VII SA/Wa 1926/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. Ł. i L. Ł., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., w zakresie dotyczącym działki nr ew. [...] i w tym zakresie uchylił również decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, a także umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wcześniej, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stwierdził, że ostateczna decyzja Wojewody [...] o nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w [...] pozwolenia na budowę planowanej przez spółkę inwestycji została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Organ przyjął takie rozstrzygnięcie, ponieważ jedna ze stron postępowania bez własnej winy nie brała w nim udziału, a także wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, co stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie, ze względu na art. 146 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w [...], zwanej "inwestorem" a także "skarżącym", pozwolenia na budowę przedsięwzięcia o nazwie: "Budowa gazociągu średniego ciśnienia PN 90 PE w zakresie przejścia przez drogę wojewódzką na terenie działki nr [...], obręb [...], gmina [...]", zwanego w dalej "inwestycją". Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. B. Ł. i B. Ł., zwani dalej "wnioskodawcami", wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Wnioskodawcy stwierdzili, że gazociąg wraz z instalacją naziemną został wybudowany w części na nieruchomości będącej ich własnością. Swoje żądanie, a także swój interes prawny wnioskodawcy wywiedli z tytułu współwłasności działki nr ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...], co potwierdza księga wieczysta KW Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...]. Powyższy tytuł prawny przysługuje wnioskodawcom aktualnie, jak również przysługiwał im w dniu wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że nigdy nie zostali powiadomieni o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę spornego gazociągu. W ocenie wnioskodawców była to samowola budowlana. W związku z tym wzywali wykonawcę prac oraz inwestora do niezwłocznego przerwania prac i zapłaty stosownego odszkodowania za naruszenie ich własności. Jakiekolwiek jednak wezwania pozostały bez odpowiedzi. Inwestor poinformował wnioskodawców, iż ich roszczenia są bezpodstawne, gdyż nieruchomość, na której został wybudowany sporny fragment gazociągu i instalacji zewnętrznej, nie stanowi własności wnioskodawców. Na potwierdzenie swoich twierdzeń inwestor przedstawił wyrys mapy ewidencyjnej z dnia [...] lipca 2010 r., na którym faktycznie sporny fragment nieruchomości nie jest oznaczony jako działka nr [...] stanowiąca własność wnioskodawców, lecz jako część pasa drogowego drogi publicznej znajdującej się na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. W związku z powyższym, w dniu [...] września 2012 r. B. Ł. uzyskał w Starostwie Powiatowym aktualny wyrys z mapy ewidencyjnej, obejmujący działkę nr [...]. Z mapy tej wynikało, że inwestor posługiwał się błędną mapą, zawierającą rysunek innych granic działki nr ewid. [...], niezgodny z ich rzeczywistym przebiegiem oznaczonym na wyrysie z dnia [...] września 2012 r. Po przeanalizowaniu sprawy z wniosku wnioskodawców, Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji i zakończonego decyzją organu z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewoda [...] nie uznał wnioskodawców za stronę postępowania. Od ww. postanowienia zażalenie wnieśli wnioskodawcy – L. i B. Ł. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., uchylił ww. zaskarżone postanowienie Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji, Wojewoda [...] postanowieniem o numerze [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją organu z dnia [...] grudnia 2011 r. W trakcie rozpatrywania sprawy, Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. odmówił jednak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Następnie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. z uwagi na to, iż zdaniem organu w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] przyjął powyższe stanowisko mimo że uznał przedmiotową decyzję za wydaną z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na wniesione odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił decyzję Wojewody [...] i po raz kolejny przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponowna analiza zebranego materiału dowodowego w sprawie pozwoliła ustalić, że wnioskodawcy pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wystąpili do organu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W konsekwencji organ wojewódzki przekazał według właściwości przedmiotowe pismo wraz z aktami sprawy do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz postanowieniem o nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. zawiesił wznowione postępowanie administracyjne. Centralny organ nadzoru budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem o nr [...]z dnia [...] września 2015 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Kolejno, Wojewoda [...] powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdził, że jego ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę inwestycji została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a także art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi. Jednakże odmówił uchylenia ww. decyzji, albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższą decyzję organ pierwszej instancji wydał na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zwanej dalej "pr.bud.