VII SA/Wa 1919/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal, asesor WSA Szczepan Borowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 18 lutego 2022 r. znak: DNGS-OZ.70.5.2.2021.AG w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister", "organ II instancji") postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r., znak: DNGS-OZ.70.5.2.2021.AG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej "k.p.a.") oraz art. 157 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1420, dalej: "P.g.g."), po rozpatrzeniu zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") – orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Marszałka Województwa Śląskiego (dalej także: "organ uzgadniający") z 21 września 2021 r., nr: 838/OS/2021 odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa sieci gazowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego w C. przy ul. W. na działce nr [...], [...], [...]", jednostka ewidencyjna C., obręb C. km. 8. W uzasadnieniu wskazanego wyżej postanowienia Minister w pierwszej kolejności przypomniał stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, że racjonalne gospodarowanie złożem kopaliny odnosić się powinno nie tylko do okresu eksploatacji złoża, lecz także i do etapów: przedeksploatacyjnego oraz poeksploatacyjnego - w odniesieniu do likwidacji zakładu górniczego. Organ II instancji zaznaczył, że zasadę "racjonalnego gospodarowania zasobami złóż", o której mowa w art. 125 Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej: "P.o.ś."), należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko jako eksploatację (wydobycie kopaliny ze złoża), lecz także jako np. zachowanie (ochronę) złoża dla potrzeb eksploatacji w przyszłości, co implikuje z kolei zakaz zabudowy. Następnie Minister przytoczył obszerne poglądy doktryny i orzecznictwa związane z problematyką ochrony złóż. W odniesieniu do realiów rozpoznawanej sprawy, organ II instancji wskazał, że w granicach planowanej inwestycji znajduje się udokumentowane złoże iłu "K." [...] o powierzchni 35.950 ha, zasobach ponad 8 mln m3 zatwierdzonych decyzją nr [...] wg. stanu na 1983-12-13, śr. 5 m nadkładu, miąższości ok 25 m. Złoże w większości pozostaje niezabudowane. Z dokumentacji geologicznej przedmiotowego złoża wynika, że całość zasobów przedmiotowego złoża zaliczona została do zasobów bilansowych, tj. zasobów, których cechy naturalne oraz warunki występowania umożliwiają podejmowanie jego eksploatacji. Dodatkowo, złoże cechuje się wysoką mrozoodpornością oraz znajduje swoje zastosowanie do produkcji cegły budowlanej. Biorąc pod uwagę parametry złoża, organ II instancji uznał, że jest to złoże wartościowe, bogate, gotowe i łatwe do wydobycia. Minister wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w P.g.g., złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Pojęcie "korzyści gospodarczych" czy "gospodarczego uzasadnienia" powinny być rozumiane bardzo szeroko, nie tylko jako doraźny zysk, ale również jako korzyść pośrednia w postaci tworzenia miejsc pracy, ogólnej aktywizacji gospodarczej, źródło niezbędnych surowców dla innych gałęzi przemysłu. Organ II instancji wskazał, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, które mają prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom. Dodatkowo - dbałość o środowisko naturalne jest konstytucyjnym obowiązkiem zarówno państwa, jak i każdego podmiotu. Instytucja uzgodnienia ma na celu uzyskanie stanowiska oraz wskazania warunków wyspecjalizowanego organu w danej dziedzinie w sprawie realizacji planowanych inwestycji. Tym samym, w ocenie Ministra należało podzielić stanowisko organu uzgadniającego, że zabudowanie obszaru, na którym znajdują się złoża uniemożliwi trwale dostęp do jego eksploatacji. W szczególności zabudowa - komunalna, drogowa, przemysłowa - bardzo ogranicza możliwość eksploatacji podziemnej złóż kopalin z powodu wymagań ochrony powierzchni, a w przypadku eksploatacji odkrywkowej wyklucza ją. Minister podkreślił ponadto, że w przedmiotowej sprawie udokumentowane zasoby geologiczne złoża iłu "K." [...] pozwalają sądzić, że w przyszłości może być ono eksploatowane metodą odkrywkową wymagającą zdjęcia nadkładu i przeniesienia go na zwałowisko co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę nad złożem. Organ II instancji nadmienił, że rzut terenu planowanej inwestycji jest dostępny na stronie: https://www.geoportal.goy.pl/, w zakładce geoportal krajowy, wyszukiwanie działek, po podaniu nr działek: [...], [...], 241405_ [...]