VII SA/Wa 1957/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lipca 2025 r. znak: DOR.7100.143.2025.ANM w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia 15 lipca 2025 r. W. M., zwanego dalej Stroną lub Skarżącym na decyzję z dnia 2 lipca 2025r., Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej GINB lub Organ, uchylającą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej MWINB, z dnia 5 maja 2025 roku i odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G., dalej PINB, z dnia [...] sierpnia 2023 roku, orzekającej o legalizacji części obiektu budowlanego, tj. rozbudowanej części budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] sierpnia 2023 r., PINB w K. -Powiat G., działając na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku Archidiecezji K., orzekł o legalizacji części obiektu budowlanego, tj. rozbudowanej części budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...], zgodnie z załączonym szkicem sytuacyjnym opisanym jako cyt. "Część rozbudowana w latach 70 XX w. w kond. przyziemia o wymiarach 4,60m x 8,00m". Organ stwierdził jednocześnie, że decyzja stanowi podstawę użytkowania obiektu budowlanego. Pismem z 20 listopada 2024 r. Skarżący, wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z 10 sierpnia 2023 r. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w przypadku, gdy od zakończenia budowy nie upłynęło co najmniej 20 lat. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie powinno się wszczynać postępowania wobec całości wnioskowanej przez Archidiecezję K. części budynku, ponieważ ta część uległa przekształceniu w wyniku prac budowlanych wykonanych w 2023 r. Skarżący wywodził, że wywodzi, że ze względu na znajdującą się w spornym obiekcie kaplicę jest on budynkiem użyteczności publicznej. Opierając się na takim założeniu podnosi, że dla tego rodzaju obiektów konieczne jest spełnienie szczególnych wymagań. Te zaś nie są spełnione w przypadku przedmiotowej inwestycji. Wskazał na brak architektury przyjaznej osobom niepełnosprawnym oraz niezgodność z przepisami przeciwpożarowymi. Decyzją dnia 5 maja 2025 r. MWINB 5 maja 2025 r. stwierdził nieważność decyzji PINB w K. – Powiat G. z [...] sierpnia 2023 r. Organ wojewódzki stwierdził, że przede wszystkim wątpliwość budzi przedmiot postępowania. Wskazał, że w złożonym przez Archidiecezję K. wniosku z 24 maja 2023 r. o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego nie określono w sposób precyzyjny, czy przedmiotem tego postępowania ma być budynek mieszkalny trzykondygnacyjny, wybudowany w latach 30-tych XX w. i rozbudowany wiatach 70-tych XX w., czy tylko część obiektu budowlanego, tj. rozbudowana w latach 70-tych XX w. Zdaniem organu pierwszej instancji powyższe wątpliwości pogłębia fakt, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty legalizacyjne odnoszą się do całego obiektu. Organ wojewódzki zarzucił organowi powiatowemu, że ten arbitralnie przyjął, że przedmiotem postępowania jest tylko rozbudowana część budynku. Za kolejną wątpliwą kwestię organ uznał przyjętą datę powstania rozbudowanej części budynku oraz przyjęte na tę okoliczność dowody w postaci ortofotomap z 1970 r. oraz 2006 r. Po pierwsze wskazał, że ortofotomapa z 1970 r. jest bardzo nieczytelna i trudno z niej wyczytać, czy rozbudowana część budynku już wtedy istniała. Podniósł, że ponieważ postępowanie zostało wszczęte 24 maja 2023 r. (data złożenia wniosku), należałoby wykazać, że rozbudowana część powstała przed 2003 r. Tymczasem kolejna ortofotomapa, na której rozbudowana część jest już widoczna, pochodzi z 2006 r. Tenże Organ wyraził też zastrzeżenia odnośnie zawartego w ekspertyzie technicznej stwierdzenia, że budynek można użytkować "zgodnie z dotychczasowym sposobem użytkowania, tj. jako mieszkalny z częścią przeznaczoną dla kultu religijnego". Wskazał, że z samej ekspertyzy wynika, że najprawdopodobniej inny niż dotychczas będzie zamierzony sposób użytkowania obiektu, gdyż z analizy rzutów poszczególnych kondygnacji wynika, że część mieszkalna stanowić będzie ok. 1/3 powierzchni budynku (I piętro) a pozostałą część stanowi część sakralno-użytkowa i część biurowa z salą o bliżej nieokreślonym przeznaczeniu (przyziemie z częścią rozbudowaną oraz parter z wyjściem na taras). W tym stanie rzeczy organ wojewódzki uznał, że kontrolowana decyzja z 10 sierpnia 2023 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania GINB uchylił decyzję MWINB i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G., dalej PINB, z dnia [...] sierpnia 2023 roku, orzekającej o legalizacji części obiektu budowlanego, tj. rozbudowanej części budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. Zdaniem tegoż organu kontrolowana decyzja nie była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ani