VII SA/Wa 1975/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. B., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Rozbudowa istniejącego zjazdu (posiadającego obecnie parametry zjazdu indywidualnego) z drogi krajowej nr [...] działka nr [...], obręb [...], na drogę ziemną (działka nr [...], obręb [...]) do realizowanego pawilonu handlowego na działce nr [...]". Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie organu, że inwestor nie wypełnił obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego zgodnie z postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...]. Wyżej wymienionym postanowieniem organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia następujących braków: 1) odnośnie zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462), tj.: a) na stronie tytułowej projektu budowlanego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 2 ww. rozporządzenia zamieścić imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres, (zgodnie z treścią wniosku o pozwolenie na budowę), b) wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia powinny być ponumerowane, c) część rysunkową projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt. 1 ww. rozporządzenia, sporządzić dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego tj. przebudowy istniejącego zjazdu. Na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu należy czytelnie oznaczyć nr ewid. i granice działki inwestycyjnej oraz zakres objęty wnioskiem. Na projekcie zagospodarowania terenu należy zamieścić legendę odpowiadającą swoją ' treścią wnioskowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu. Ponadto część rysunkowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona na mapie zgodnie z § 7, powinna określać orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata. (Załączony projekt zagospodarowania terenu przedstawia rozbudowę zjazdu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a nie jak wnioskuje inwestor przebudowę zjazdu), d) projekt architektoniczno-budowlany zgodnie z § 11 ust. 1 ww. rozporządzeniem należy uzupełnić o opis techniczny, 2) odnośnie kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7: a) do projektu załączyć, wszystkie wymagane odrębnymi przepisami prawa opinie, uzgodnienia i pozwolenia (m.in. brak ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego dla przebudowy rowu przydrożnego, którego konieczność przebudowy wynika z rozbudowy zjazdu. Ponadto należy przedłożyć decyzję zarządcy drogi na lokalizację inwestycji oraz pozostałe opinie i uzgodnienia wydane na właściwie zawnioskowaną inwestycję, gdyż załączone decyzje, opinie i uzgodnienia zostały wydane na inną działkę niż wskazaną we wniosku), 3) odnośnie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: a) doprowadzić projekt budowlany do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. § 17 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w gminie [...], w miejscowości W. B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 roku, o nazwie Ustalenia komunikacyjne pkt 1 który brzmi " na drogę ponadlokalną (droga krajowa nr [...]) oznaczoną symbolem literowym [...] o min. szerokościach w liniach rozgraniczających 40m, obowiązuje zakaz bezpośrednich wjazdów z działek na drogę". 4) projekt budowlany zgodnie z art. 34 ust 3 pkt 4 Prawa budowlanego uzupełnić o wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, przedstawione w formie uzależnionej od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, wskazanej w opinii geotechnicznej, zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 i § 7 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Zdaniem Wojewody [...], stwierdzona wadliwość polegała na nie doprowadzeniu do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy tj. § 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w gminie [...] w miejscowości [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 r. o nazwie: ustalenia komunikacyjne, w szczególności z pkt 1, zgodnie z którym "na drogę ponadlokalną (droga krajowa nr [...]) oznaczoną symbolem literowym [...] o min. szerokościach w liniach rozgraniczających 40m, obowiązuje zakaz bezpośrednich wjazdów z działek na drogę." Organ zaznaczył, że zapis ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi o zakazie lokalizacji bezpośrednich wjazdów z działek na drogę, wobec czego zaprojektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z ww. zapisem planu. W ocenie organu, nie został również spełniony pkt. 4 postanowienia, który wskazywał, że projekt