VII SA/Wa 197/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. A. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P. A. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółce komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą: maszty reklamowe i billboard oraz miejsca postojowe, zjazd publiczny, oświetlenie zewnętrzne, zewnętrzną instalację energetyczną, kanalizację sanitarną wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne w miejscowości J. na działkach o nr ewid. [...],[...],[...] obręb [...] (utrzymanej w mocy decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...]), odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż obowiązujące przepisy prawa i ukształtowane w oparciu o nie orzecznictwo sądowoadministracyjne określają, że stroną w postępowaniu mającym za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę są nie tylko strony postępowania zwykłego lecz również i inne podmioty, które w postępowaniu nieważnościowym są w stanie wykazać swój interes prawny w stwierdzeniu nieważności danej decyzji. Samo ustalenie przez organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie może przesądzać automatycznie o zaistnieniu ujemnej przesłanki podmiotowej uniemożliwiającej jego dalsze prowadzenie. Organ zaznaczył, że stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego winien być rozumiany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Pojęcie interesu prawnego należy zaś ustalać według norm prawa materialnego, mieć interes prawny to tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa na podstawie, którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż z akt sprawy wynika, iż P. A. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] (dla której Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...]), graniczącej z działką inwestycyjną o nr ewid. [...] (od strony południowej) oraz z działką inwestycyjną o nr ewid. [...] (od strony wschodniej). Analiza projektu budowlanego wskazuje, iż zamierzenie budowlane realizowane będzie na działkach o nr ewid. [...],[...],[...], zaś projektowany obiekt budowlany usytuowany będzie na działce o nr ewid. [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką wnioskodawcy. Sam budynek (o wysokości 6,74 m - rysunek przekrój A - A) zaprojektowano zaś w odległości od 26,68 m do 26,84 m od północnej granicy działki stanowiącej własność P. A. (projekt zagospodarowania działki i terenu). Tym samym, w ocenie organu, inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie ogranicza prawa do zabudowy nieruchomości będącej własnością wnioskodawcy wynikającego z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a w szczególności § 12 ww. rozporządzenia (dotyczącego usytuowania na działce inwestycyjnej obiektu budowlanego). Ponadto, biorąc pod uwagę wysokość i usytuowanie projektowanego budynku (w tym fakt, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje się na południe od działek inwestycyjnych) nie powoduje on naruszenia § 13, § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia określającego warunki techniczne obiektów budowlanych w stosunku do nieruchomości wnioskodawców. Dalej, organ nadzoru wskazał, iż na działce o nr ewid. [...] (sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością P. A.) projektowane są miejsca postojowe dla samochodów, maszty na flagi, zjazd na drogę publiczną (działka o nr ewid. [...]) oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe (V=10 m3). Odległość zaprojektowanych na działce inwestycyjnej miejsc postojowych (10 sztuk - projekt zagospodarowania działki i terenu) od północnej granicy działki będącej własnością P. A. wynosi 11 m (projekt zagospodarowania działki i terenu) spełniając tym samym warunek zawarty w § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Zaprojektowanie zaś zbiornika na nieczystości ciekłe w odległości 12 m od północnej granicy działki wnioskodawcy czyni za dość wymogom zawartym w § 36 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia. Taka odległość nie powoduje ograniczenia prawa do zabudowy działki wnioskodawcy albowiem możliwym jest wybudowanie na niej obiektu budowlanego w odległości 3 m (minimalnej wymaganej § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) od granicy z działką o inwestycyjną w zgodzie z wymaganiami zawartymi w § 36 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zdaniem organ, usytuowanie budynku na działce o nr ewid. [...] (projekt zagospodarowania działki i terenu), w szczególności jego odległość od północnej granicy działki wnioskodawcy (26,68 m do 26,84 m) sprawia, iż P. A. nie jest również ograniczony w prawie do zabudowy swej działki z tytułu wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego (§ 271 ww. rozporządzenia). Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom P. A., w projekcie budowlanym nie przewidziano wykonania na działce o nr ewid. [...] połączenia drogowego czy zjazdu. Jedyny zjazd przewidziany w projekcie dotyczy połączenia działek o nr ewid. [...] i [...] (projekt zagospodarowania działki i terenu). W ocenie organu, mając na uwadze charakter spornej inwestycji (w szczególności brak oddziaływania na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. Nr 213, poz. 1397) brak było także podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się P. A., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] – [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, podtrzymując argumentację w nim przedstawioną. Dodatkowo organ wskazał, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że śmietnik na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] zaprojektowany został w odległości ok. 17 m od północnej granicy działki skarżącego, co także spełnia wymagania określone w § 23 ust. 1 powyższego rozporządzenia, zgodnie z którym, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Odnosząc się zaś do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż z projektu budowlanego, który stanowił podstawę wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], nie wynika aby inwestycja zakładała zmianę kierunku spływu wód opadowych. Zgodnie natomiast z projektem zagospodarowania działek inwestycyjnych (pkt 3 części opisowej projektu zagospodarowania działki i terenu) ścieki opadowe i roztopowe rozprowadzane będą powierzchniowo na terenie działki inwestora. Ponadto, organ zaznaczył, iż z uwagi na fakt, że sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397), nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150), nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. 