. Przedmiotowe nieruchomości graniczą z niezabudowanymi działkami. Z uwagi na planowany sposób zagospodarowania terenu działek ponad złożem trwałą zabudową, Minister stwierdził, że złoże iłu "K." [...] będzie trwale niedostępne dla eksploatacji, a co za tym idzie zostanie utracona możliwość jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. W ocenie organu II instancji, pozytywne uzgodnienie ww. projektu decyzji stanowiłoby zatem naruszenie zasady szczególnej ochrony złóż kopalin oraz zasady racjonalnej gospodarki złożem. Mając na uwadze opisany stan faktyczny, Minister uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Śląskiego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż w obrębie złoża iłu "K." [...], wydano decyzje o pozwoleniu na budowę oraz, że poza istniejącymi budynkami mogą być wydane warunki zabudowy lub pozwolenia na budowę, Minister zaznaczył, że w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy nie ocenia zgodności lub niezgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy lub pozwoleń na budowę wydanych przez organ planistyczny dla sąsiednich działek, w tym legalności aktów uzgadniających wydanych przez organy współdziałające. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a., organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Minister przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdził, że postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji zostało wydane w odniesieniu do innego adresata i na tle odmiennego stanu faktycznego niż pozytywne uzgodnienia, na które powołuje się Spółka. Minister podkreślił, że przyczynę odmowy uzgodnienia stanowi okoliczność, że zabudowa działek nr [...], [...], [...] uniemożliwi eksploatację złoża iłu "K." [...] spełniającego warunki do jego eksploatacji, co prowadziłoby do naruszenia zasady racjonalnego gospodarowania kopalinami oraz kompleksowego ich wykorzystania, określonej w art. 125 P.o.ś. Tym samym, zdaniem organu II instancji, brak było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego co do tego, czy zabudowa na działkach sąsiadujących nie narusza tych zasad. Według Ministra, dokonana przez organ uzgadniający ocena nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. Przechodząc do pozostałych podniesionych zarzutów, Minister wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 125 P.o.ś., złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zdaniem organu II instancji, z powyższego wynika, że samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony niezależnie od tego, czy już podlega eksploatacji, czy też będzie eksploatowane dopiero w przyszłości. Minister ocenił, że wbrew przekonaniu Spółki w sprawie nie chodzi zatem o zakaz jakichkolwiek inwestycji na obszarach na których stwierdzono istnienie kopalin, ale takie ich kształtowanie, które umożliwi eksploatację złóż w przyszłości. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że skoro gospodarka złożami kopalin, zgodnie z zasadami ogólnymi prawa ochrony środowiska, powinna być prowadzona w sposób racjonalny i kompleksowy, to dopuszczanie zabudowy mieszkaniowej na udokumentowanym złożu kopalin stoi w wyraźnej opozycji do przepisu art. 125 P.o.ś. Minister zauważył, że choć powołane przez niego orzecznictwo, dotyczy zabudowy mieszkaniowej, jest jednak oczywiste, że zawarta w nim teza odnosi się do każdej zabudowy, wykluczającej możliwość wydobycia udokumentowanych kopalin. Organ II instancji wskazał, że do wątku samodzielności gminy w zakresie władztwa planistycznego nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny również w wyrokach z dnia 1 grudnia 2015 r. (II OSK 2323/15 opubl. w CBOSA) i 10 stycznia 2018 r. (II OSK 356/17 opubl. w CBOSA) wskazując, że kierunki zagospodarowania danego terenu powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości. Powyższą argumentację wzmacnia również to, że kwestia wydobycia złoża kopaliny zaliczana jest co celów publicznych (art. 6 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami). NSA wyjaśnił, że interes publiczny utożsamiany jest z dobrem wspólnym. To zaś konstytucyjne pojęcie zawiera w sobie wiele elementów składających się na państwo. Państwo zaś powinno mieć możliwość ochrony i wydobycia złoża kopaliny jako dobra całego kraju, nie jest to bowiem tylko dobro gminy. Organ II instancji dostrzegł poza tym, że na terenie objętym planowaną inwestycją występują również udokumentowane złoża węgla kamiennego "P." [...] oraz węgla kamiennego i metanu pokładów węgla "Z." [...]