budowlany zgodnie z art. 34 ust 3 pkt 4 Prawa budowlanego należy uzupełnić o wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, przedstawione w formie uzależnionej od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, wskazanej w opinii geotechnicznej, zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 i § 7 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Organ podniósł przy tym, iż w projektach budowlanych (opis techniczny, str. 3) zostało zamieszczone jedynie iż: "Przyjęto II kategorię geotechniczną inwestycji polegającej na rozbudowie zjazdu". Projekty budowlane nie zostały natomiast uzupełnione o wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych (art. 34 ust 3 pkt 4 Prawa budowlanego) tj. o opinię geotechniczną, dokumentacje badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny oraz w zależności od warunków gruntowych, których nie wskazano w projekcie budowlanym, o dokumentacje geologiczno- inżynierską. Ponadto, Wojewoda [...] wskazał, iż część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu została sporządzona na kopii mapy do celów projektowych, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. B.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, iż z projektu zagospodarowania działki (rys. 1) oraz z części opisowej projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja polegać będzie na rozbudowie dotychczas istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego. Zaznaczył, iż w myśl definicji zawartej art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego rozbudowa traktowana jest jako budowa. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z § 17 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w gminie [...] uchwalonego uchwalą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 r., Nr [...], wynika, że na terenie oznaczonym symbolem [...], stanowiącym drogę krajową nr [...] obowiązuje zakaz bezpośrednich wjazdów z działek na drogę. Dodał, że powyższy zakaz koresponduje z zapisem § 19 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego na terenach układu komunikacyjnego wyznaczonego na rysunku planu, do czasu jego realizacji dopuszcza się dotychczasowy sposób użytkowania. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania terenu, a skoro inwestor nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zasadnym była odmowa udzielenia pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego zjazdu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł także, iż bez znaczenia jest fakt, że rozbudowany zjazd będzie na działkę o nr ew. [...] stanowiącą drogę wewnętrzną, albowiem ta okoliczność nie może skutkować uznaniem, że w niniejszej sprawie działka o nr ew. [...] nie będzie uznana za "działkę" lecz za drogę wewnętrzną i w związku z tym projektowana inwestycja będzie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również, w ocenie organu, bez znaczenia w kontekście sprawdzania zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest uzgodnienie inwestycji przez zarządcę drogi. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. B., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 93 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 1997 r. nr 115, poz. 741 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. nr 43 poz. 430) mające wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż ustalenia § 17 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 r. wskazujące zakaz bezpośredniego wjazdu z działek na drogę, na obszarze oznaczonym symbolem [...] stanowiącym drogę krajową nr [...], uniemożliwiają obsługę komunikacyjną działki nr [...] poprzez działkę nr [...], w sytuacji gdy działka nr [...] stanowi faktycznie wydzieloną drogę wewnętrzną z indywidualnym zjazdem z drogi krajowej nr [...], a tym samym działki o nr [...] powstałe z podziału nieruchomości o nr [...] jak i całość nieruchomości o nr [...] posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...], który pełni funkcję zjazdu wspólnego; nadto błędne stanowisko organu I i II instancji jakoby dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie miało znaczenia prawomocne postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2006 r. wskazujące, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości o nr [...] winna odbywać się istniejącym zjazdem indywidualnym z drogi krajowej nr [...], a które to postanowienie zostało całkowicie pominięte przez organ przy badaniu całości materiału dowodowego sprawy; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na dokonaniu