VII SA/Wa 1927/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr: [...] w przedmiocie nakazu sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r. nr: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] nakazującą L. R. i R. R. sporządzenie i przedłożenie projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, wybudowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W skardze A. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r. nr: [...] Uzasadnienie wniosku zawiera się w argumentacji skargi. Jednakże z analizy rozwinięcia punktu skargi dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania wnioskować należy, że skarżąca dochodzi wstrzymania z uwagi na "możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wykonania tej decyzji przez inwestorów na własny koszt w nakazany przez organ sposób, co zakończy postępowanie i uniemożliwi inwestorom złożenie projektu budowlanego zamiennego zgodnego z ich wolą oraz wolą skarżącej zawierającego odstępstwa od warunków zabudowy ustalonych w innym postępowaniu decyzją o warunkach zabudowy lub też spowoduje niewykonanie przez inwestorów zaskarżonej decyzji co spowoduje wydania prze organ decyzji rozbiórkowej dotyczącej obiektu lub jego części lub też doprowadzenia do stanu poprzedniego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powołanego przepisu prawa, w związku z uzasadnieniem wniosku oraz w związku z dokumentacją zawartą w aktach sprawy, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiedniej w stosunku do inwestycyjnej, na której wznoszony jest analogiczny budynek w zabudowie bliźniaczej, mieszczący się w obszarze oddziaływania budynku wznoszonego przez inwestorów i zależy jej na "symetrycznej zabudowie budynku z uwagi na ład przestrzenny i jednolity wygląd zabudowy, jak też z uwagi na kwestie techniczno-użytkowe związane z ociepleniem i izolacją ścian graniczących ze sobą, spływem śniegu, lodu, wód opadowych i wzajemnego wpływu budynków na siebie." Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie dotyczy uprawnień ani obowiązków nałożonych na skarżącą. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd następuje na wniosek strony. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 stycznia 2013 r., II OZ 1153/12, Lex nr 1274455). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, Lex nr 575347). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku w sposób przekonujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji przez inwestorów spowoduje dla niej ujemne skutki. Samo wskazanie, że sporządzenia przez inwestorów projektu zamiennego na własny koszt jest niewystarczające do uznania, że skarżąca uprawdopodobniał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niej. Nie jest także wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Ocena zgodności decyzji z prawem i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne instytucje. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251). Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.