VII SA/Wa 1933/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]. M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje wybudowanie budynku na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie jest zgodny z przepisami prawa, a także w trakcie uchwalania którego doszło do naruszenia przepisów procedury. Powołał się przy tym na okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II OSK 2593/14, który może skutkować uchyleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie wyjaśnił w sposób należyty w jaki sposób wykonanie obu decyzji w tym zakresie miałoby spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. We wniosku ograniczył się jedynie do podniesienia, w sprawie prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygn. akt II OSK 2593/14 został wydany wyrok, który może skutkować uchyleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...]). W ocenie Sądu okoliczności podniesione przez skarżącego nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji albowiem, jak zauważył sam skarżący wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok jedynie może skutkować uchyleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydany wyrok uchylił wydany wcześniej wyrok sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Należy zatem zauważyć, że toczące się postępowanie nie zostało jeszcze zakończone. Należy w tym miejscu także stwierdzić, iż wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zasadzie nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy przede wszystkim inwestora, a jedynie w niektórych przypadkach może odnosić się także do innych podmiotów. "Kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd rozstrzygnie wniesioną przez sąsiada skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora, który musi być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wznoszonego obiektu budowlanego" (por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 22/05). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.