błędnej wykładni pojęcia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego i błędnej interpretacji pojęcia "działka" zawartego w miejscowym planie zagospodarowania Gminy [...] podczas gdy właściwie interpretowane pojęcie w zestawieniu z prawem skarżącej do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny oraz faktem korzystania z już istniejącego zjazdu z drogi krajowej nie daje wyniku niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego; 3) naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, 8, 9, 11, 77 i art. 107 §1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wskazania w decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności: a) braku odniesienia się do postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2006 r. wskazującego, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości o nr [...] winna odbywać się istniejącym zjazdem indywidualnym z drogi krajowej nr [...]; b) braku odniesienia się do decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości o nr [...] położonej w obrębie [...] gm. [...] na działki o nr [...] oraz stwierdzającej dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr [...] i istniejący zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...]; c) braku ustaleń dotyczących znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia, iż działka nr [...] jest faktycznie wykorzystywana jako droga wewnętrzna stanowiąca już istniejący zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji oraz wskazała ponadto, iż organ I instancji bezprawnie żądał przedłożenia dodatkowej dokumentacji - opinii geotechnicznej skoro dysponował odpowiednią dokumentacją w tym zakresie sporządzoną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. o pozwoleniu na budowę i oświadczeniem projektanta w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego - jak wynika z art. 35 ust. 4 tejże ustawy - organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. (tak m.in. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13, LEX nr 1316944) Jednakże w sprawie niniejszej wnioskujący o wydanie pozwolenia nie spełnili podstawowych warunków dla jego uzyskania. Tezę taką uzasadnia konfrontacja ustalonego w sprawie stanu faktycznego ze znajdującymi do niego zastosowanie, jasno brzmiącymi przepisami art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane oraz § 17 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]w gminie [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 r. Nr [...]. Już w tym miejscu podkreślić należy, że zaprezentowana w skardze wykładnia wskazanych wyżej przepisów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma charakter instrumentalny, a ponadto jest sprzeczna z podstawowymi zasadami interpretacji tekstu prawnego. Zgodnie z art. 35. ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast ust. 3 przywoływanego przepisu stanowi, iż - w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z § 17 ust. 2 pkt 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w gminie [...], w miejscowości [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2002 roku, o nazwie Ustalenia komunikacyjne pkt 1 - " na drogę ponadlokalną (droga krajowa nr [...]) oznaczoną symbolem literowym [...] o min. szerokościach w liniach rozgraniczających 40m, obowiązuje zakaz bezpośrednich wjazdów z działek na drogę". Z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 prawa budowlanego wynika niewątpliwe, że w przypadku braku zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – pozwolenie na budowę nie może zostać wydane. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zauważając przedmiotową niezgodność organ wydający pozwolenie zwrócił się do wnioskodawców z żądaniem uzupełnienia wniosku, w tym również poprzez usunięcie rzeczonej niezgodności projektu z planem. Jednakże inwestor nie zadosyćuczynił temu wezwaniu i nie usunął niezgodności, co skutkowało koniecznością wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Sytuacja tego typu była wielokrotnie przedmiotem analiz sądów administracyjnych, przywołać w tym miejscu można choćby Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2012 r. (II SA/Sz 888/12, LEX nr 1241507) w którym stwierdzono, iż - Z przepisu art. 35 ust. 4 p.b. a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zaś z faktu, iż plan wyraźnie w § 17 ust. 2 pkt 1 sytuuje zakaz bezpośrednich wjazdów z działek na drogę o charakterze ponadlokalnym. Nie budzi również najmniejszych wątpliwości, że droga o zjazd na którą w niniejszej sprawie chodzi, czyli – droga krajowa nr [...], ma charakter ponadlokalny. Również jakichkolwiek wątpliwości nie powinna budzić wykładnia zawartego w § 17 sformułowania "działka". Skoro ten przepis aktu prawa miejscowego posługuje się ogólnym sformułowaniem, stanowiąc o zakazie bezpośrednich zjazdów z "działek" – to chodzi tu o każdą działkę, niezależnie od jej przeznaczenia, wielkości, charakteru czy też tego co się na niej aktualnie znajduje lub do czego wykorzystuje ją jej aktualny właściciel. Mające powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wydające w niniejszej sprawie decyzję organy administracyjne – Wojewoda [...] oraz Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego - dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie przepisów ustawy prawo budowlane oraz planu zagospodarowania przestrzennego gminy Halinów, przekonująco swoje decyzję uzasadniając. Stanowiąca zaś kanwę zarzutów skargi (2 zarzut skarżącego) interpretacja § 17 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego gminy [...] nie może się ostać. Zdaniem skarżącego wykładnia przedmiotowego paragrafu prowadzi do wniosku, iż nie dotyczy on wszystkich działek, w tym nie podpada pod zakres jego regulacji będąca przedmiotem postępowania działka [...], gdyż stanowi ona faktycznie wydzieloną drogę wewnętrzną z indywidualnym zjazdem z drogi krajowej nr [...]. W ocenie skarżącego zawarte w miejscowym planie sformułowanie "działka" oznacza tyle co "posesja". Z tego skarżący wywodzi dalej idący wniosek, iż zakaz z § 17 obejmuje tylko zakaz budowy zjazdów z prywatnych posesji, nie dotyczy zaś zamierzeń inwestycyjnych. Zaprezentowaną wyżej wykładnię postanowień planu miejscowego na którą powołuje się skarżący - nie sposób zaakceptować. Interpretacja taka ma charakter wybiórczy i tendencyjny. Podkreślić wyraźnie należy, iż zgodnie z jedną z podstawowych zasad wykładni prawa - Lege non distinguente nec nostrum est distinguere – tam, gdzie ustawa nie rozróżnia, nie naszą jest rzeczą wprowadzać rozróżnienie. Innymi słowy w myśl tej zasady tam, gdzie prawodawca nie czyni rozróżnienia między danymi stanami faktycznymi regulowanymi przez określony termin czy też pojęcie, nie powinien czynić go również interpretator. Skoro więc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Halinów posługuje się ogólnym pojęciem działki i nie różnicuje o jakie działki miałoby chodzić to przyjąć należy, że chodzi o wszelkie możliwie rodzaje działek i jakiegokolwiek rozróżnienia w tym zakresie nie można wprowadzać w drodze wykładni. Marginalnie można w tym miejscu wskazać, iż definicje pojęcia działki odnaleźć można zasadniczo w dwóch aktach prawnych – w ustawie o gospodarce nieruchomościami (dalej zwanej u.g.n.) oraz w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwanej u.p.z.). Zgodnie z art. 4 pkt 3) i 3a) u.g.n. odpowiednio: przez działkę gruntu - należy rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej; działkę budowlaną - należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Stosowanie natomiast do art. 2 pkt 12 u.p.z. gdy mowa o "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przyjąć więc należy, że § 17 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego sytuuje zakaz realizacji zajazdów na drogę ponadlokalną z każdego rodzaju działek (działek gruntu, działek budowlanych, działek inwestycyjnych, itp.), niezależnie od tego co na danej działce się znajduje czy tez do czego jest ona wykorzystywana. Skoro zakaz dotyczy zjazdu z każdej działki to zupełnie bez znaczenia jest wielokrotnie podnoszony przez skarżącego fakt, iż działka stanowi drogę wewnętrzną. Fakt, iż na działce istnieje prywatna w istocie droga, w niczym nie zmienia faktu, że działka taka, tak jak każda inna działka, objęta jest zakazem z § 17 planu miejscowego. Konkludując stwierdzić należy, że okoliczność iż działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną nie może skutkować uznaniem że taka działa nie jest działką w rozumieniu § 17 planu miejscowego. Również argumenty skarżącego, iż przedmiotem wniosku inwestora była jedynie rozbudowa istniejącego zjazdu, a nie budowa nowego, nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy prawo budowlane – rozbudowa traktowana jest jako budowa. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż żaden z nich nie zasługiwał na uwzględnienie. Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów to niewłaściwym jest dopatrywanie się przez skarżącego w działaniu organów naruszenia art. 93 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – gdyż przepisy te w sprawie niniejszej w ogóle nie znajdują zastosowania. Podkreślić wyraźnie należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia pozwolenia na budowę, a nie podziału nieruchomości. Wskazać należy, iż skarżący przecenia znaczenie ustaleń dokonanych przez organy administracyjne w sprawie o podział nieruchomości, nie zauważając że było to przedmiotowo inne postępowanie. Mianowicie to, że w sprawie podziałowej organy uznały, że dzielona nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej nie rzutuje na przedmiot niniejszego postępowania, ani też nie przesadza o kierunku wykładni znajdujących zastosowanie w tym postępowaniu przepisów prawa budowlanego. Ponadto organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie w żaden sposób nie były związane ustaleniami dokonanymi w postępowaniu o podział nieruchomości. W reasumpcji tego wątku stwierdzić należy, iż podnoszone przez skarżącego kwestie wynikające z postępowania podziałowego – nie miały dla materii niniejszej sprawy istotnego znaczenia. Powyższą uwagę odnieść należy również do szeregu pozostałych argumentów skarżącego podniesionych w skardze (zarzut 3), które w istocie dotyczyły wątków pobocznych i nie mogły rzutować na sposób rozstrzygania w niniejszej sprawie. Bez znaczenia dla meritum niniejszej sprawy był podkreślany w skardze fakt, uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi oraz wydania postanowienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2006 r. odnośnie obsługi komunikacyjnej nieruchomości nr [...]. Podobnie bez znaczenia był fakt, istnienia już zjazdu indywidualnego na drogę krajową nr [...], jak i nieistotna była wskazana przez skarżącego w jednym z pism procesowych wykładnia postanowień planu miejscowego dokonana przez zastępcę Burmistrza Gminy [...], zgodnie z którą zakaz z § 17 nie miałaby dotyczyć zjazdów na drogi dojazdowe. Podkreślić bowiem należy, że żadna z przytoczonych wyżej okoliczności w żaden sposób nie wpływa ani nie modyfikuje treści przepisu § 17 planu miejscowego, który jest jednoznaczny i którego Interpretacja nie budzi wątpliwości. Fakt istnienia zjazdu indywidualnego nie rzutuje na kwestie relewantne w niniejszym postępowaniu, które ma za przedmiot budowę zjazdu publicznego. Sam fakt korzystania z już istniejącego zjazdu indywidualnego per se o niczym w niniejszej sprawie nie przesądza. Niczego nie może tez zmienić wykładnia przepisów planu dokonana przez zastępcę Burmistrza, gdyż jest to tylko dowolna ich interpretacja dokonana przez osobę trzecią, na sądzie zaś oraz na organach administracyjnych ciąży obowiązek dokonania własnej subsumcji. Orzekające w sprawie organy administracyjne, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dopuściły się również żadnego naruszenia przepisów postępowania. Zresztą skarżący swoich zarzutów w tym zakresie należycie nie uzasadnił poprzestając jedynie na wskazaniu tych wątków do których organy w jego ocenie nie odniosły się w sposób wyczerpujący. W ocenie Sądu sposób procesowania przez organy, jaki sposób gromadzenia i oceny zebranego przez nie materiału dowodowego był prawidłowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego również uzasadnienia decyzji były wyczerpujące i zawierały wszelkie przewidziane procedurą elementy. Wskazać w tym miejscu należy, że nie ma racji skarżący twierdząc, że do wskazywanych przez niego wątków organy się w ogóle nie odniosły. Organy obu instancji odnosiły się zarówno do kwestii wynikających z postępowania podziałowego, jak i do istnienia drogi wewnętrznej i korzystania ze zjazdu indywidualnego, z tym że niejednokrotnie czyniły to w sposób krótki i treściwy, sygnalizując jedynie, że okoliczności te nie miały dla meritum sprawy istotnego znaczenia. W ocenie Sądu takie postępowanie było prawidłowe, a wręcz błędem byłoby skupianie się przez organy na wątkach nieistotnych i analizowanie, tak jak chce tego skarżący, również przepisów, które w sprawie niniejszej w ogóle nie mogły znaleźć zastosowania, jak choćby art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając na względzie powyższe rozważania nie sposób uznać, by wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były niewyczerpujące (art. 107 § 3 k.p.a.) oraz by organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 8, 9, 11, art. 77 i art. 80 k.p.a.) czy też jakiekolwiek innego naruszenia prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie. W związku z powyższym, uznając skargę za bezzasadną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w wyroku.