VII SA/Wa 1980/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. C. i A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 4 lipca 2017 r., [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] ("Inwestor"), wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...]w obrębie [...] w [...]. Prezydent [...]postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nałożył na Inwestora, obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej. Wnioskiem z dnia 17 października 2017 r., Inwestor zwrócił się do organu stopnia podstawowego o wydłużenie terminu uzupełnienia dokumentacji projektowej. Prezydent [...]postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. odmówił inwestorowi wyznaczenia nowego terminu na uzupełnienie braków w dokumentacji projektowej. Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...]w obrębie [...] w [...]. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "Pr. bud." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej "k.p.a.", w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...](tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. [...] ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1868 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania [...]spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej na decyzję organu I instancji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 3 Pr. bud. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała, iż przesłanki, na których została oparta decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zostały błędnie uzasadnione, a część obowiązków, na których opierała się zaskarżona decyzja nałożono na Inwestora niezasadnie lub nieprecyzyjnie, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 3 Pr. bud. Organ stwierdził, że w takiej sytuacji inwestor miał prawo nie zastosować się do obowiązków nie znajdujących podstawy prawnej. Ponadto organ II instancji podkreślił, że nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały usunięte poprzez uzupełnienie dokumentacji projektowej o poświadczone notarialnie kopie dokumentów formalnych, wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z § 39 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w zw. z § 7 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]w gminie [...]), uzupełnienie analiz przesłaniania, zacieniania i nasłonecznienia, z uwzględnieniem lokalizacji okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, z jednoznacznym wskazaniem, kiedy niniejsze analizy zostały wykonane oraz parametrów na jakich zostały oparte oraz poświadczenie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu za zgodność z oryginałem przez projektanta. Wniosek uzupełniono również o aktualne zaświadczenia projektanta i sprawdzającego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] stwierdził, że złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Pr. bud. Projekt inwestycji jest także zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Pr. bud., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył także wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: J. C., K.C., A. M. i M. B. Skarżący zarzucili decyzji organu drugiej instancji: 1) niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) nie wzięcie pod uwagę, że planowana inwestycja nie spełnia wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej; 3) brak harmonizacji planowanej inwestycji z otoczeniem. Skarżący podnieśli, że w dniu [...] października 2018 r. Rada Miasta [...]przyjęła uchwałę [...], którą zatwierdzono nowy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...]– obejmujący m.in. działkę [...], na której planowana jest budowa zatwierdzona zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. Plan wszedł w życie w dniu 25 października 2018 r., w związku z jego opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] pod pozycją [...]. Wskazana zmiana Planu Miejscowego skutkowała zmianą oznaczenia przedmiotowej nieruchomości z terenu zabudowy MW/MN na teren zabudowy MN – zabudowa mieszkaniowa o charakterze jednorodzinnym. Tym samym, zgodnie z obowiązującym obecnie Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego brak jest możliwości wydania dla tego terenu pozwolenia na budowę budynków wielorodzinnych. Odpowiadając w dniu 22 sierpnia 2018 r. na ww. skargę J. C. i A. M. organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez Skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Zaś w odpowiedzi na skargę K. C. i M. B. organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. C. i M. B. jako wniesioną po terminie. Pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. Inwestor złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć, istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec powyższego Sąd zobowiązany jest do rozpoznania de facto sprawy, a nie tylko wniesionego środka zaskarżenia w postaci skargi. Skarga nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Rozważania w niniejszej sprawie należy zacząć od przypomnienia, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze, którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. Jak wcześniej wskazano, pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest badanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. A zatem, gdy dla terenu objętego wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na położenie terenu inwestycji jest to plan miejscowy przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] października 2002r., poz[...] i nr [...] z dnia [...] września 2005r., poz. [...]). Istotne w sprawie jest również to, że postanowienia ww. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obowiązywały w dacie wydania przez Wojewodę [...] pozwolenia na budowę spornej inwestycji. W ocenie Sądu trafnie wskazał Wojewoda, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego terenu [...]w gminie [...] oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Z załącznika rysunkowego do ww. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wynika, że działka [...]z obrębu [...] znajduje się na obszarze oznaczonym jako "MW/MN". Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. aktu prawa miejscowego tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zostały oznaczone na rysunku planu symbolem "MW", a tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o wysokiej i średniej intensywności jako "MN". Paragraf 3 ust. 2 ww. planu miejscowego wskazuje, iż na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "MW/MN", jak ma to miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym, obje funkcje należy traktować jako podstawowe. Obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "MW/MN" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy, działka inwestycyjna nie znajduje się na obszarze gdzie obowiązuje min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 60%, zatem minimalna gęstość zabudowy na przedmiotowej działce wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość 2,5 kondygnacji (§ 8 ust. 4 pkt. 3 i 4 ww. planu miejscowego), projektowane budynki będą miały odpowiednio: budynek A - 36 mieszkań 4 kondygnacje, budynek B - 43 mieszkania 4 kondygnacje, budynek C - 35 mieszkań 3 kondygnacje (projekt budowlany, tom 1, str. 13); planowana inwestycja nie jest sytuowana wzdłuż ul. [...], więc nie musi się odznaczać się wysokim poziomem architektonicznym (§ 8 ust. 4 pkt. 5 ww. planu miejscowego - w projekcie budowlanym, tom 1, str. 201). Miejsca parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem przyjętym w § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego tj. min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. W projektowanych budynkach przewidziano 114 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni użytkowej 5746,81 m2, a liczba lokali powyżej 60 m2 wynosi 15. W sumie na zapewnienie potrzeb parkingowych zostało zaprojektowane 118 miejsc postojowych, zlokalizowanych w podziemnym garażu, co spełnia wymogi wskazane w ww. planie miejscowym (projekt budowlany, tom L str. 14 oraz tom II str. 3-5). Następnie należy wskazać, iż zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zgodnie z wstępnymi informacjami technicznymi przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, będzie odbywać się do ogólnomiejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; zaopatrzenie w energię elektryczną, ciepło oraz dostęp do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z § 8 ust. 8 pkt 9 ww. planu miejscowego tj. zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej; w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej. Na działce inwestycyjnej nie znajdują się wartościowe drzewa i grupy zadrzewień wskazane na rysunku planu (§ 8 ust. 8 pkt 4 ww. planu); zieleń na działce budowlanej będzie realizowana w formie zieleni towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej (§ 8 ust. 8 pkt 5 lit a ww. planu). Zarzuty Skarżących koncentrują się w głównej mierze na niezgodności inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Trzeba zatem w pierwszej kolejności wyjaśnić, że wejście w życie z dniem 25 października 2018 r. uchwały Rada Miasta [...][...], którą zatwierdzono nowy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...]– obejmujący m.in. działkę [...], a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...], pozostaje bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. Jest tak dlatego, że jak na wstępie podkreślił tutejszy Sąd, na mocy art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Chodzi tu jednak o przepisy prawa obowiązującego w dacie orzekania przez organ. Powszechnie przyjmuje się bowiem, że co do zasady, organ administracji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie wydania decyzji, o ile ustawodawca nie stanowi inaczej. Wynika to z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP, jak również w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa, to zasadniczo działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostać powinien przepis obowiązujący w dniu orzekania. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa, ale muszą one wynikać z dyspozycji przepisów przejściowych zamieszczonych w nowym akcie (por. wyroki NSA: z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1080/06, oraz z 21 czerwca 2006 r., I OSK 943/05; WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2014 r., IV SA/Po 167/14 – CBOSA). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W tym zakresie organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę bierze pod uwagę aktualny m.p.z.p. obowiązujący w dacie wydania decyzji. Jeżeli zatem po wydaniu ww. decyzji m.p.z.p. zostanie zmieniony i chociażby zmiany były sprzeczne z zatwierdzonym projektem budowlanym, to pozostaje to bez znaczenia dla wydanej decyzji i realizowanej inwestycji. Z przedstawionych względów, powoływanie się przez Skarżących na postanowienia nowego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, które weszły w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...], nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Powyższe pozwala stwierdzić, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zasługuje bowiem także na uwzględnienie zarzut braku harmonizacji planowanej inwestycji z otoczeniem, a tym samym naruszenia przez Wojewodę przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r., obowiązującego w dacie wydania skarżonej decyzji. W postanowieniu Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 2017 r., na Inwestora został nałożony obowiązek zharmonizowania nowoprojektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych do zabudowy na terenach sąsiednich oraz sporządzenia analizy potwierdzającej ten fakt. W odpowiedzi na to postanowienie została załączona analiza harmonizacji projektowanej zabudowy, do której zostały przyjęte budynki mieszkalne, jak i znajdujące się na ul. Sprawnej budynki wielorodzinne. Prezydent [...]w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż przedłożona analiza nie potwierdza zharmonizowania zamierzenia inwestycyjnego z zabudową w najbliższym sąsiedztwie. Jak trafnie zauważył Wojewoda [...], kwestia wzajemnego zharmonizowania, jest niewątpliwie kwestią ocenną, jednakże podkreślenia wymaga, iż wzajemna harmonizacja projektowanych budynków z budynkami sąsiednimi nie oznacza tożsamości charakterystycznych paramentów tych obiektów budowlanych. Przede wszystkim należy wskazać, iż budynki wielorodzinne, zaprojektowane zgodnie z szczegółowymi ustaleniami dla obszaru oznaczonego na rysunku ww. planu miejscowego, jako "MW/MN", zasadniczo nigdy nie będą mogły być całkowicie zharmonizowane z już istniejącą niską zabudową jednorodzinną (powstałą na podstawie poprzedniej wersji aktu prawa miejscowego), jeśli porówna się ich kubaturę, czy wysokość, tak jak zrobił to organ I instancji. Jak zostało to już wyjaśnione, zgodnie z § 8 ust. 4 pkt. 3 i 4 ww. planu miejscowego, minimalna gęstość zabudowy na obszarze "MWIMN" wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość projektowanych budynków to 2,5 kondygnacji. Projektowana inwestycja jest zatem zgodna z warunkami wynikającymi z aktu prawa miejscowego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Inwestor chcąc zaprojektować niższe budynki, czy też z mniejszą ilością mieszkań, mógłby nie spełnić minimalnych norm kształtujących sposób zagospodarowania wskazanych terenów. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż ustawodawca, w omawianym akcie prawa miejscowego przewidział, iż zabudowa jednorodzinna realizowana na terenach oznaczonych jako ,MW/NIN", "MW" i "MN", ma być zabudową o wysokiej lub średniej intensywności oraz nie przewidziano dla niej maksymalnej wysokości zabudowy. Prezydent [...]przeprowadził analizę harmonizacji zabudowy, jedynie w oparciu o działki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, co w opinii tutejszego Sądu, było działaniem nieprawidłowym. Obszar oznaczony na rysunku, stanowiący załącznik do ww. planu miejscowego, jako "MW/MN", na danym fragmencie, po przyjęciu metod wykładniczych organu stopnia podstawowego, całkowicie uniemożliwiałby realizację jakiejkolwiek zabudowy wielorodzinnej, przy jednoczesnym spełnieniu wymagań szczegółowych wynikających z planu miejscowego. Rację ma tutaj Wojewoda [...] wskazując, że analiza taka nie powinna ograniczać się jedynie do działek pozostających w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a uwzględnić większy obszar, który dałby miarodajne porównanie. Tak bowiem, przepis § 8 ust. 6 ówcześnie obowiązującego planu miejscowego dopuszczał na tym samym obszarze realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy jednorodzinnej, pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich. Przepis ten wyraźnie wskazuje zatem, że przedmiotowe zharmonizowanie powinno uwzględniać nie tylko działki, ale także tereny sąsiednie. Nie chodzi tu więc wyłącznie o działki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością objętą planowaną inwestycją, ale również działki i tereny sąsiednie, czy znajdujące się w bliskiej okolicy spornego przedsięwzięcia budowlanego. Mając na względzie powyższe oraz wykładnię celowościową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazać należy, iż projektowana inwestycja, jest zharmonizowana z sąsiednią zabudową. Ze znajdującej się w aktach sprawy profesjonalnej "Analizy harmonizacji projektowej