VII SA/Wa 1920/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B.K. i E.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku B.K. i E.K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], odmawiającej B.K. i E.K. wydania decyzji o niezbędności wejścia w teren działki sąsiedniej, należącej do H.M., celem wykonania robót budowlanych w związku z budową ogrodzenia, na działce nr ewid. [...] w m. [...] gm. [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wojewoda [...] trafnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 28 ust. 1 (roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31) i art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, B.K. i E.K. pismem z dnia 17 maja 2007 r., zgłosili do Starostwa Powiatowego w [...] zamiar budowy ogrodzenia o wysokości 3 m, pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...] we wsi M. Termin rozpoczęcia przedmiotowych robót określono na dzień [...]. W związku z powyższym zgłoszeniem, pismem z dnia [...] znak: [...] organ poinformował wnioskodawców stosownie do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, iż nie wnosi zastrzeżeń co do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie, pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r., B. K. i E. K. wystąpili do Starostwa Powiatowego w [...] o wydanie, na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego decyzji o niezbędności wejścia w teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowlanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż słusznie organ wojewódzki uznał, iż uprawnienie inwestorów do realizacji spornego obiektu wygasło z mocy prawa z dniem 18 czerwca 2009 r., tj. z upływem 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia robót określonych w zgłoszeniu. Organ wskazał, że skoro B. K. i E. K. nie byli już uprawnieni - w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia - do realizacji inwestycji, brak było podstaw uzasadniających wydanie decyzji o niezbędności wejścia w teren, celem wykonania spornego obiektu. Odnosząc się do argumentacji wniosku B. K. i E. K. z dnia [...], iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 15 Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne organ wyjaśnił, że organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę zakończoną orzeczeniem organu pierwszej instancji. Działanie organu odwoławczego nie ma więc charakteru wyłącznie kontrolnego, jest ono działaniem merytorycznym, co do zasady prowadzonym według tych samych zasad, co postępowanie pierwszoinstancyjne. Decyzja zaś kończąca postępowanie odwoławcze jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja wydana przez organ pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy co do meritum, w jej całokształcie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził zatem, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] z całą pewnością nie narusza rażąco art. 15 Kpa. Zdaniem organu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., jak również nie jest dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak : [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...]. Odnosząc się do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez B. i E. K. zarzutów jakoby rozpoczęli oni prace budowlane, polegające na budowie spornego ogrodzenia w terminie, zaś, ustalając stan faktyczny w zakresie uprawnień do realizacji obiektu, organ II instancji nie dokonał wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza w sposób niewątpliwy rozpoczęcia robót budowlanych, polegających na realizacji w/w urządzenia, w okresie 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia prac określonych w zgłoszeniu. Organ dodał, że nawet gdyby przyjąć, że B. i E.K. rozpoczęli budowę ogrodzenia w terminie (a więc w ciągu 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia prac określonej w zgłoszeniu), zgody na wejście na teren sąsiedniej działki, organ nie mógłby im udzielić tym bardziej. Zgodnie bowiem z dyspozycją przepisu art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany do uzyskania w/w zgody przed rozpoczęciem robót. Za nietrafiony organ uznał także zarzut, iż cyt.: "Wojewoda [...] przeprowadzając postępowanie odwoławcze nie miał podstaw zakwestionowania stanowiska organu I instancji w powyższej kwestii (...)". Organ wskazał, na co także zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji z dnia [...], że organ odwoławczy jest uprawniony do odmiennej oceny tych samych okoliczności faktycznych sprawy, które znane były organowi pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze powinno bowiem polegać nie tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. W ocenie organu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Nie jest też dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, nie stwierdzono także, aby kontrolowaną decyzję organu wojewódzkiego wydano z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i E. K. Skarżący podnieśli, iż postępowanie organów administracji było niezgodne z art. 7, art. 77 kpa., co doprowadziło do sytuacji, że orzeczenie tych organów zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organy administracji oparły swoje decyzje na niekompletnym materiale dowodowym. Skarżący podnieśli, iż stwierdzenia organu są sprzeczne z ich oświadczeniem, iż prace rozpoczęli w terminie, a zatem ich zgłoszenie nie uległo wygaszeniu z mocy prawa. Zdaniem skarżących, przepisy prawa nie zobowiązują do zakończenia wykonywania prac budowlanych objętych zgłoszeniem w żadnym określonym terminie. Przerwanie zaś prac na jakiś określony czas nie powoduje natomiast skutku w postaci unieważnienia, czy też wygaśnięcia zgłoszenia, jak to ma miejsce w przypadku pozwolenia na budowę. Skarżący podnieśli, iż poza pismem H. M. w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na to, iż nie rozpoczęli robót budowlanych, w okresie 2 lat od daty zgłoszenia. Skarżący zarzucili, iż niezgodne z prawem jest stanowisko organu, iż inwestor jest zobowiązany do uzyskania zgody przed rozpoczęciem robót budowlanych. Zdaniem skarżących, jeżeli należałoby uzyskiwać zgodę sąsiada przed zgłaszaną w zgłoszeniu datą rozpoczęcia inwestycji to musiałaby taka zgoda być uzyskiwana jeszcze przed skutecznym zgłoszeniem budowy i dołączana do zgłoszenia, a prawo takiego wymogu nie przewiduje. Zdaniem skarżących, zapis w ustawie dotyczący "uzyskania zgody przed rozpoczęciem robót" odnosi się do tej części robót, które wymagają wejścia na teren działki sąsiada. Przy budowie ogrodzenia natomiast nie wszystkie prace wymagają wejścia na teren sąsiedniej działki i jako inwestorzy skarżący nie chcieli naruszać prawa własności sąsiada, jeżeli nie jest to konieczne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje ; Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak : [...], którą odmówiono wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki należącej do H. M., położonej w miejscowości M., gm. P., celem wykonania robót budowlanych, w związku z budową przez skarżących ogrodzenia, na działce oznaczonej nr [...] położonej w m. M. gm. P. Na wstępie podkreślić należy, że badane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach organ przeprowadził kontrolę wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa nie występuje. Wskazać należy, iż postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga nie kwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Z rażącym naruszeniem prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe (wyrok NSA z dnia 09 marca 2000r., sygn. I S.A./Ka 1582/98). Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje mocne oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000r., sygn. V S.A. 463/99). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organ postępowania nadzwyczajnego Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się takiego naruszeniu prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy czyli uznanie, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] zapadła z rażącym naruszeniem prawa lub innym naruszeniem wymienionym w art. 156 § 1 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia [...] znak : [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak :[...], którą odmówiono wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki należącej do H. M., celem wykonania robót budowlanych w związku z budową ogrodzenia, została wydana zgodnie z prawem. Zgodnie z brzmieniem art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), obowiązującej w dacie wydania badanej decyzji, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych niezbędne jest wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Zaznaczyć należy, iż zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, przewidziane w art. 47 ust. 2 wskazanej ustawy Prawo budowlane, dotyczy jedynie tych prac przygotowawczych lub robót budowlanych, które regulowane są przepisami - Prawa budowlanego i wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - według stanu obowiązującego na dzień [...], zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Stosownie zaś do brzmienia przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęciem robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Bezspornym w sprawie jest, iż budowa przedmiotowego ogrodzenia o wysokości 3 m wymagała dokonania przez inwestorów zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Z akt sprawy wynika, że skarżący dokonali zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia o wysokości 3 m, pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...] we wsi M. w Starostwie Powiatowym w [...]. Termin rozpoczęcia przedmiotowych robót określono na dzień 18 czerwca 2007 r. Pismem z dnia 13 lipca 2007 r. Starostwo poinformowało wnioskodawców, że stosownie do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie wnosi zastrzeżeń co do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak wskazano powyżej do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat, od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W niniejszej sprawie termin rozpoczęcia przedmiotowych robót określono na dzień 18 czerwca 2007 r., a zatem uprawnienie do realizacji spornego obiektu wygasło z mocy prawa z dniem 18 czerwca 2009 r., tj. z upływem 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia robót określonej w zgłoszeniu. Skarżący pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r., tj. po upływie ponad trzech lat od dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót wystąpili do Starostwa Powiatowego w Siemiatyczach o wydanie, na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego decyzji o niezbędności wejścia w teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowlanych. Jak trafnie zauważył organ inwestorzy nie byli jednak w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia uprawnieni do realizacji inwestycji, gdyż skutecznie dokonane zgłoszenie wykonania robót budowlanych z mocy prawa wygasło z dniem 18 czerwca 2009 r., tj. z upływem 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia robót określonej w zgłoszeniu. Brak było zatem podstaw uzasadniających wydanie decyzji o niezbędności wejścia w teren, celem wykonania spornego obiektu, gdyż inwestorzy nie dysponowali już skutecznie dokonanym zgłoszeniem robót budowlanych właściwemu organowi. Zezwolenie takie może być natomiast wydane dopiero po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. II SA/Po 964/05; Naczelny Sąd Administracyjny o/z w Łodzi w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. II SA/Łd 268/01; Naczelny Sąd Administracyjny o) z w Krakowie, sygn. II SA/Kr 1894/98). Prawidłowo zatem organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 " oraz art. 47 ust. 2, zgodnie z którym "W razie nieuzgodnienia warunków dotyczących sposobu, zakresu i terminu korzystania z nieruchomości sąsiedniej przy wykonywaniu robót budowlanych, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości". Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego rozpoczęcia prac w terminie, a następnie przerwania ich na jakiś określony czas wskazać należy, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza w sposób niewątpliwy rozpoczęcia robót budowlanych, polegających na realizacji w/w urządzenia, w okresie 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia prac określonej w zgłoszeniu. Świadczy o tym także zakres prac opisanych przez skarżących we wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedni między innymi w pierwszym etapie konieczność wykonania wykopu pod fundament i wykonanie szalunku. Ponadto, jak słusznie zauważył organ nawet gdyby przyjąć, że skarżący rozpoczęli budowę ogrodzenia w terminie (a więc w ciągu 2 lat od daty planowanego rozpoczęcia prac określonej w zgłoszeniu), zgody na wejście na teren sąsiedniej działki, organ nie mógłby również udzielić. Zgodnie bowiem z dyspozycją przepisu art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany do uzyskania zgody do wejścia na teren sąsiedni przed rozpoczęciem robót. Bezspornym w sprawie jest, że inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wyrażenie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w dniu 27 sierpnia 2010 r., a zatem już po ewentualnym przyjęciu rozpoczęcia przez nich robót budowlanych. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał analizy podnoszonych przez skarżących okoliczności, a postępowanie przeprowadził zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a także wyczerpująco wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz przepisy prawa stanowiące jego podstawę prawną. Odniósł się również do argumentów podnoszonych przez skarżących zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny zgodności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] w kontekście powołanego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., słusznie stwierdzając, iż decyzja ta nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, jak również wadą powodująca jej nieważność z mocy samego prawa. Zasadne ustalenia organu powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).