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że z art. 146 § 2 k.p.a. wynika, iż nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo stwierdzenia tych wad, treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z przepisami materialnoprawnymi. W takim przypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] dokonał oceny dokumentów w dniu [...] października 2011 r. złożonych przez inwestora pod kątem zgodności z art. 32 ust. 4 pr.bud. oraz z art. 35 ust. 1 pr.bud. (według stanu na dzień wydania decyzji, tj. tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie z dnia [...] października 2011 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] o nr [...] z dnia [...] września 2010 r. ustalającą na wniosek [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego. Inwestycja ta ma polegać na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia Dn 90/63 PE wraz z budową przyłączy do działki nr [...] w [...]. Istotne jest przy tym, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] decyzją o nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., zmienioną następnie decyzją o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwolił inwestorowi na zlokalizowanie w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej, tj. jednego przejścia poprzecznego gazociągu przez drogę wojewódzką na działce nr [...] w [...], gmina [...]. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody [...], wnioskodawcy w dniu [...] grudnia 2015 r. złożyli odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., kwestionując drugi punkt aktu. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że kwestionowana decyzją zapadła z naruszeniem prawa, mającym istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności art. 7, 77 § 1, 107 § 1 oraz 146 § 2 k.p.a. Wnioskodawcy stwierdzili, że nie sposób zgodzić się z decyzją organu pierwszej instancji, według którego decyzja, która zapadłaby na skutek wznowienia postępowania, w istocie odpowiadałaby decyzji już istniejącej. Zdaniem wnioskodawców, organ może zmienić kwestionowaną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, nie narażając inwestora na zbyt duże koszty (wystarczy przesunięcie spornego gazociągu o niecałe 3 metry, aby znalazł się poza granicami działki wnioskodawców). Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], zaskarżoną do niniejszego Sądu, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., w zakresie dotyczącym działki nr ew. [...] i w tym zakresie uchylił również decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., a także umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy kwestionowaną decyzję. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w zakresie dotyczącym pozwolenia na budowę części inwestycji zaprojektowanej na działce nr ew. [...], nie ma zastosowania art. 146 § 2 k.p.a. Z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawców, w odniesieniu do ich legitymacji procesowej, w sposób czytelny wynikało, że brak udziału wnioskodawców w przedmiotowym postępowaniu, był konsekwencją braku wiedzy organu wojewódzkiego o rzeczywistym przebiegu granic między działkami nr ewid. [...] oraz [...]. Skutkowało to wydaniem nieprawidłowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że Wojewoda [...] nie jest organem właściwym, jako organ pierwszej instancji, w sprawie wydania pozwolenia na budowę spornej inwestycji na działce nr ew. [...]. Organ uznał bowiem, że działka ta nie jest położona w pasie drogi wojewódzkiej nr [...]. Zastosowanie winien znaleźć zatem art. 82 ust. 2 pr.bud., zgodnie z którym organem administracji architektoniczno–budowlanej pierwszej instancji jest starosta i to on powinien wydać decyzję w przedmiotowej sprawie. Jeżeli brak właściwości ujawni się już po wszczęciu postępowania, postępowanie to powinno zostać umorzone (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 710/08). Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1176/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2455/07). Jednocześnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła również przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego w okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że ujawnienie rzeczywistego (innego niż przedstawionego w projekcie budowlanym) przebiegu granicy pomiędzy działką o numerze ewid. [...], a działką inwestycyjną o nr ewid. [...], stanowi istotną okoliczność, na podstawie której organ wydający pozwolenie na budowę winien ustalić odmienny niż pierwotnie stan faktyczny oraz właściwość organu, a w konsekwencji – wydać rozstrzygnięcie o odmiennej treści. W pozostałym zakresie, tj. dotyczącym części inwestycji zaprojektowanej na działce nr ew. [...] (w pasie drogi krajowej nr [...]), organ drugiej instancji stwierdził, że ww. przesłanka wznowienia postępowania nie ma wpływu na prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W dniu [...] lipca 2016 r. [...] sp. z o.o., wcześniej działająca pod firmą [...] sp. z o.o., złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. co do punktu 1 oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. okoliczności, czy działka nr [...] nie wchodzi choćby w części w skład pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...], co uzasadniałoby właściwość organu Wojewody [...] z dnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] stanowi wystarczający dowód na to, że działka nr [...] nie jest położona w żadnym stopniu w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] co uzasadniałoby właściwość organu Wojewody dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącego, za niezrozumiałe i nie poparte dostatecznym materiałem dowodowym należy uznać stanowisko zarówno Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], jakoby jedynie na skutek wznowienia granic działki [...], dotychczasowy teren pasa drogowego, obejmujący również część działki [...], a zajęty pod budowę sieci gazowej, przestał wchodzić w skład pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...]