zabudowy na działce nr ew. [...]z obr. [...] z zabudową na działkach i terenach sąsiednich" wynika, że w promieniu 700 m od projektowanych budynków występuje zabudowa mieszana: jednorodzinna niska, jednorodzinna wysoka, jednorodzinna średniej intensywności, wielorodzinna niska, wielorodzinna średnia oraz usługi. Projektowane budynki zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należą do budynków niskich, ponieważ mają maksymalnie 4 kondygnacje. Projektowane budynki, mają prostą bryłę, nie zawierają żadnych detali architektonicznych, które wyróżniałyby je na tle pozostałych obiektów budowlanych. Ponadto kolorystyka, materiały wykończeniowe, również harmonizują się z sąsiednimi inwestycjami. Nie sposób wobec tego uznać, że doszło do naruszenia § 8 ust. 6 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w sytuacji gdy ocena dotycząca zharmonizowania projektowanych budynków z okoliczną zabudową, wyrażona przez organ II instancji administracji architektoniczno-budowlanej, poparta była rzeczową i fachową opinią osób posiadających w tej materii odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe. Trzeba ponadto stwierdzić, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), dalej także "rozporządzenie". Ściany posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Jak wskazał Wojewoda [...], projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem zasadniczo odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie w stosunku do części nadziemnej budynku) wynosi 8 m między budynkami sąsiednimi, a projektowanymi budynkami od 8 m do ponad 21 m Projektowane budynki A, B i C znajdują się również względem siebie w prawidłowej odległości. Budynki A i B zostały zaprojektowane w odległości 11.8 m, a budynki B i C 12.1 m. Jak wynika z przepisów § 271 - § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymagania dotyczące minimalnych odległości od budynków, nie dotyczą obiektów, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Stosownie do § 232 ust. 1, ust. 2, ust. 6 rozporządzenia, ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie stosuje się do otworów w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się na drogach manewrowych. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż wskazana w tabeli zamieszczonej w tym przepisie. Spór w przedmiotowej materii odnosi się w zasadzie do kwestii naruszenia przepisów przeciwpożarowych przez zbyt bliskie posadowienie budynku B planowanej inwestycji względem zabudowań znajdujących się na działkach sąsiadujących. Jak trafnie wywiódł Wojewoda [...], chodzi tu w szczególności o zbytnie zbliżenie fragmentu elewacji zachodniej budynku B, która na pewnym odcinku znajdować się będzie zbyt blisko do ścian budynku jednorodzinnego i budynku inwentarskiego zlokalizowanych na działce nr ew. [...]. Skarżący powoływali się w toku postępowania administracyjnego na opinię z dnia 27 lutego 2018 r. przedłożoną przez nich wraz z pismem z dnia 2 marca 2018 r. (karty 136-144), w której wskazuje się na tego rodzaju nieprawidłowości, a w szczególności na fakt, że istniejący budynek jednorodzinny na działce [...] posiada okna na połaci dachowej, które znajdują się od strony północnej i południowej. Należy wobec tego podkreślić, że jak słusznie wskazał organ drugiej instancji, wystarczające w takim przypadku będzie, gdy tylko część ściany zachodniej projektowanego budynku B, znajdująca się w odległości mniejszej niż 8 m od budynków na działkach sąsiednich będzie spełniała warunki dla ściany oddzielenia pożarowego. Inna interpretacja przepisów ww. rozporządzenia kłóciłaby się z ratio legis tego aktu, skoro wymóg posadowienia ściany oddzielenia pożarowego odnosi tylko do tych ścian budynków, które znajdują się w mniejszej odległości niż minimalne. Jak wynika z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków mieszkalnych (ZL) niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m, zaś w przypadku jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość tę należy zwiększyć o 50%, a zatem do 12 m. Powyższe minimalne odległości powinny być dla projektowanego budynku co do zasady zachowane, o ile w projekcie ściana budynku od strony budynku na działce Inwestora nie zostałaby zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana taka stanowi w myśl § 232 ust. 4 rozporządzenia element oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 226 ust. 1 rozporządzenia strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków określone w § 271 ust. 1-7. Projekt przedłożony przez Inwestora przewiduje wykonanie fragmentu ściany równoległej do sąsiedniej zabudowy jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w wymaganej klasie odporności ogniowej i jej wykonania z materiałów niepalnych. Takie rozwiązanie spełnia wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia stawiane elementom oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ścian. Z projektu wynika również, iż łączna powierzchnia otworów o wskazanej klasie odporności ogniowej w tej ścianie nie będzie przekraczać 15%, zaś powierzchnia przeszkleń tych otworów nie ma przekraczać 10% powierzchni