VII SA/Wa 1928/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skarg R. D. i J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargi oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], udzielającej I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. K. w W.. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ uznał, iż wnioskodawcy R. D., nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, albowiem, zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, w postępowaniu o wydanie decyzji pozwalającej na użytkowanie przymiot strony przysługuje wyłącznie inwestorowi, tj. I. i S. U.. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się R. D. oraz J. D., składając odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2, art.146 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. D. oraz J. D., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], udzielającej I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. K. w W., z uwagi iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie, iż stosownie do brzmienia art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 146 § 2 k.p.a. w trybie postępowania wznowieniowego wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej może nastąpić wyłącznie gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. (nie zaszła żadna z przesłanek wznowieniowych), lub też gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ stwierdził, iż nie znajduje zatem uzasadnienia decyzja organu powiatowego odmawiająca uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], z uwagi iż postępowanie wznowieniowe prowadzone jest na wniosek osoby niebędącej stroną w sprawie. Wydając skarżoną decyzję organ pierwszej instancji mógł się bowiem odnieść wyłącznie do treści przywołanych powyższej przepisów. Ponadto, organ odwoławczy zaznaczył, iż wbrew stanowisku organu pierwszej instancji R. D. jako właściciel nieruchomości przy ul. K. w W. posiada interes prawny w postępowaniu w sprawie oddania obiektu do użytkowania, z uwagi iż wydanie pozwolenia na użytkowanie nastąpiło w ramach postępowania naprawczego. Następnie, organ wyjaśnił charakter postępowania prowadzonego w trybie wznowienia oraz wskazał, iż wnioskodawca jako podstawę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. okoliczność, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że decyzją dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] powiatowy organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie administracyjne z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. w W. do stanu zgodnego z prawem, wskazując iż inwestorzy I. i S. U., stosownie do treści decyzji z dnia [...] października 2004 r., nr [...], doprowadzili ww. obiekt do stanu zgodnego z przepisami, poprzez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej E 30. Na skutek złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 maja 2005 r., nr 348/05, uchylił ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2004 r. Powyższe decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały następnie uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/05, w którym wskazano, iż nie można stwierdzić, że nałożony na inwestorów obowiązek został wykonany, tj. I. i S. U. wypełnili otwór okienny materiałem o klasie odporności ogniowej E 30, natomiast organ powiatowy za właściwy wskazał materiał o klasie odporności EI 60, a w aktach sprawy brak jest opinii rzeczoznawcy budowlanego, z której wynikałoby, że w rozpatrywanym przypadku klasa odporności ogniowej E 30 jest wystarczająca z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej. W związku tym, powiatowy organ nadzoru budowlanego w toku kontynuowanego postępowania postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], nałożył na Irenę i S. U. obowiązek przedłożenia oceny technicznej odpowiadającej na pytanie, czy zastosowanie materiału o klasie odporności ogniowej E 30 spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. I. i S. U. przy piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. przedłożyli opinię z dnia [...] stycznia 2007 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych inż. poż. B. U. oraz opinię z dnia [...] stycznia 2007 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. P. Z., które potwierdziły, iż zastosowany materiał o klasie odporności ogniowej E 30 spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi, że organ drugiej instancji ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] (doprowadzenie otworu okiennego do stanu zgodnego z przepisami), powiatowy organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na nieruchomości przy ul. K. w W.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że zaszła przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., albowiem decyzja organu powiatowego z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] oraz decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], w oparciu o które wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ wskazał, iż stosownie do treści art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przyjęte jest, że zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji odmiennej treści, a organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnąłby sprawę tak, jak ta została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w rozpatrywanym przypadku okoliczność uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji, w oparciu o które wydano będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisu art. 55 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, a wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż dotychczasowa decyzja z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. Stosownie do treści przywołanego wyroku I. i S. U. przedstawili dwie opinie techniczne sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, zgodnie z którymi, wypełnienie otworu okiennego jadalni usytuowanego w odległości 3,30 m od granicy z nieruchomością sąsiednią materiałem o klasie odporności ogniowej E 30 jest wystarczające z punktu widzenia wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], został rzeczywiście wykonany, budynek został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami, a zatem spełnione zostały warunki uprawniające do jego użytkowania. Konsekwencją zaś powyższego jest brak podstaw do kwestionowania w trybie postępowania wznowieniowego treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, wydanej