VII SA/Wa 1982/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 maja 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.1.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu K. P. 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Skarżący K.P. złożył do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 maja 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.1.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący obok skargi na decyzję 8 maja 2025 r., złożył do organu wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. decyzją. Organ rozpoznał ww. wniosek wydając decyzję z 17 czerwca 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.5.2025. Na mocy zarządzenia z 28 listopada 2025 r. Sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania treści skargi poprzez wskazanie czy stanowi ono skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 maja 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.1.2025, czy też skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 czerwca 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.5.2025, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że ww. pismo stanowi skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 maja 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.1.2025, jak wskazano w skardze. Skarżący w odpowiedzi na ww. pismo wskazał w piśmie z 10 grudnia 2025 r., że wniósł skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu, przy czym – stosownie do brzmienia art. 52 § 3 p.p.s.a. – jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na rozstrzygnięcie organu l instancji, z pominięciem kontroli rozstrzygnięcia tego organu w toku instancji, to wyjątek od zasady składania skargi od decyzji (rozstrzygnięć), w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a.). Wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco. W szczególności nie oznacza on, że strona może wnieść jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargę do sądu administracyjnego. Tym samym w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, co jednak nie oznacza, że może ona wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Innymi słowy strona może dokonać wyboru czy wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też od razu ze skargą do sądu administracyjnego z pominięciem rozpoznania sprawy przez drugoinstancyjny organ administracji. Oczywistym jednak jest, że są to rozwiązania alternatywne i niedopuszczalne jest wykorzystanie ich obu jednocześnie, a tak właśnie uczynił skarżący. W niniejszej sprawie skarżący jednocześnie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy i złożył skargę do sądu administracyjnego. Skarżący – po otrzymaniu w dniu 15 maja 2025 r. decyzji z 8 maja 2025 r., zawierającej właściwe pouczenie o przysługujących jej środkach odwoławczych – najpierw pismem z 27 maja 2025 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku jego rozpatrzenia organ wydał decyzję 17 czerwca 2025 r. znak: DSO-WSC.6002.5.2025. A następnie 16 lipca 2025 r. złożył skargę do sądu administracyjnego. Skarżący potwierdził jednocześnie w piśmie z 10 grudnia 2025 r., że wniósł skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 maja 2025 r. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu l instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na marginesie należy również zauważyć, że skargę na decyzję z 8 maja 2025 r. skarżący wniósł z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Decyzja z 8 maja 2025 r. została odebrana 15 maja 2025 r., skarga wniesiona została natomiast 16 lipca 2025 r., a wiec z uchybieniem 30 dniowego terminu na wniesienia skargi określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów niniejsza skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podstawę orzeczenia o zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi (pkt 2 postanowienia) stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.