VII SA/Wa 1936/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku L. S. o zmianę decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie dokonanego przez L. S. zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2012. r. dotyczącego zamiaru sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na przychodnię NZOZ " S." na działce nr ewid. gruntu [...] w obrębie geodezyjnym S., gmina S. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji - odmówił zmiany wyżej wymienionej decyzji ostatecznej Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2013. r., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie dokonanego przez L. S. zgłoszenia z dnia 17 grudnia 2012 r. dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na przychodnię NZOZ "S.", na działce nr ewidencyjny gruntu [...] w obrębie geodezyjnym S., gmina S. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż wpływ na takie rozstrzygnięcia miała informacja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zawarta w piśmie z dnia 8 stycznia 2013 r.), że w wyniku przeprowadzonej kontroli doszło już do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Z pisma tego wynikało, że w budynku tym funkcjonuje już Przychodnia NZOZ "S." S. W uzasadnieniu powołano przepisy Prawa budowlanego, a mianowicie art. 71 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego. Następnie stwierdzono, iż z treści ww. przepisów wynika, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest niewątpliwie zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wskazano, iż inwestor zamierzając dokonać zmiany sposobu użytkowania musi dokonać stosownego zgłoszenia przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, a do zmiany sposobu użytkowania może przystąpić dopiero w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia i to o ile właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Ustalono, że w niniejszej sprawie takim najwcześniejszym terminem, w jakim inwestor mógłby przystąpić do zmiany sposobu użytkowania obiektu, mógłby być okres po 17 stycznia 2013 r., i to o ile organ w terminie tym nie podjąłby postanowienia lub decyzji o sprzeciwie. Niezależnie od tego, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji takie rozstrzygnięcia podjął, to inwestor jeszcze przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia w starostwie - dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wojewoda [...] stwierdził, że w takiej sytuacji mamy do czynienia z samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a postępowanie w tym zakresie powinny dalej prowadzić organy nadzoru budowlanego a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej, dlatego też na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję Starosty [...] o sprzeciwie uchylił a postępowanie, jako już bezprzedmiotowe przed organami administracji architektoniczno-budowlanej - umorzył. Podkreślono, iż przerwanie przez inwestora 30-dniowego terminu, czyni działania organów administracji architektoniczno-budowlanej bezprzedmiotowymi. Wnioskiem z dnia 6 marca 2014 r. L. S. zwróciła się do Wojewody [...] o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. w trybie art. 155 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Starosty [...] o sprzeciwie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się na występowanie interesu społecznego i słusznego interesu strony obszernie to motywując. Za rozważeniem wydania decyzji kasacyjnej, zdaniem strony wnioskującej, przemawia okoliczność, iż przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, w tym złożenie brakującego zaświadczenia, zostało L. S. uniemożliwione przez działanie Wójta Gminy [...], polegające na wielokrotnym wydawaniu wymaganego do przeprowadzenia procesu legalizacyjnego zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niewłaściwej formie, niewłaściwym czasie i o nieznanej prawu treści. Zdaniem wnioskodawczym, w tej sytuacji postępowanie powinno być zawieszone w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do momentu wydania przez wójta zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynię treści albo wydania przez organ postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do zmiany własnej ww. decyzji ostatecznej Wojewody [...] w trybie art. 155 kpa. W merytorycznym uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] w pierwszej kolejności powołał treść art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Następnie organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a., może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien luz decyzyjny. Tylko w obszarze owego luzu decyzyjnego wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy. Wojewoda [...] zaznaczył także, że art. 155 k.p.a. jako przepis procesowy nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowanie jej elementami o charakterze słusznościowym, jaki zawiera klauzula ogólna "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". Powyższy przepis dotyczy decyzji uznaniowych, a nie decyzji tzw. związanych, gdzie organ jest ściśle związany przepisami prawa, które obligują go do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Dalej Wojewoda [...] wskazał, że decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. ma charakter decyzji związanej a nie uznaniowej, stąd też nie można jej zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Podkreślił, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, stosownie