ściany. W tym zakresie należy zgodzić się z organem, że skoro wedle projektu przewidziano zastosowanie zamknięć przeciwpożarowych spełniających wymagane normy, a procent tych otworów stanowi mniej niż 15% powierzchni ściany oddzielenia pożarowego, to brak jest podstaw do kwestionowania jego prawidłowości. Ponadto, z przedłożonego i kompletnego projektu wynika, że powierzchnia wypełnionych otworów materiałem przepuszczającym światło nie przekracza 10% powierzchni ściany. Przedmiotowa inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (tom II, cześć 1, str. 10-17). Istotne w sprawie jest też to, że jak zwrócił uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...], zarówno projekt budowlany, jak i sam projekt zagospodarowania terenu, zostały pozytywnie zaopiniowane przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który zobowiązany był zweryfikować całość rozwiązań przyjętych w projekcie, w tym także zachowania odległości wynikających z § 271 - § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trzeba ponadto nadmienić, że w dokumentacji projektowej znajduje się rysunek przedstawiający projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wraz z wyliczeniem wskazującym na to, iż zachowane zostaną warunki wymagań dla powierzchni otworów w tej ścianie i ich wypełnienia materiałem przepuszczającym światło (odpowiednio mniej niż 15% i 10%). Tymczasem, ze wspomnianej już analizy projektu budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. (karty 136-143), przedłożonej w toku postepowania przez Skarżących, wynika jedynie, że w ocenie jej autora warunki te nie zostaną zachowane. Brak jest tam jednak jakichkolwiek własnych ustaleń czy obliczeń, pozwalających na konfrontację ogólnikowych zarzutów z opinią uprawnionego rzeczoznawcy zamieszczoną w projekcie budowlanym. Analogiczna sytuacja dotyczy innych zarzutów sformułowanych w analizie powoływanej przez Skarżących, a dotyczących powierzchni terenu biologicznie czynnej (wymaganie określone w § 39 rozporządzenia) oraz niezgodności projektu z opinią geotechniczną terenu. W pierwszym przypadku nie ulega wątpliwości, że jak wynika z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, w bilansie ujęta została wyłącznie powierzchnia odpowiadająca kryteriom określonym w § 39 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc wbrew zarzutom Skarżących nie obejmuje ona powierzchni zielonej zaprojektowanej na stropodachach. Także opinia geotechniczna terenu nie pozostawia wątpliwości, że inwestycja zgodnie z przedłożonym projektem może być realizowana na działce Inwestora. W przedmiotowej analizie zarzucono również, że na działce nr ew. [...] znajduje się drewniany budynek gospodarczy, który nie został naniesiony na mapę i został zbagatelizowany przez projektantów. Także do tych argumentów wyczerpująco odniósł się organ drugiej instancji, podkreślając, że dla przedmiotowego budynku nie jest prowadzona kartoteka budynkowa, zaś na ww. działce jedynym obiektem, który może być uznany za budynek w świetle definicji obowiązującej w przepisach Pr. bud. jest dom jednorodzinny uwzględniony w projekcie. Inwestor, w odpowiedzi na wezwanie organu, przedłożył ponadto uzupełnioną analizę przesłaniania i nasłonecznienia budynków na działkach sąsiednich, zamieszczoną w "ekspertyzie technicznej dotyczącej zgodności projektowanej zabudowy wielorodzinnej przy ul. [...] dz. Nr [...] z obrębu [...] z wymaganiami § 13 i § 60 warunków technicznych". Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do rzeczonej analizy wskazując na jej jednoznaczne i czytelne wyniki pozwalające na stwierdzenie, że wymagania stawiane w przepisach § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostały spełnione względem wszystkich istniejących obiektów mieszkalnych na działkach sąsiednich. Trudno natomiast uznać za uzasadnione wnioski Prezydenta [...], że przedmiotowa analiza przesłaniania i nasłonecznienia powinna odnosić się także do projektowanych budynków na działkach nr ew. [...], skoro dla tych obiektów nie zostały jeszcze wydane ostateczne decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał również, że organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się bowiem należy z Wojewodą [...], że uprawnienie do wezwania Inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest wyłączną domeną organu pierwszej instancji administracji architektoniczno-budowlanej. Niekwestionowany jest pogląd, zgodnie z którym, istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu tej samej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym w jej całokształcie. Organ jest tu co prawda związany zawężonym zakresem takiego postępowania wyjaśniającego, jednakże w świetle art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W ocenie tutejszego Sądu, Wojewoda [...] zlecając organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez wezwanie Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej o materiały wskazane w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2017 r., nie wykroczył poza dozwolone prawem granice i nie naruszył zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.