. Minister wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 i ust. 5, art. 51 ust. 1 i 3, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 106 k.p.a., organ wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Z uwagi na występujące na terenie planowanej inwestycji (działki nr: [...], [...], [...] położone przy ul. W. w C.) złoże iłu "K." [...], organem właściwym w postępowaniu uzgodnieniowym jest marszałek województwa, zaś ze względu na złoża: węgla kamiennego "P." [...] oraz węgla kamiennego i metanu pokładów węgla "Z." [...] - minister właściwy ds. środowiska. W związku z powyższym projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rozbudowie sieci gazowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego w C. przy ul. W. na działkach nr: [...], [...], [...], winien zostać przekazany do uzgodnienia Marszałkowi Województwa Śląskiego, jak również, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, ministrowi właściwemu ds. środowiska. Organ II instancji wyjaśnił, że po weryfikacji informacji o wydanych decyzjach Wójta Gminy C., na które powołuje się Spółka, wskazuje, że ich projekty także nie zostały przedłożone Ministrowi Klimatu i Środowiska do uzgodnienia w zakresie udokumentowanych złóż: węgla kamiennego "P." [...] oraz węgla kamiennego i metanu pokładów węgla "Z." [...]. Mając na uwadze opisany powyżej stan faktyczny, Minister uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Śląskiego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla omawianej inwestycji. Zdaniem Ministra, w przedmiotowej sprawie interes strony stoi w ewidentnej kolizji z interesem społecznym, jakim jest ochrona złoża iłu "K." [...]. Realizacja tej inwestycji spowoduje bowiem wyłączenie możliwości eksploatacji ww. złoża w przyszłości. Tymczasem, wyrażony zarówno w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, jak i w ustawie Prawo ochrony środowiska nakaz ochrony złóż kopalin sformułowany jest bezwarunkowo w tym znaczeniu, że organ administracji geologicznej nie jest upoważniony do swobodnego wyboru, którym złożom powinien udzielić ochrony, a którym nie. Tym samym, stosownemu ograniczeniu musi podlegać słuszny interes strony, co zdaniem Ministra, w niniejszej sprawie wyraża się w odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wspomnianej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 125 P.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przejęciu, że każda zabudowa wyklucza możliwość wydobycia udokumentowanych kopalin, co stoi w wyraźnej opozycji do przedmiotowego przepisu, gdyż organ winien brać pod uwagę indywidualny charakter planowanej zabudowy, w tym przede wszystkim czy ma ona charakter inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.) oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p., II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik tj. przede wszystkim: 1. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że zasada uprawnionych oczekiwań odnosi się tylko i wyłącznie do tego samego adresata orzeczeń administracyjnych, podczas gdy w rzeczywistości ma ona także zastosowane do innych adresatów na tle takich samych stanów faktycznych i prawnych; 2. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uprawnionych oczekiwań strony dotyczących otrzymania podobnego rozstrzygnięcia w tożsamych sprawach, gdyż w sposób niekonsekwentny organ I instancji uzgodnił pozytywnie lokalizację w tym miejscu zabudowy mieszkaniowej, budowy innych sieci uzbrojenia (miedzy innymi podziemnej sieci wodociągowej i kanalizacji) i dróg nie dostrzegając w tamtym czasie podnoszonego obecnie negatywnego wpływu na złoża, a z drugiej strony odmówił możliwości rozbudowy w tym samym miejscu sieci gazociągu i uniemożliwił przyłączanie do sieci nowych odbiorców z ww. budynków mieszkalnych, na których budowę sam wcześniej wyraził zgodę; 3. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego polegające na nieustaleniu jakie byłyby rzeczywiste ograniczenia możliwości racjonalnego gospodarowania udokumentowanymi złożami surowców ilastych ceramiki budowalnej "K." [...] na skutek rozbudowy sieci gazowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego w C. przy ul. W. na działce nr [...], [...], [...] podczas, gdy okoliczności te mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie; 4. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez pominięcie, że organ uzgadniający nie wykazał, że przedmiotowe złoże, które miałoby wykluczać zabudowę zlokalizowane jest w rzeczywistości bezpośrednio w zasięgu oddziaływania planowanej zabudowy sieci gazowej, a także że sieć gazowa może wpłynąć negatywnie na wydobycie w tym miejscu, a nawet tego, że jakiekolwiek wydobycie jest w rzeczywistości planowane w tym miejscu; 5. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez pomięcie przez organ II instancji tego, że teren ten został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, został już zabudowany pod osiedle mieszkaniowe z siecią dróg i podziemną infrastrukturą przesyłową mediów jak woda i kanalizacja, stąd wskazywanie na możliwość eksploatowania złoża w tym miejscu metodą odkrywkową jest całkowicie oderwane od rzeczywistego sposobu wykorzystania tego terenu - sama budowa gazociągu nie wpłynie na ograniczenie możliwości wydobycia, gdyż wpływa na to obecne zagospodarowanie tego terenu; 6. art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie interesu społecznego przy wyjaśnianiu stanu faktycznego oraz załatwianiu sprawy wynikającego z faktu z realizacji przez Skarżącą inwestycji celu publicznego podczas, gdy przepis ten nakłada na organ uwzględnienie takiego interesu; 7. art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. - poprzez nieuchylenie postanowienia organu uzgadniającego w sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra, oraz postanowienia organu uzgadniającego. Przywołane zarzuty znalazły natomiast rozwinięcie w szerokim uzasadnieniu skargi. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 843/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu uzgadniającego. Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez organ II instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 120/23, orzekł o uchyleniu ww. wyroku Sądu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu uzgadniającego nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 18 lutego 2022 r., znak: DNGS-OZ.70.5.2.2021.AG, utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego z 21 września 2021 r., nr: 838/OS/2021 o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa sieci gazowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego w C. przy ul. W. na działce nr [...], [...], [...]", jednostka ewidencyjna C., obręb C. km. 8. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 125 P.o.ś., zgodnie z którym złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania przez organy) decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego z 21 września 2021 r., nr: 838/OS/2021 o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wydane w terminie ustawowym (2 tygodni), albowiem pismo Wójta Gminy C. zawierające wniosek o uzgodnienie przedmiotowej decyzji wpłynęło do organu uzgadniającego w dniu 9 września 2021 r. Przechodząc zaś do merytorycznej kontroli orzeczeń organów administracji geologicznej Sąd zobowiązany jest na samym wstępie zauważyć, że w niniejszej sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny, co w istotny sposób determinuje kierunek interpretacji przepisów prawa materialnego i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, która powinna być przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd też wymaga podkreślenia, że w wyroku z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 120/23, Naczelny Sąd Administracyjny kategorycznie stwierdził, iż przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć organów administracji geologicznej ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd Naczelny uznał, że organ II instancji ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Według NSA, Minister na gruncie reguł i norm procesowych i materialnoprawnych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Naczelny Sąd Administracyjny wyrażając wyżej zaprezentowaną ocenę po pierwsze przesądził zatem, że w oparciu o ogólnodostępne informacje zawarte w urzędowych systemach informacji przestrzennej możliwe jest precyzyjne ustalenie granic złoża, którego występowanie spowodowało konieczność uzgodnienia spornej inwestycji z organami administracji geologicznej, a zarazem potwierdzenie, że nieruchomości objęte projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego znajdują się bezpośrednio na jego terenie. Wypada jedynie powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że ustalone okoliczności faktyczne wskazują jednoznacznie na umiejscowienie działek na terenie złoża surowców ceramiki budowlanej (iłu) "K." [...], co jak wskazał NSA - jest możliwe do samodzielnego sprawdzenia w powszechnie dostępnym na stronie: https://www.geoportal.gov.pl