żadną z pozostałych kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzję GINB zaskarżył Skarżący skargą z 15 lipca 2025 r. W skardze zarzucił decyzji naruszenie: - 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.J. z dnia 2024.04.15, dalej jako k.p.a.) poprzez uchylenie decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 223/2025 z dnia 5 maja 2025 roku, i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia [...] sierpnia 2023 roku, pomimo że decyzja organu I instancji, wobec wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności z rażącym naruszeniem prawa, była prawidłowa i nie zachodziły podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, - art. 49f ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j. z dnia 2025.04.01, dalej jako p.b.) poprzez przyjęcie, że spełniona została przesłanka upływu co najmniej 20 lat od zakończenia budowy, podczas gdy z samego uzasadnienia orzeczenia organu II instancji wynika, że ortofotomapa z 1970 roku jest nieczytelna i nie można na jej podstawie ustalić, czy rozbudowana część budynku już wtedy istniała, nie istnieje również żaden inny dokument potwierdzający datę dokonania przedmiotowej rozbudowy, - art. 49h. ust. 1. p.b. poprzez niesprawdzenie czy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g. ust. 2. pkt. 3), wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania oraz niesprawdzenie jej kompletności, podczas gdy organ winien te kwestie skontrolować; - art. 49i. ust. 1. pkt. 1) p.b. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia [...] sierpnia 2023 roku, orzekającej o legalizacji części obiektu budowlanego, tj. rozbudowanej części budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] pny ul. [...] w przypadku gdy dokumenty legalizacyjne nie są kompletne oraz z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g. ust. 2. pkt. 3) wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia tub zdrowia ludzi oraz nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, - art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j. z dnia 2024.04.15, dalej jako k.p.a.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania do organów państwa; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak szczegółowego i rzetelnego przedstawienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozwinięto i uzasadniono powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że jest ona bezzasadna a kwestionowane przez stronę Skarżącą decyzje są zgodne z prawem. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i właściwie zastosował przepisy prawne. Przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji z dnia 2 lipca 2025r., Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylającej decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2025 roku i odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia [...] sierpnia 2023 roku, orzekającej o legalizacji części obiektu budowlanego, tj. rozbudowanej części budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. Wyjaśnić należy, że kontrolowana decyzja GINB, wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji-przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga on natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym - odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym, nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Podkreślić też należy, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji, musi być poprzedzone bezspornym ustaleniem jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Na tej przesłance oparte było rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym (wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Podkreślić więc należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 573/19, wyrok NSA z 31 października 2008 r., II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17 lipca 2008 r., II OSK 888/07). Należy mieć na uwadze, że ani oczywistość naruszenia prawa ani nawet charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające wyłącznie do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa, jako "rażącego" może mieć miejsce tylko wyjątkowo - gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, a więc stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1405/19, wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1893/10). Rażącym naruszeniem prawa jest zatem tylko takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Ponadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 12 maja 2022r" sygn. akt 1839/19). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd podziela ocenę organów, że kwestionowana decyzja PINB z dnia 10 VIII 2023 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, to w kwestii oceny czy przedmiotem złożonego przez Archidiecezję K. wniosku o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego był cały budynek mieszkalny czy tylko jego część rozbudowana w latach 70-tych XX w. Zasadnie GINB wskazał, że w sytuacji, gdy Archidiecezja K. nigdy nie kwestionowała tego, że organ powiatowy prowadził postępowanie odnośnie rozbudowanej części budynku. Oznacza to istotnie, że pomimo braku precyzyjnego określenia przedmiotu postępowania organ powiatowy właściwie odczytał intencje Wnioskodawcy i wszczął postępowanie w sprawie części budynku. Prawidłowość przedmiotu postępowania legalizacyjnego została też potwierdzona przez Wnioskodawcę w trakcie postępowania. Zarzuty odnoszące się do tej kwestii uznać wiec należy za niezasadne. Nie ulega przy tym wątpliwości, że objęta postępowaniem część budynku stanowi samowolę budowlaną. Podstawową okolicznością warunkującą możliwość przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest ustalenie, że od zakończenia budowy samowolnie wzniesionego obiektu lub jego części minęło co najmniej 20 lat. Data zakończenia budowy kontrolowanego obiektu ma pierwszorzędne znaczenie dla możliwości zastosowania uproszczonej procedury legalizacyjnej. Niemnie jednak jest ona zagadnieniem dotyczącym stanu faktycznego sprawy i zdaniem Sądu tylko wyjątkowo mogą być podnoszone jako przesłanka w postępowaniu nieważnościowym, gdy ustalenia faktyczne są ewidentne i widoczne bez pogłębionej analizy. W Przedmiotowej sprawie tak nie jest. Sąd nie dostrzega zasadności zarzutów podnoszonych w kwestii braku rzetelnego i pełnego ustalenia stanu sprawy (a zatem uchybienia art. 7, 77 i 80 Kpa), bowiem stan faktyczny sprawy jest ustalony jednoznacznie i nie budzi wątpliwości. Analiza administracyjnych akt sprawy nie ujawniła takich okoliczności, co do których konieczne byłoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz uzupełnienie materiału dowodowego. Wątpliwości co do daty budowy, organ ustalił na podstawie oświadczenie strony w sprawie daty wykonania spornej rozbudowy, uznając, że zasługuje na wiarygodność. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma jednoznacznych dowodów, że oświadczenie to jest nieprawdziwe. W świetle powyższego organ powiatowy nie naruszył rażąco prawa ustalając zaistnienie przestanki warunkującej możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, tj. że od zakończenia budowy minęło co najmniej 20 lat. Co do dokonanej w 2023 r. przebudowy przedmiotowej części budynku (zmiana dachu na taras, wykonanie obarierowania oraz schodów na teren ogrodu) należy stwierdzić, że robót tych nie można traktować jednoznacznie jako kontynuację samowolnych robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku w latach 70-tych XX w. W realiach sprawy, organ powiatowy mógł przyjąć, że przebudowa stanowiła odrębne zdarzenie faktyczne, wywołujące odmienne skutki prawne. W tej sytuacji, stosownie do art. 49g ust. 1 Prawa budowlanego w ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia. Realizując powyższy obowiązek, PINB w K. - Powiat G.postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. nałożył na Archidiecezję K. obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, określonych w art. 49g ust. 2 Prawa budowlanego, tj.: 1) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane); 2) geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obiektu budowlanego; 3) ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazującej, czy stan techniczny obiektu budowlanego: a) nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz b) pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Z akt sprawy wynika, że Archidiecezja K. wywiązała się z obowiązku przedłożenia wszystkich dokumentów niezbędnych do legalizacji garażu. Organ powiatowy wydał decyzję z 10 sierpnia 2023 r. o legalizacji spornej części obiektu uznając, że przedłożone przez stronę dokumenty legalizacyjne są kompletne a z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania (art. 49i ust. 1 pkt 1 lit, a-b Prawa budowlanego). Wobec tego organ zasadnie stwierdził, że zostały spełnione wymogi umożliwiające dokonanie legalizacji przedmiotowej rozbudowy budynku w prowadzonym uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym. Niezasadny jest również zarzut uchybienia art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym odpowiadając treści art. 107 § 3 k.p.a. spełnia ono założenia zasady zaufania do władzy publicznej określonej w art. 8 ust. 1 k.p.a. Reasumując Sąd stwierdził, że organy podjęły wymagane czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i zastosowały do niego właściwe normy prawa materialnego. Sformułowane w skardze zarzuty należało zaś ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł poza tym innych naruszeń prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.