2003 r. nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz.U. nr 243, poz. 2063 ze zm.) brak było podstaw, do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ nadzoru podkreślił, iż charakter projektowanego zamierzenia budowlanego stanowić może co najwyżej o zaistnieniu po stronie skarżącego interesu faktycznego, który nie jest objęty ochroną prawną realizowaną na drodze przyznania uprawnień strony postępowania. Ewentualne zaś szkody z tytułu funkcjonowania inwestycji nie mogą być przedmiotem postępowania nieważnościowego. Ich analiza wykracza poza zakres merytoryczny tego postępowania jak też kompetencje organu. Dochodzenie wszelkich roszczeń z tego tytułu jest możliwe jedynie na drodze cywilnej przed właściwym sądem powszechnym. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. A., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2013 r. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj., art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., ze względu na wadliwe przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje w tej sprawie status strony. 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów tj.: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, iż skarżący nie był stroną postępowania o pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości J. na działkach nr ewid. [...],[...],[...] obręb [...], ze względu na wadliwe przyjęcie, iż należąca do skarżącego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 126 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, podnoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia 7 października 2013 r., dotyczących rzeczywistego oddziaływania ww. inwestycji na nieruchomość należącą do skarżącego. W uzasadnieniu skargi P. A. wskazał, iż określając krąg podmiotów, którym przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, organ administracji nie może ograniczyć się do analizy spełniania przez projekt inwestycji norm techniczno-budowlanych. Organ administracji powinien wziąć pod uwagę wszystkie sfery oddziaływanie inwestycji, które są regulowane przez przepisy prawa powszechni obowiązującego. Ponadto organ powinien skonfrontować informacje zawarte w projekcie budowlanym ze stanem faktycznym, w celu ustalenia rzeczywistego zakresu oddziaływania inwestycji. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie organ administracji ograniczył się do stwierdzenia, iż projekt przedmiotowej inwestycji spełnia wybrane normy techniczno-budowlane i w konsekwencji nie oddziałuje w żaden sposób na sąsiadujące nieruchomości. P. A. podniósł, iż przedmiotowa inwestycja oddziałuje negatywnie na należącą do niego nieruchomość nr ewid. [...]. W szczególności spowodowała ona zmianę sposobu spływu wody odpadowej. Mianowicie, po wykonaniu ww. robót budowlanych wody opadowe z działek nr ewid. [...],[...],[...] zaczęły spływać na działkę nr ewid. [...]. Zjawisko to nie występowało przed wykonaniem ww. robót. Powyższe stanowi zaś o naruszeniu § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zarzucił organowi, iż ten zaniechał przeprowadzenia dowodów mających na celu zweryfikowanie tej okoliczności i ograniczył się do stwierdzenia, iż z projektu budowlanego ww. inwestycji nie wynika, iż może ona spowodować zmianę kierunku spływu wody opadowej. Co więcej, w trakcie realizacji ww. inwestycji przez nieruchomość należącą do skarżącego poprowadzono tymczasowy przejazd na teren budowy. Spowodowało to zakłócenie możliwości korzystania przez skarżącego z jego prawa własności i naraziło go na straty w postaci zniszczenia nawierzchni betonowej. Zatem, nieuzasadnione jest twierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość należącą do skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] września 2013 r., wydane w oparciu o art. 61a k.p.a., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółce komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą: maszty reklamowe i billboard oraz miejsca postojowe, zjazd publiczny, oświetlenie zewnętrzne, zewnętrzną instalację energetyczną, kanalizację sanitarną wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne w miejscowości J. na działkach o nr ewid. [...],[...],[...] obręb [...] (utrzymanej w mocy decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...]). Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony, lub z urzędu, a każda sprawa prowadzona w trybie nadzwyczajnym, zaś w tej konkretnej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, jest sprawą nową. Oznacza to w praktyce, że w porównaniu do sprawy prowadzonej w trybie zwykłym, mogą wystąpić ponadto inne strony oprócz tych, które brały udział w zakończonej wydaniem decyzji i są to przyczyny podmiotowe, zaś w myśl art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd podziela pogląd organu nadzoru, że wszczęcie, na wniosek P.A., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Zauważyć należy, iż pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który, jako przepis lex specialis względem przywołanego art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, ze inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Zaznaczyć także należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że choć sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 508/11). W ocenie Sądu, w toku niniejszego postępowania wykazano w sposób oczywisty, zatem bez potrzeby wszczynania postępowania w sprawie i prowadzenia w tym przedmiocie postępowania dowodowego, że nie ma powiązania podmiotu żądającego wszczęcia postępowania z jego interesem prawnym takim, który wynika ze ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Jak ustalił organ nadzoru, P. A. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] graniczącej z działką inwestycyjną o nr ewid. [...] (od strony południowej) oraz z działką inwestycyjną o nr ewid. [...] (od strony wschodniej). Analiza projektu budowlanego wskazuje, iż zamierzenie budowlane realizowane będzie na działkach o nr ewid. [...],[...],[...], zaś projektowany obiekt budowlany usytuowany będzie na działce o nr ewid. [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką wnioskodawcy. Sam budynek (o wysokości 6,74 m - rysunek przekrój A - A) zaprojektowano zaś w odległości od 26,68 m do 26,84 m od północnej granicy działki stanowiącej własność P. A. (projekt zagospodarowania działki i terenu). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy podzielić pogląd organu, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie ogranicza prawa do zabudowy nieruchomości będącej własnością P. A. wynikającego z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności zachowane są odległości dotyczące usytuowania obiektu budowlanego na działce inwestycyjnej, wynikające z § 12 ww. rozporządzenia. Usytuowanie budynku nie powoduje także naruszenia § 13 ww. rozporządzenia (w zakresie odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, która powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń), § 57 ww. rozporządzenia (w zakresie zapewnienia oświetlenia dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), oraz § 60 ww. rozporządzenia (w zakresie m. in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Ponadto, spełniony jest warunek zawarty w § 19 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, odległość wydzielonych miejsc postojowych (w niniejszym przypadku w ilości 10 sztuk) od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m (z projektu zagospodarowania działki i terenu wynika, że wynosi ona 11 m). Jak zaznaczył także organ nadzoru, zaprojektowanie zbiornika na nieczystości ciekłe w odległości 12 m od północnej granicy działki wnioskodawcy czyni za dość wymogom zawartym w § 36 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Taka odległość nie powoduje ograniczenia prawa do zabudowy działki P. A. albowiem możliwym jest wybudowanie na niej obiektu budowlanego w odległości 3 m (minimalnej wymaganej § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) od granicy z działką o inwestycyjną w zgodzie z wymaganiami zawartymi w § 36 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Również śmietnik na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] zaprojektowany został w odległości ok. 17 m od północnej granicy działki P. A., co także spełnia wymagania określone w § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Nadto, usytuowanie budynku na działce o nr ewid. [...] (projekt zagospodarowania działki i terenu), w szczególności jego odległość od północnej granicy działki wnioskodawcy (26,68 m do 26,84 m) sprawia, iż skarżący nie jest również ograniczony w prawie do zabudowy swej działki z tytułu wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego (§ 271 ww. rozporządzenia). Sąd podziela także stanowisko organu, iż mając na uwadze charakter spornej inwestycji, brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W szczególności brak jest oddziaływania na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Realizacja inwestycji nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), nie emituje pól elektromagnetycznych, więc nie podlega regulacji rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. 2003 r. nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych, czyli inwestycji, do której zastosowanie miałoby rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, wskazać ponownie należy, że organ prawidłowo ustalił obszar oddziaływania spornej inwestycji, brak było bowiem podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew twierdzeniu również zawartemu w skardze, organ nadzoru odniósł się do wszystkich okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zakresie spływu wód opadowych zaznaczył, iż z projektu budowlanego, który stanowił podstawę wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nie wynikało aby inwestycja zakładała zmianę kierunku spływu wód opadowych. Zgodnie z projektem zagospodarowania działek inwestycyjnych (pkt 3 części opisowej projektu zagospodarowania działki i terenu) ścieki opadowe i roztopowe rozprowadzane miały być bowiem powierzchniowo na terenie działki inwestora. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadło z poszanowaniem przepisów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Materiał zgromadzony w niniejszym postępowaniu jest kompletny i w pełni wystarczający dla ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc dla ustalenia przymiotu strony P. A. Zaznaczyć należy, iż obowiązkiem organu nadzoru, nie było, wbrew argumentacji skarżącego, skonfrontowanie informacji zawartych w projekcie budowlanym ze stanem faktycznym, w celu ustalenia rzeczywistego zakresu oddziaływania inwestycji. W postępowaniu nieważnościowym organ bierze bowiem pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Fakt zrealizowania inwestycji w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, lub w sposób technicznie niewłaściwy, nie może być brany pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Okoliczność ta może zostać podnoszona przed organami nadzoru budowlanego. Ewentualnie, w zakresie zmiany stanu wód, podlega regulacji zawartej w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. poz. 145). P. A. ma niewątpliwie interes faktyczny, w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże interes ten nie jest prawnie chroniony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.