urzędowym portalu mapowym, w zakładce "Geoportal krajowy". Lokalizację przedmiotowego złoża iłu można odnaleźć także w portalu Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "MIDAS", przy pomocy kryteriów wyszukiwania tj. nazwy złoża, jego numeru. Jak zauważył przy tym Sąd Naczelny, z ww. ogólnodostępnej mapy w sposób jednoznaczny wynika, że rozciąga się ono w C. (na północy) od wysokości ul. W. do wysokości ul. S. (na południu). Tym samym, nie ulega wątpliwości, że działki objęte decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego, której projekt został przedstawiony do uzgodnienia Marszałkowi Województwa Śląskiego położone się na terenie udokumentowanego złoża iłu, pomiędzy ww. ulicami, która to okoliczność nie jest zresztą kwestionowana przez organ wnioskujący o uzgodnienie, tj. Wójta Gminy C. Co więcej, jak dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku, z danych znajdujących się w portalach MIDAS oraz Geoportal wynika, że niemal cały teren złoża "K." [...] jest nadal niezabudowany. W zasadzie najbardziej ingerująca w złoże zabudowa istnieje jedynie na działkach nr ewid. [...], [...] i częściowo tylko na działce nr ewid. [...]. Sąd Naczelny jednoznacznie wyjaśnił ponadto, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. prawidłowego odczytu mapy w serwisie Geoportal, dokumentacji geologicznej, nie można jednoznacznie stwierdzić, iż: "w tym miejscu znajduje się osiedle mieszkaniowe", jak podnosi Skarżąca, a faktyczne wydobycie złoża jest niemożliwe. Przede wszystkim jednak, jak po wtóre wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, dla rozstrzygnięcia sprawy nie powinna mieć żadnego znaczenia konieczność ustalenia czy wydobycie przedmiotowego złoża jest planowane. Należy tylko powtórzyć za Sądem Naczelnym, że wskazywane przez skarżącą Spółkę działania dotyczące spornego terenu mogłyby mieć jedynie znaczenie przy faktycznej eksploatacji tego złoża, a nie przy ustaleniu jego istnienia, które jest bezsporne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela więc powyższą ocenę, zgadzając się ze stanowiskiem, że ustawodawca w żadnym razie nie uzależnił zastosowania zasady ochrony złoża od stopnia zaawansowania planów czy zamierzeń dotyczących wydobycia kopalin. Żaden przepis prawa nie różnicuje ochrony złóż od tego, w jakim stopniu dane złoże jest rozpoznane i kiedy nastąpiło to rozpoznanie. Już bowiem samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony (por. wyrok NSA z 20 maja 20215 r., sygn. II OSK 394/15, LEX nr 1796291). Słusznie zauważył NSA, że zasadnicze znaczenie ma tu jedynie postulat utrzymania dostępności zasobów udokumentowanych i perspektywicznych poprzez ochronę terenów, na których się one znajdują, przed trwałą zabudową, z czym wiąże się konieczność zablokowania powierzchni terenu, w dłuższym okresie czasu. Istotne znaczenie ma w tym przypadku świadomość, że złoża kopalin posiadają ściśle określoną lokalizację i warunkiem możliwości ich wykorzystania jest zapewnienie trwałego dostępu. Nie ma też możliwości zmiany położenia złoża. Ochrona zasobów złóż kopalin, w rozumieniu racjonalnego ich wykorzystania, powinna być więc realizowana poprzez stworzenie warunków do ich wykorzystania. Wreszcie po trzecie, Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym orzeczeniu podzielił wykładnię art. 125 P.o.ś zaprezentowaną w skardze kasacyjnej organu II instancji, wedle której, w zasadzie każda zabudowa wyklucza możliwość wydobycia udokumentowanych kopalin. NSA wyjaśnił, że rodzaj trwałej zabudowy (zabudowa mieszkaniowa, czy inwestycje liniowe), która uniemożliwia, albo znacząco utrudnia dostęp do złoża, nie mają wpływu na kierunek rozstrzygnięcia. Już samo występowanie złoża na danym terenie, powoduje powstanie po stronie organu administracji obowiązku prewencyjnej ochrony jego zasobów na potrzeby przyszłej eksploatacji. Jednocześnie Sąd Naczelny zgodził się z oceną Ministra, że już na podstawie przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji można stwierdzić, iż planowana inwestycja posiada znaczne rozmiary i skoro obejmuje swym zasięgiem co najmniej 3 działki gruntu, to nie jest zasadne uznanie, że zajmuje znacznie mniejszy rozmiar niż np. zabudowa jednorodzinna. NSA stanowczo zaznaczył, że w zakresie wydobycia złoża niesie ona zatem zagrożenie tak samo wysokie jak zabudowa mieszkaniowa, bowiem ma charakter trwały, a przez co mocno ingeruje w teren, na którym przedmiotowe złoże jest umiejscowione. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że także zabudowa nieruchomości urządzeniami liniowymi, mimo że nie jest to zabudowa mieszkaniowa, jest zabudową trwałą, uniemożliwiającą eksploatację występującego na danym terenie złoża. Jak dostrzegł NSA, wydobycie zasobów ze złoża iłu odbywać się będzie poprzez zdejmowanie z powierzchni kolejnych warstw ziemnych i wydobywanie surowców ze złoża. W tego rodzaju sposobie wydobycia kluczową rolę odgrywa natomiast swobodny dostęp do złoża z powierzchni ziemi, wobec czego jakakolwiek trwała zabudowa w tym miejscu blokuje możliwość jego wydobycia. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej oceny zawarte w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 120/23, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zobowiązany jest stwierdzić, że nie zasługują na akceptację te zarzuty skargi, w których podnoszona jest argumentacja wadliwego przyjęcia przez organy, że w zasadzie każda zabudowa wyklucza możliwość wydobycia udokumentowanych kopalin. W świetle jasnych wskazań Sądu Naczelnego, za oczywiście nieuzasadnione uznać przy tym trzeba zarzuty nieustalenia przez organy, jakie byłyby rzeczywiste ograniczenia możliwości racjonalnego gospodarowania udokumentowanymi złożami surowców ilastych ceramiki budowalnej "K." [...] na skutek planowanej przez Skarżącą inwestycji. W odniesieniu do tych kwestii należy ponownie zauważyć, że jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie rozpoznawanej sprawy, ze względu na charakter złoża i odkrywkową metodę jego ewentualnie przyszłej eksploatacji (polegającą na zdejmowaniu z powierzchni kolejnych warstw ziemi), w zasadzie wykluczona jest możliwość posadowienia na jego obszarze każdego rodzaju trwałej zabudowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie tylko usytuowanie na terenie przedmiotowego złoża zabudowy kubaturowej, ale również zabudowy liniowej, będzie powodowało rzeczywiste ograniczenie możliwości jego przyszłego przemysłowego zagospodarowania. Trzeba więc zgodzić się tu z organami, że także posadowienie na wskazanych nieruchomościach inwestycji liniowej (sieci gazowej), jako trwałej zabudowy, która cechuje się znaczną długością, będzie w zasadzie wykluczać lub przynajmniej poważnie ograniczać potencjalną możliwość wykorzystania zasobów kopalin podlegających szczególnej ochronie prawnej. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że zabudowa przewidziana w projekcie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, tj. sieć gazowa wraz z przyłączem planowana na działkach nr [...], [...], [...], może uniemożliwiać, albo znacząco utrudniać dostęp do złoża, a to – jak w istocie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny – stanowiłoby naruszenie art. 125 § 1 P.o.ś. Podążając za wskazaniami zawartymi w wiążącym orzeczeniu NSA zasadne wydaje się poza tym stwierdzenie, że dla prawidłowej oceny sprawy nie może mieć znaczenia także charakter planowanej zabudowy, tj., że stanowi ona inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W tym względzie należy wyjaśnić, że realizacja inwestycji celu publicznego nie może prowadzić do naruszenia celu wyrażonego w art. 125 § 1 P.o.ś., jakim jest ochrona złóż kopalin, w tym w szczególności tych mających strategiczne znaczenie dla Państwa. Wypada podzielić pogląd, że prewencyjna ochrona kluczowych zasobów kopalin, przewidziana wprost w ustawie (art. 125 P.o.ś.) i znajdująca swoje odzwierciedlenie w przepisach Prawa geologicznego i górniczego, a mająca na celu zagwarantowanie możliwości przyszłej eksploatacji takich złóż, niewątpliwie poważnie ogranicza możliwość wykonywania prawa własności i swobodę zagospodarowania nieruchomości, na których złoża te się znajdują. Ograniczenia te znajdują jednak wyraźne oparcie w przywołanych przepisach rangi ustawowej i są uzasadnione nie tylko gospodarczo i ekonomiczne, ale także potrzebą racjonalnego gospodarowania zasobami środowiska. Wbrew twierdzeniom skargi, ochrona złóż kopalin prowadzona przez organy administracji geologicznej, jeżeli jest uzasadniona potrzebą zagwarantowania dostępności tych złóż w celu zapewnienia ich przyszłej eksploatacji, to nie może być postrzegana jako naruszająca interes społeczny związany z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego. Osobnego odniesienia tutejszego Sądu wymagają ponadto te zarzuty skargi, w których sygnalizowane jest naruszenie przez organy przepisów postępowania, w tym w szczególności zasady wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a., tj. zasady uprawnionych oczekiwań. Skarżąca podnosi bowiem, że organy uprzednio uzgadniały pozytywnie lokalizację zabudowy mieszkaniowej i budowy innych sieci uzbrojenia oraz dróg na spornym terenie, nie dostrzegając w tamtym czasie podnoszonego obecnie negatywnego wpływu tej zabudowy na przedmiotowe złoża. W tym względzie tutejszy Sąd czuje się w obowiązku przede wszystkim zauważyć, że niejako z urzędu wiadomym mu jest, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej, organy administracji geologicznej w przeszłości wielokrotnie odmawiały uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanych na wskazanym terenie obejmującym złoże iłu "K." [...]