VII SA/Wa 1960/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych postanawia: przywrócić G. S. termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. Zarządzeniem wydanym w dniu 14 lutego 2014 r. wezwano G. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 12 lutego 2014 r. poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej, poświadczonego za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną – adw. K.R. Wskazany pełnomocnik został umocowany wyłącznie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 21 lutego 2014 r., zatem termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej upłynął w dniu 28 lutego 2014 r. W dniu 3 marca 2014 r. G. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wskazała, że w dniu 21 lutego 2014 r., po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, skontaktowała się telefonicznie z adw. K. R. z prośbą o wydanie dodatkowego odpisu skargi kasacyjnej, i uzgodniła, że wskazany odpis odbierze w dniu 24 lutego 2014 r. W umówionym dniu udała się do kancelarii, w której pod nieobecność pełnomocnika, zatrudniona stażystka poinformowała, że wskazany odpis skargi kasacyjnej zostanie przesłany z kancelarii bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 3 marca 2014 r. podczas ponownej rozmowy telefonicznej z adw. K. R. okazało się, że wskazany odpis nie został wysłany z kancelarii, co było skutkiem wprowadzenia skarżącej w błąd przez pracownicę kancelarii i w konsekwencji doprowadziło do uzupełnienia braku formalnego po terminie. Na potwierdzenie ww. okoliczności skarżąca dołączyła oświadczenie adw. K. R., z którego wynika, że stażystka P. R. zobowiązała się, iż osobiście dokona uzupełnienia braków formalnych, o czym nie poinformowała pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W rozpoznanej sprawie należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej został złożony w terminie, spełnia wszystkie wymogi formalne i zasługuje na uwzględnienie. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Należy przy tym wskazać, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., II OZ 1106/12). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżąca uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu okoliczności uzasadniające niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, a okoliczności te były niezawinione i wynikały z przyczyn niezależnych od skarżącej. Skarżąca dochowała staranności, jakiej należało wymagać od skarżącej w niniejszej sprawie, w celu wykonania czynności procesowej w zakreślonym terminie. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w postanowieniu.