po przeprowadzeniu postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skargi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. D. oraz J. D.. W uzasadnieniu skargi R. D. wskazał, iż postępowanie o doprowadzenie budynku I. i S. U. do stanu zgodnego z prawem jest prowadzone przez organy budowlane jako postępowanie naprawcze w rozumieniu prawa budowlanego, a zatem pozwolenie na użytkowanie budynku winno być uchylone lub stwierdzona jego nieważność, niezwłocznie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/05. Wskazał przy tym na pogląd wyrażony w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zapadłej w sprawie dotyczącej budynku, którego jest właścicielem. Zarzucił organowi, iż wydał rozstrzygnięcie przed zakończeniem postępowania o doprowadzenie budynku U. do stanu zgodnego z prawem przez organ I instancji, tj. przed zgromadzeniem całego materiału dowodowego w sprawie, w tym przed rozpoznaniem wniosków dowodowych złożonych przez jego pełnomocnika w piśmie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zdaniem R. D., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję przesądził także nie tylko o wznowieniu postępowania w sprawie wydanej decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku, ale pośrednio również rozstrzygnął postępowanie w sprawie doprowadzeniu budynku do stanu zgodnego z prawem sygn. [...], bowiem organ I instancji związany rozstrzygnięciem w zaskarżonej decyzji musiałby prowadzić postępowanie, którego wynik ustalił organ zaskarżoną decyzją. Dodatkowo skarżący podał, iż przy wydawaniu decyzji zezwalającej I. i S. U. na użytkowanie budynku doszło do wielu rażących naruszeń prawa przez organy budowlane, które m.in. pomimo szeregu odstępstw przy budowie budynku od zatwierdzonego projektu budowlanego do dnia dzisiejszego nie nałożyły na ww. obowiązku przełożenia projektu zamiennego uwzględniającego istotne odstępstwa w rozumieniu prawa budowlanego. Zarzucił organom, iż przez ponad 5 lat pozorują prowadzenie postępowania naprawczego, dotyczącego budynku przy ul. K. w W. i przez ponad 5 lat "prowadzą" postępowanie w sprawie jednego okna w ścianie oddalonej od granicy z jego działką w odległości 3,3m, gdy tymczasem w ścianie budynku znajdują się dwa niezależne otwory okienne (w tym nie przeprowadzają obowiązkowej kontroli). Z powyższych względów R. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. J. D. natomiast w uzasadnieniu swojej skargi wskazała, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył wymogi przepisu §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowiącego o minimalnej odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką ściany z otworami okiennymi wyłącznie do aspektu ochrony przeciwpożarowej. Zarzuciła organowi odwoławczemu, iż ten całkowicie pomija, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach prowadzonego postępowania naprawczego przed wydaniem decyzji udzielającej I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku miał obowiązek przeprowadzić obowiązkową kontrolę budynku w celu sprawdzenia czy ww. wykonali nałożony na nich obowiązek oraz czy budynek spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego, uprawniające do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Skarżąca wskazała na następujące odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego: 1) zmiana wielkości budynku wynikająca z powiększenia budynku w stronę granicy z działką skarżącej, co w konsekwencji powoduje zmianę podstawowych parametrów budynku takich jak: powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej, kubatury, 2) usytuowanie dwóch okien znajdujących się w ścianie oddalonej o 3,3 m od granicy działką, z których tylko jedno jest przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego, 3) zmiany trzech elewacji budynku wynikające ze zmiany wielkości otworów okiennych w trzech ścianach tego budynku - zamurowanie bądź powiększenie okien, wybicie otworów okiennych w ścianach, w których otworów nie ma w zatwierdzonym projekcie budowlanym, 4) zmiana konstrukcji dachu i montaż w nim dwóch okien połaciowych. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] maja 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na mocy której organ, na podstawie art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], udzielającej I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. K. w W., z uwagi iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest okoliczność, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Taka też podstawa wznowienia postępowania została wskazana przez wnioskodawcę R. D.. Zauważyć należy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], udzielająca I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. K. w W., zapadła w wyniku stwierdzenia, na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], wykonania obowiązku zawartego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Powyższą decyzją z dnia [...] października 2004 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożył na I. i S. U. obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. w W., do stanu zgodnego z prawem, przez wypełnienie otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI60. Wskazać też należy, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 889/05, została uchylona ww. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, stwierdzić należy, iż organ prawidłowo uznał, iż w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 k.p.a.: - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b; - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub 145 b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; - trzecim rodzajem decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W rozpatrywanym przypadku organ wydał ostatnie z wyżej wskazanych rozstrzygnięć, a więc stwierdził, iż decyzja będąca przedmiotem wznowienia została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Rozstrzygnięcie takie zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym przypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję, to podjęte nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wykazał, jakiego naruszenia dopuścił się organ w poprzednim postępowaniu (wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku w momencie, gdy stosownie do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r. istniały wątpliwości czy obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami został rzeczywiście wykonany) oraz w sposób niewadliwy, z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił dotychczasowej decyzji z dnia [...] maja 2005 r. (w toku dalszego postępowania ustalono, że obiekt jest zgodny z przepisami). Należy podzielić stanowisko organu, iż rozpatrywanym przypadku okoliczność uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji, w oparciu o które wydano będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisu art. 55 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, a wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż dotychczasowa decyzja z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzje będące podstawą decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. nałożono na inwestorów obowiązek wypełnienia otworu okiennego w jadalni materiałem o klasie odporności ogniowej EI 60 celem doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Stwierdził, iż organy obu instancji orzekające w sprawie błędnie przyjęły jako przesłankę do wydania decyzji fakt wykonania obowiązku nałożonego na inwestorów, albowiem nie można uznać, że nałożony na inwestorów obowiązek został wykonany. I. i S. U. wypełnili otwór okienny materiałem o klasie odporności ogniowej E 30. Zaznaczył, że w aktach sprawy przekazanych do Sądu brak jest opinii rzeczoznawcy budowlanego z której wynikałoby, że w rozpatrywanym przypadku klasa odporności ogniowej E 30 jest wystarczająca z punktu widzenia ochrony przeciwpożarowej, na którą powołują się oba organy w swych uzasadnieniach. Ponadto, ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów tj. aprobaty technicznej [...], certyfikatu zgodności Nr [...] i certyfikatu autoryzacji Nr [...] oraz deklaracji zgodności montażu wraz z protokołem odbioru robót nie wynika, że zastosowanie materiału o innej klasie odporności ogniowej jest właściwe w przedmiotowej sprawie. Dokumenty te potwierdzają jedynie przydatność wyrobu do stosowania w budownictwie oraz jego zgodność z wymaganiami, jak również fakt wykonania robót. Sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że zmiana dokonana przez inwestora z klasy odporności EI 60 na E 30 jest zgodna z przepisami, gdyż w tym zakresie organ nie przeprowadził żadnego postępowania z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. Mając na uwadze zalecenia zawarte w ww. wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], nałożył na I. i S. U. obowiązek przedłożenia oceny technicznej odpowiadającej na pytanie, czy zastosowanie materiału o klasie odporności ogniowej E 30 spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. I. i S. U. przy piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. przedłożyli opinię z dnia [...] stycznia 2007 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych inż. poż. B. U. oraz opinię z dnia [...] stycznia 2007 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. P. Z., które potwierdziły, iż zastosowany materiał o klasie odporności ogniowej E 30 spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W ocenie Sądu, zasadnie więc [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], został rzeczywiście wykonany, a budynek został w ten sposób doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami, a zatem spełnione zostały warunki uprawniające do jego użytkowania. Konsekwencją zaś powyższego jest brak podstaw do kwestionowania w trybie postępowania wznowieniowego treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, wydanej po przeprowadzeniu postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wadliwość postępowania naprawczego, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, została naprawiona, poprzez przedłożenie wymaganych opinii technicznych, obiekt tym samym został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami. Brak jest więc podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia niż tylko dotychczasowe w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Reasumując stwierdzić należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], udzielającego I. i S. U. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie posesji przy ul. K. w W., z uwagi iż na skutek wznowienia postępowania w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej i powołanego stanowiska organu wojewódzkiego zawartego w decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], wskazać należy, iż w niniejszym przypadku, brak było podstaw do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2006 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] maja 2005 r. została bowiem wydana w oparciu o ostateczne rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r., kończące postępowanie naprawcze. Wprawdzie zostało ono uchylone ww. wyrokiem, jednakże spowodowało to podstawę do wznowienia niniejszego postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zasadność podjętego rozstrzygnięcia omówiona została wyżej, co więcej organ miał obowiązek odnieść się do tych okoliczności, które zostały zakwestionowane przez Sąd, a były podstawą decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się do kwestii nieprzeprowadzenia obowiązkowej kontroli budynku przed przystąpieniem do użytkowania, wskazać należy, iż problem ten był przedmiotem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, iż wprawdzie w aktach przedmiotowych sprawy brak jest protokołu obowiązkowej kontroli, którą zgodnie z art. 59 a ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić, jednakże obiekt był "przedmiotem oględzin organu nadzoru budowlanego, o czym świadczy znajdujący się w aktach protokół z dnia [...].08.2004 r." Kwestia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] r. z dnia [...] października 2004 r. była też przedmiotem oględzin (oględziny otworów okiennych) dokonanych w dniu [...] lutego 2011 r., jak wynika ze złożonego podczas rozprawy protokołu oględzin. Tym samym zarzut w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. W odniesieniu do wskazanych przez stronę skarżącą odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego przy realizacji inwestycji, zauważyć należy, iż kwestie te stanowią etap decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Zauważyć również należy, iż w sprawie legalności ww. decyzji z dnia [...] października 2004 r., kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1019/13, oddalił skargę R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.