. Wskazać należy, że m.in. prawomocnymi wyrokami: z dnia 25 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1430/21; z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1427/21; z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1590/21; z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1628/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na decyzje Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzeń przewidzianych na nieruchomościach znajdujących się w obszarze złoża "K." [...], w tym również dla inwestycji planowanej na działce [...], która została objęta projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przedłożonym do uzgodnienia w niniejszej sprawie. Wskazane wyżej rozstrzygnięcia odmowne dotyczyły także działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie tej nieruchomości, tj. działek nr ew.: [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Jak natomiast wyraźnie wynika z treści art. 8 § 2 k.p.a., zasada określona mianem pewności prawa czy inaczej uprawnionych oczekiwań, na którą powołuje się Skarżąca, dotyczy ukształtowanej w czasie praktyki załatwiania określonych rodzajowo spraw, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Jak zgodnie przyjmuje się w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, przez utrwaloną praktykę "należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka powinna być zgodna z prawem, tylko taka bowiem może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań" (A. Wróbel [w:] A. Wróbel. M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 172; zob. też np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2510/21, LEX nr 3354605, i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1050/20, LEX nr 3170493). Przenosząc powyższe stanowisko doktryny i judykatury na grunt kontrolowanej sprawy nie sposób uznać zatem, aby w odniesieniu do inwestycji i zamierzeń budowlanych planowanych na obszarze złoża "K." [...] doszło do utrwalonej praktyki orzeczniczej organów bądź sądów administracyjnych, na którą wskazuje strona Skarżącą. Nawet zaś gdyby uznać takie stanowisko organów i akceptujące je wyroki tutejszego Sądu za ugruntowane, to bez wątpienia były one negatywne (a nie pozytywne) dla inwestorów. Oceny tej w żadnym razie nie zmienia niesporny fakt wydania w przeszłości przez Wójta Gminy C. decyzji z dnia [...] września 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia obejmującego "budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z podziałem działek, wyodrębnieniem drogi dojazdowej i nawrotnicy (...)". W tym aspekcie trzeba bowiem podkreślić, że jak dostrzegł już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1628/21, z treści ww. decyzji wyraźnie wynika (pkt 2), że organ "nie prowadził postępowania uzgodnieniowego w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych na działce objętej warunkami." Poza tym, z uwagi na podział nieruchomości objętej ww. decyzją i późniejsze orzeczenia wydane w odniesieniu do nowo wydzielonych działek, wspomniana decyzja nie została w żaden sposób skonsumowana, a jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym już wyroku z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 120/23, przewidziane w tej decyzji osiedle 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych – wbrew twierdzeniom skargi – w rzeczywistości nigdy na przedmiotowym terenie nie powstało. Oceny tutejszego Sądu nie może zmienić także okoliczność wydania dwóch innych decyzji o warunkach zabudowy, wskazywanych przez Skarżącą, tj. decyzji z [...] września 2019 r. znak sprawy: [...], ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...]; oraz decyzji z [...] kwietnia 2019 r. znak sprawy: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb C. Niezależnie od tego, że jak już wyjaśniono, wobec zapadłych wielu innych odmownych rozstrzygnięć organów administracji