do treści art. 71 ust. 2 prawa budowlanego, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Jednocześnie ustawodawca wskazał, iż zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 prawa budowlanego). Ustalono, że w niniejszej sprawie takim najwcześniejszym terminem, w jakim inwestor mógłby przystąpić do zmiany sposobu użytkowania obiektu, mógłby być okres po 17 stycznia 2013 r., natomiast inwestor jeszcze przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia w starostwie - dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W takiej sytuacji organ stwierdził, iż mamy do czynienia z samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a postępowanie w tym zakresie powinny dalej prowadzić organy nadzoru budowlanego a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej, dlatego też postępowanie, jako już bezprzedmiotowe przed organami administracji architektoniczno-budowlanej należało zdaniem Wojewody [...] umorzyć. Bowiem przerwanie przez inwestora 30-dniowego terminu, czyni działania organów administracji architektoniczno-budowlanej bezprzedmiotowymi. Wojewoda [...] w końcowej części uzasadnienie wyjaśnił, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, w postępowaniach dotyczących przyjmowania zgłoszeń (odmiennie jak w postępowaniach dotyczących wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę) nie zawiesza się postępowań administracyjnych w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak też nie podejmuje się rozstrzygnięć kasacyjnych w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast ustosunkowując się do nieprawidłowego wpisania numeru decyzji Starosty [...], to organ sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w tym zakresie tj. postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], uznając, iż sprostowanie polegające na zmianie oznaczenia numeru decyzji nie stanowi ingerencji w jej merytoryczne rozstrzygnięcie i należy je rozpatrywać w kategorii oczywistej omyłki. Po rozpoznaniu odwołania L. S. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Stwierdził, że organ wojewódzki słusznie w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. ma charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, stąd też nie można jej zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. właściwy organ nie dokonuje oceny prawidłowości decyzji objętej żądaniem zmiany. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w ramach niniejszego postępowania nie jest władny badać prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła L. S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) wyrażenie błędnego poglądu prawnego, że możliwość zmiany decyzji ostatecznej w oparciu o regulację art. 155 k.p.a. dotyczy wyłącznie przypadku, gdy przepis prawa materialnego przewiduje pewien "luz decyzyjny" w zakresie możliwych rozstrzygnięć organu administracji, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 155 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że możliwość wydania innego niż pierwotne rozstrzygnięcia, w przedmiotowym trybie, nie musi wynikać jedynie z normy materialno-prawnej, ale również procesowej - jak ma to miejsce w przedmiotowym przypadku, gdzie zdaniem skarżącej, przed wydaniem decyzji organu l-szej instancji konieczne pozostawało rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu jego rozstrzygnięcia, 2) nie ustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów i ograniczenie się jedynie do wyjaśnienia jednego z nich, 3) niezasadne odmówienie uchylenia zaskarżonej odwołaniem z dnia 6 maja 2014 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. pomimo wyrażenia przez organ I instancji błędnego poglądu prawnego, co do: a) przyjęcia, że w sprawie niniejszej nie zachodzi możliwość wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego (art. 138 § 2 k.p.a.), w sytuacji gdy zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. nie jest wyłączone przez żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa, w trybie odwoławczym, odnoszącym się do postępowań dotyczących przyjmowania zgłoszeń; b) przyjęcie, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji tj. Starostą [...], nie zachodziła możliwość zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sytuacji gdy istota problemu strony postępowania, związana była z niemożnością uzyskania od Wójta Gminy [...] stosownego zaświadczenia, bądź też postanowienia o odmowie jego wydania, na co strona zwracała uwagę organowi w swoich pisma, co sprawia, że do rozstrzygnięcia pozostawało zagadnienie prawne uzasadniające zastosowanie normy przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zaś zagadnienie związane z ustaleniami natury faktycznej, co dopiero, w istocie, uniemożliwiało by zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; c) przyjęcie, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest jedynie wówczas, gdy ustawodawca w przepisie materialno-prawnym przewidział pewien luz decyzyjny, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 155 k.p.a. prowadzi do wniosku, że zmiana decyzji w przedmiotowym trybie możliwa jest również wtedy gdy istnieje możliwość wydania innego niż pierwotne, a korzystniejszego dla strony, rozstrzygnięcia w granicach szeroko rozumianego porządku prawnego - zatem również przepisów postępowania; d) prawidłowości wydania przedmiotowej decyzji