. Innymi słowy, zdaniem skarżącego skoro teren ten wchodził w skład pasa drogowego jako część działki [...], to fakt, iż na skutek wznowienia granic, teren ten okazał się być fragmentem działki [...], pozostaje bez znaczenia dla granic pasa drogowego, obejmującego również część działki [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uzasadnienie zostało zawarte w kwestionowanym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu analizy materiałów zgromadzonych w sprawie, a także stanowisk stron Sąd stwierdza, że zarzuty skargi są zasadne i skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu kluczową okolicznością dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest to, że toczy ona się w szczególnym trybie postępowania administracyjnego, a mianowicie na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. W związku z tym przedmiotem oceny Sądu powinny być przede wszystkim okoliczności świadczące o zasadności rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiocie wznowienia postępowania, a także o okoliczności rozstrzygające o sposobie zakończenia wznowionego postępowania. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. prawidłowo uznał, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, doszło do naruszenia prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewątpliwie bowiem wnioskodawcy – L. i B. Ł. – bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, a ponadto ujawniono fakt istnienia różnych map obejmujących działki nr ewid. [...] oraz [...]. Jednak mimo tych wad postępowania, po zbadaniu szczegółowych okoliczności faktycznych, Wojewoda [...] prawidłowo również stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Dlatego też Wojewoda [...] odmówił, zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę gazociągu. W tym świetle rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaje się niezasadne. Przede wszystkim należy uznać, że przeprowadzenie gazociągu przez działkę nr ewid. [...] należącą do wnioskodawców oraz zainstalowanie na niej naziemnego urządzenia niezbędnego dla technicznej obsługi gazociągu, ma miejsce w samym narożniku wskazanej działki, czyli jak podają wnioskodawcy w odległości trzech metrów od granicy działki. Nie uzasadnia to uchylenia całego pozwolenia na budowę gazociągu. Naruszenie prawa własności wnioskodawców nie budzi wątpliwości, ale też nie uzasadnia uchylenia podstawy prawnej prowadzonej inwestycji publicznej. Ze względów technicznych żądane przez wnioskodawców przesunięcie gazociągu, nawet o zaledwie kilka metrów, nie wydaje się zasadne. Ponadto chybione jest stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w odniesieniu do kilkumetrowego odcinka działki nr ewid. [...], której łączna powierzchnia wynosi 0,61 ha, organem właściwym dla wydania pozwolenia na budowę powinien być starosta. Wymagałoby to całkowicie sztucznego podziału zaprojektowanego gazociągu na odrębne obiekty budowlane, w tym jeden obiekt o długości kilku metrów zlokalizowany na działce nr ewid. [...]. Analiza przepisów prawa mających charakter kompetencyjny, a także okoliczności faktycznych sprawy, wskazuje, że Wojewoda jako organ wyższego rzędu był władny wykonać kompetencję, która co do zasady przysługiwała staroście. Zasadność takiego takie rozstrzygnięcia uzasadniają również § 1 ust. 2 oraz ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz.U. z 2010 r. Nr 235 poz. 1539), czyli aktu wydanego w wykonaniu art. 82 ust. 4 pr.bud. Według tych przepisów wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących obiektów i robót budowlanych, innych niż wymienione w art. 82 ust. 3 pr.bud., ale odnoszących się budowy sieci uzbrojenia terenu sytuowanych poza pasem drogowym drogi krajowej lub wojewódzkiej, a także do określonych sieci przesyłowych, przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. Z powyższych względów nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu drugiej instancji, według którego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie wznowienia postępowania zapadła z naruszeniem art. 146 § 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdza, że faktyczne naruszenie przez inwestora praw wnioskodawców, wynikających z własności działki nr ewid. [...], może być przedmiotem postępowania cywilnego toczącego się przed sądem powszechnym. Sąd administracyjny nie może przesądzać i nie przesądza o zasadności majątkowych roszczeń właścicieli działki nr ewid. [...]. Biorąc powyższe pod uwagę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego bezzasadnie stwierdził istnienie podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i błędnie zastosował przepisy o postępowaniu administracyjnym. Organ drugiej instancji wydał bowiem zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy powinien orzec na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Przepis ten wyraźnie stanowi bowiem, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., czyli jak w punkcie II wyroku.