geologicznej, powyższe nie może być poczytywane za utrwaloną praktykę orzeczniczą w tym zakresie, wymaga zaznaczenia, że wskazane wyżej decyzje nie obejmowały terenu o takim zasięgu, jaki przewiduje obecnie przedłożony do uzgodnienia w niniejszej sprawie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy zgodzić się z organami orzekającymi w kontrolowanej sprawie, że ocena każdej konkretnej inwestycji dokonywana jest samodzielnie i niezależnie od uprzednio wydanych rozstrzygnięć, gdyż odbywa się ona wyłącznie z uwzględnieniem rodzaju danego zamierzenia i usytuowania nieruchomości, na której jest ona planowana. Organ uzgadniający w każdym przypadku zobowiązany jest więc dokonać tej oceny w odniesieniu do lokalizacji złoża i wpływu danej inwestycji na jego ochronę, w szczególności musi wziąć pod uwagę to, jakie ewentualne konsekwencje może mieć to konkretne zamierzenie dla możliwości eksploatacji złoża kopalin. W sytuacji zaś, gdy jak w rozpoznawanej sprawie organy doszło do przekonujących wniosków, że inwestycja objęta złożonym projektem decyzji może utrudnić lub nawet ograniczyć eksploatację chronionego złoża, zobowiązane były odmówić jego uzgodnienia. Po drugie, o ile w oparciu o informacje i dokumenty przedstawione przez Wójta Gminy C. w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. (w aktach administracyjnych) można uznać, że projekt decyzji tego organu z [...] września 2019 r. znak sprawy: [...], uzyskał milczącą akceptację Marszałka Województwa Śląskiego, o tyle nie sposób uznać, by tego rodzaju pozytywne uzgodnienie miało miejsce w odniesieniu do projektu decyzji z [...] kwietnia 2019 r. znak sprawy: [...]. Wręcz przeciwnie, treść pisemnego stanowiska Marszałka z 24 stycznia 2019 r. wskazuje raczej na brak akceptacji dla planowanej inwestycji. Z przedstawionych wyżej powodów, Sąd podzielił zapatrywanie wyrażone już w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1628/21, że przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności związanych z dotychczasowym przebiegiem postępowań dotyczących zagospodarowania terenu złoża surowców ilastych ceramiki budowlanej "K." [...], nie można uznać, by Minister lub organ uzgadniający naruszyli zasadę jednolitości wydawanych w tych samych stanach faktycznych i prawnych uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy. Poza powyższym, nie mogła ujść uwadze Sądu wskazywana w zaskarżonym postanowieniu Ministra okoliczność, że działki nr ew. [...], [...], [...] położone przy ul. W. w C., objęte w kontrolowanej sprawie projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, położone są w całości także w granicach udokumentowanych złóż węgla kamiennego "P." [...] oraz węgla kamiennego i metanu pokładów węgla "Z." [...]. Fakt ten znajduje potwierdzenie w ogólnodostępnym portalu mapowym ("Geoportal") oraz w portalu Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "MIDAS". Zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., przedłożony przez Wójta Gminy C. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zatem podlegać uzgodnieniu z właściwym rzeczowo w tym zakresie organem administracji geologicznej również w kontekście ochrony tych właśnie udokumentowanych złóż kopalin: węgla kamiennego i metanu, mających strategiczne znaczenie dla Państwa. Okoliczność ta z całą pewnością nie mogła pozostać obojętna dla wyniku sprawy, w sytuacji, gdy nadrzędnym celem działania organów administracji geologicznej musi być ochrona wszystkich udokumentowanych zasobów kopalin na terenie kraju, wynikająca z art. 125 P.o.ś. oraz przepisów Prawa geologicznego i górniczego. Podsumowując, Sąd dokonując kontroli zaskarżonych postanowień uznał za prawidłowe i w pełni uzasadnione wnioski organów, że objęta uzgadnianą decyzją trwała zabudowa liniowa w postaci rozbudowy sieci gazowej z całą pewnością realnie utrudni możliwość racjonalnego wykorzystania występujących na tym terenie wielu złóż kopalin. To z kolei prowadziłoby do naruszenia obowiązku ich ochrony, wynikającego z art. 125 § 1 P.o.ś. i jako takie musiało skutkować odmową uzgodnienia przez organy administracji geologicznej przedłożonego projektu decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dostrzegł zarazem takiego naruszenia prawa, które wskazywałoby na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organy zgromadziły materiał dowodowy wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy, a jednocześnie wyczerpująco wyjaśniły motywy zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.