przed rozstrzygnięciem przez organ odwoławczy Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - zażalenia strony postępowania na postanowienie Wojewody [...] z dnia 21 marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie dokonania sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w treści decyzji Wojewody [...] objętego wnioskiem w niniejszej sprawie, co z uwagi na przedmiot ww. postanowienia ma istotne znaczenie dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2013 r., uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie dokonanego przez L. S. zgłoszenia z dnia 17 grudnia 2012 r. dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na przychodnię NZOZ S. na działce nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym S., gmina S. i umarzającej postępowanie I instancji. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że art. 155 k.p.a. jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Zaznaczyć należy, że w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a., które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy uchyleniu lub zmianie decyzji na podstawie, której strona nabyła prawa nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialno - prawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu decyzyjnego" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Możliwość zmiany bądź uchylenia ostatecznej decyzji, jest możliwe tylko i wyłącznie wtedy, gdy nie sprzeciwiają się tej zmianie przepisy szczególne. Natomiast, w przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, nie ma możliwości dokonania zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko organu nadzoru, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. ma charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, stąd też nie można jej zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Słusznie wskazał w uzasadnieniu własnej decyzji Wojewoda [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., że takiej zmianie decyzji ostatecznej sprzeciwiają się przepisy art. 71 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.- na datę wydawania decyzji weryfikowanej w trybie nadzwyczajnym), zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (ust. 2 ww. artykułu). Zgłoszenia o którym mowa w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie ustalono, że inwestor jeszcze przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia w starostwie - dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wobec ustalenia faktu samowolnej zmiany sposobu użytkowania, słusznie organ uznał, że takie postępowanie powinny prowadzić organy nadzoru budowlanego. W sytuacji bowiem gdy faktycznie zmieniono już sposób użytkowania obiektu budowlanego, postępowanie w sprawie zgody na zmianę sposobu użytkowania tego obiektu jest bezprzedmiotowe (vide: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 365/06, wyrok z dnia 14 maja 2003 r., sygn. akt SA/BK 72/03 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaistniałym stanie faktycznym brak było podstaw do prowadzenia postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi. Przerwanie bowiem przez inwestora 30-dniowego terminu, spowodowały, iż działania organów administracji architektoniczno-budowlanych stały się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, iż przepis art. 71 ust. 1-4, art. 71 a Prawa budowlanego należy traktować jako przepisy szczególne, sprzeciwiające się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia organ nadzoru budowlanego prowadzi stosowne postępowanie w danym stanie faktycznym art. 71 a i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie ma znaczenia przy orzekaniu na podstawie art. 71 a Prawa budowlanego, czy w sprawie występuje słuszny interes strony lub interes społeczny w rozumieniu art. 155 k.p.a. Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji z powołaniem się na słuszny interes strony lub interes społeczny prowadziłoby do złagodzenia restrykcyjności przepisów Prawa budowlanego np. art. 71 ust. 1 lub 71 a Prawa budowlanego, co pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2162/13). Takiego rozstrzygnięcia nie można zatem uchylić lub zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Podkreślić także należy, że "słuszny interes" to taki, który nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem). W przeciwnym wypadku doszłoby do podważenia zasady praworządności rozumianej, jako postępowanie zgodne z obowiązującymi przepisami, gdyż ewentualna zmiana decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r.- w trybie art. 155 k.p.a. - prowadziłaby w istocie do powrotu do stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wskazać, iż obowiązek załączenia do zgłoszenia sposobu użytkowania obiektu budowlanego dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 pkt 1-6 Prawa budowlanego ciąży na zgłaszającym (skarżącej) i w żadnym razie nie stanowi podstawy dla organu zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy inny organ (wójt) stosownego zaświadczenia nie wydał. Brak niezbędnych dokumentów uniemożliwiał dokonanie skutecznego zgłoszenia i zgodnie z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego obligował organ do wniesienia sprzeciwu. W związku z powyższym, bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawały również dalsze argumenty podnoszone w skardze. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.