powyższego organ stwierdził, że E. Sp. z o.o. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. utrzymał w mocy zaskarżoną przez E. Sp. z o.o. decyzje organu pierwszej instancji. Po rozpoznaniu skargi spółki E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2010r. w sprawie VII SA/Wa 1184/10 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w [...] od w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2012r. w sprawie II OSK 646/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę ponownie Sąd ten miał na uwadze przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak z tego wynika Sąd ten nie jest natomiast związany oceną co do stanu faktycznego sprawy. Będąc związanym wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w aktach administracyjnych i uznał, że kwestia legitymacji strony skarżącej do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji na [...] Wojewody [...] nie została należycie przez organy wyjaśniona. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wprawdzie słusznie sąd pierwszej instancji wywiódł za organami administracyjnymi, że obszar oddziaływania inwestycji ustalony w decyzji o pozwoleniu na budowę ogranicza się do działek objętych opracowaniem tj. działek [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...] to jednak nie można skutecznie przyjąć, iż samo to ustalenie wyklucza uznanie skarżącej za stronę postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji uznał, za organami administracji, że spółka E. nie brała udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego. Jednakże przeprowadzana przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza akt sprawy prowadzi do odmiennych wniosków, bowiem zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania tej decyzji, jak i sama decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego zostały doręczone E. Sp. z o.o. w [...], a więc Spółce, która w wyniku zmiany firmy obecnie nazywa się E. Sp. z o.o. Postanowieniem bowiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2007 zmieniono dane ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez wykreślenie dotychczasowej firmy E. Sp. z o.o. i wpisanie firmy E. Sp. z o.o. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również ustalenie użytkowania nieruchomości strony skarżącej jako bezpośrednio niegraniczącej z działkami, na których planowana była inwestycja nie jest jeszcze wystarczające dla oceny o barku interesu prawnego spółki szczególnie w sytuacji, gdy nie poddano szczegółowej analizie wszystkich znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Dla ustalenia tej legitymacji niezbędna jest ocena w szczególności treści aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] lutego 2007r. (repertorium A nr [...]) i określonych w nim uprawnień i służebności przysługujących spółce, a także decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006r. o pozwoleniu wodnoprawnym. Organ winien mieć także na uwadze, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu reprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, aby być stroną tego postępowania, to podmiot wskazujący na położenie swej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu musi wykazać, że naruszony został jego interes prawny. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułował tezę, " że posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego". Dla poparcia powyższego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie powołano jednak żadnego przepisu obowiązującego prawa, który by mógł legitymizować to twierdzenie. Wywodzenie takiego poglądu z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który powinien mieć zastosowanie w tej sprawie, czy też z art. 28 k.p.a. jest nieuzasadnione, bowiem tym normom takiej treści nie sposób przypisać. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wymaga, aby dla posiadania przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę podmiot wskazujący na swój interes prawny musiał wykazać, że został on naruszony. Wobec konieczności uzupełnienia postępowania w wyżej wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak również decyzję ją poprzedzającą i orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) jak w sentencji wyroku.