VII SA/Wa 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm., dalej: specustawa drogowa), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie i budowie drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku "województwo [...] - Obwodnica [...]" od km 561+043.28 do km 575+995.00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi: I. uchylił zaskarżoną decyzję: 1. w zakresie, w jakim określa ona linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji przedstawione na mapie w skali 1:1000 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, stanowiącej załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji; oraz 2. w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się w punkcie 5. Określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, na stronie 41, w wierszach 2-7 licząc od dołu strony, zapis: "Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono przerywaną linią koloru różowego na mapie w skali 1:1000, przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącej załączniki do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej." i orzekł w tym zakresie poprzez ad. 1. określenie linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji oznaczonych - przerywaną linią koloru różowego - na mapie w skali 1:1000, przedstawiającej proponowany przebieg drogi, składającej się z 24 arkuszy, stanowiących załączniki nr 1.0-1.23 do niniejszej decyzji; ad. 2. ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono - przerywaną linią koloru różowego - na mapie w skali 1:1000, przedstawiającej proponowany przebieg drogi stanowiącej załączniki do ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości."; II. uchylił projekt zagospodarowania terenu, będący elementem projektu budowlanego, oznaczonego jako załączniki do zaskarżonej decyzji od nr 1 do 45 - w zakresie rysunku nr [...] oraz rysunków od nr [...]do nr [...] i orzekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunku zamiennego nr [...] oraz rysunków zamiennych od nr [...]do nr [...], które stanowią załączniki do decyzji od nr [...] do nr [...]; III. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący w pkt II. Zatwierdzam podział nieruchomości, na stronie 37, zapis stanowiący dotychczasową treść ppkt 382 i orzekam w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "382. Działka nr [...] dzielona na działki: [...]o powierzchni 0,0725 ha - przeznaczona pod drogę w/w inwestycji oraz [...]o powierzchni 0,3010 ha - w dotychczasowym władaniu, 383. Działka nr [...] dzielona na działki: [...] o powierzchni 0,0958 ha - przeznaczona pod drogę w/w inwestycji oraz [...]o powierzchni 10,3742 ha - w dotychczasowym władaniu." oraz zatwierdzenie mapy z projektem podziału działki nr [...], z obrębu [...], według projektu podziału przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę [...] w dniu [...] października 2014 r., pod numerem ewidencyjnym [...], która stanowi załącznik nr 3 do niniejszej decyzji; IV. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 3, w wierszu 16 licząc od góry strony, oraz na stronie 42, w wierszu 18 licząc od góry strony, zapis: "- obręb [...] działka nr [...];" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchyleń, nowego zapisu: "- obręb [...] działka nr [...] V. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 5, w wierszu 22 licząc od góry strony, zapis: "- obręb [...] działki nr [...],[...],[...],[...] i orzekam w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "-obręb [...] działki nr [...],[...],[...],[...],[...];"; VI. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 43, w wierszu 4 licząc od dołu strony, zapis: "- obręb [...] działki o nr: [...],[...],[...],[...];" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowego zapisu: ..- obręb [...] działki o nr: [...],[...],[...],[...],[...];" VII. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 37, w wierszach 23-24 licząc od góry strony, zapis: "- obręb [...] działka nr: [...]- związane z koniecznością wykonania przebudowy drenażu, rozbiórką fundamentu oraz przebudową wodociągu," i orzekam w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "- obręb [...] działka nr: [...] - związane z koniecznością wykonania przebudowy drenażu oraz przebudową wodociągu,"; VIII. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 37, w wierszach 5-6 licząc od dołu strony, zapis: "- obręb [...] działka nr: [...]- w związku z koniecznością rozbiórki fundamentu" i orzekam w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "- obręb [...] działki nr: [...] , [...]- w związku z koniecznością rozbiórki fundamentu"; IX. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 3, w wierszach 5-13 licząc od dołu strony, zapis: "DZIAŁKI PRZEWIDZIANE DO CZASOWEGO ZAJĘCIA (w nawiasach podano numery działek po podziale): WOJEWÓDZTWO [...] - obręb [...]działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...]; - obręb [...] działka nr: [...]; - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejscach uchylenia, nowego zapisu: "DZIAŁKI PRZEWIDZIANE DO CZASOWEGO ZAJĘCIA (w nawiasach podano numery działek po podziale): [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...]; - obręb [...] działka nr: [...]; DZIAŁKI, NA KTÓRYCH PRACE BUDOWLANE BĘDĄ REALIZOWANE W OPARCIU O OŚWIADCZENIE O PRAWIE DO DYSPONOWANIA NIERUCHOMOŚCIĄ NA CELE BUDOWLANE WOJEWÓDZTWO [...] - obręb [...]działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] X. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 44, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt 5 lit. d. i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, zapisu stanowiącego nową treść lit. d w pkt 5, oraz nową lit. e w pkt 5: ,,d) działkach stanowiących teren do "czasowego zajęcia" (podlegających ograniczeniu w korzystaniu), niezbędny podczas realizacji inwestycji: WOJEWÓDZTWO [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...]; - obręb [...] działka nr: [...]; W/w działki stanowią teren do "czasowego zajęcia" (ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości), niezbędny podczas realizacji inwestycji. Działki te nie przechodzą na własność Skarbu Państwa i w dalszym ciągu będą stanowić własność dotychczasowych właścicieli. e) działkach, na których prace budowlane realizowane będą w oparciu o oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane: WOJEWÓDZTWO [...] - obręb [...]działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...] działki nr: [...] - obręb [...]działki nr: [...] XI. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 38, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt V zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "V. OKREŚLAM TERMIN WYDANIA NIERUCHOMOŚCI Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, określam termin wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.", zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie toczyło się na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 27 grudnia 2013 r. (uzupełniony w dniu 5 czerwca 2014 r.) o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla: "rozbudowy drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od gr. woj. [...]. - Obwodnica [...] od km 561+043.28 (wcześniej określonego jako km 561+073) do km 575+955.00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz zatwierdzeniem podziału nieruchomości". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie i budowie drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku "województwo [...] - Obwodnica [...]" od km 561+043.28 do km 575+995.00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi, nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Od tej decyzji odwołanie wniosła A. K. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, iż rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji, jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu. W uzasadnieniu organ wskazał, że przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinie: - Zarządu Województwa [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], - Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] - Zarządu Powiatu w [...], wyrażoną w uchwale Nr [...]z dnia [...] listopada 2010 r" - Zarządu Powiatu [...], wyrażoną w uchwale Nr [...]z dnia [...] listopada 2013 r., - Wójta Gminy [...]z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], - Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], - Wójta Gminy [...] z dnia [...]listopada 2010 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1:1000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączył analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm., dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ) w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej oraz decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy wyżej opisaną decyzję. Organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2393/14, oddalił skargę na decyzję GDOŚ z [...] sierpnia 2013 r.. Ponadto projekt budowlany jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - granica województwa, realizowanego wg wariantu 1 w korytarzu istniejącej drogi krajowej Nr [...]. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, ze zm.). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku także opinie: - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], - Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], - Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]Delegatura w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...]listopada 2010 r., znak: [...]. Planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, ani też nie obejmuje terenów kolejowych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, ministra właściwego do spraw zdrowia oraz właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne: - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ w [...], - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ, - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ w [...], - decyzję Marszałka Województwa [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, - decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie, przebudowę i likwidację urządzeń wodnych. W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] prawidłowo i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gminy właściwych ze względu na przebieg drogi oraz na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. W toku postępowania przed Wojewodą [...] strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania. Z uwagi na wniosek inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: ustawa o ochronie środowiska), pismem z dnia 27 stycznia 2014 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Z analogicznym wnioskiem z dnia 27 stycznia 2014 r., Wojewoda [...] wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], biorąc pod uwagę pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...]z dnia [...]kwietnia 2014 r., postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji postanowieniem z dnia [...]maja 2014 r., znak: [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:1000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi, będąca załącznikiem nr 1 do decyzji Wojewody [...]). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:5000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 46 do decyzji, będące jej integralną częścią). Na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załączniki nr 3-45 do zaskarżonej decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, nałożono na inwestora obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i dróg innej kategorii, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ drugiej instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy dostrzegł, iż zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 27 grudnia 2013 r., uzupełnionym w dniu 5 czerwca 2014 r., obowiązek przebudowy sieci uzbrojenia terenu dotyczy jedynie nieruchomości nr [...] (przed podziałem działka nr [...]),[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...],[...] (przed podziałem działka nr [...]),[...],[...],[...],[...],[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. Tymczasem na mapie określającej linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji drogowej, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...], linią przerywaną koloru niebieskiego oznaczającą - zgodnie z legendą - "zajęcie terenu pod przebudowę infrastruktury" objęto także nieruchomości, które ani nie zostały wskazane we wniosku inwestora, ani też nie zostały objęte decyzją Wojewody [...]. Ponadto przy piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. inwestor przedstawił oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami nr [...]z obrębu [...],[...],[...],[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...],[...],[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]z obrębu [...],[...] (przed podziałem działka nr [...]),[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...], na cele budowlane. W związku z powyższym pismem z dnia 3 września 2014 r. organ wezwał inwestora do dostarczenia 4 egzemplarzy mapy w skali co najmniej 1:5.000, przedstawiającej proponowany przebieg przedmiotowej drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, uwzględniającej objęcie linią - przerywaną koloru niebieskiego - oznaczającą zgodnie z legendą "zajęcie terenu pod przebudowę infrastruktury" jedynie działek wskazanych w pkt IIIa decyzji Wojewody [...] oraz objęcie nieruchomości, na których prace budowlane będą realizowane w oparciu o posiadane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego (działki wskazane w pkt IV decyzji Wojewody [...]), linią inną niż linia oznaczającą "zajęcie terenu pod przebudowę infrastruktury". Minister wezwał również do dostarczenia 4 egzemplarzy dokumentacji projektowej (części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego) uwzględniającej ww. zmiany. Przy piśmie z dnia 12 września 2014 r. inwestor przesłał ww. dokumentację Ponadto organ odwoławczy dostrzegł, iż zgodnie z wnioskiem inwestora działka nr [...], położona w obrębie [...], w gminie [...], stanowiąca istniejący pas drogowy drogi krajowej nr [...], została przeznaczona pod przedmiotową inwestycję drogową jedynie w części. Zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Stąd też, o ile w pasie wydzielonym liniami rozgraniczającymi teren znajduje się część nieruchomości, linie rozgraniczające stanowią linie podziału nieruchomości i dla tej sytuacji art. 12 ust. 1 specustawy drogowej stanowi podstawę do zatwierdzenia tego podziału. Artykuł 11f ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej przewiduje w takiej sytuacji konieczność zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia o zatwierdzeniu podziału nieruchomości dokonywanego w odniesieniu do nieruchomości usytuowanej na terenie objętym liniami rozgraniczającymi. Stosownie do treści art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. W myśl art. 20 ust. 1 specustawy drogowej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad albo samorządowa jednostka organizacyjna otrzymują z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd odpowiednio nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. W przypadku nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], z obrębu [...], dokonanie jej podziału zgodnie z ustalonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji konieczne było z wyżej wymienionych powodów, a przede wszystkim z uwagi na skutki, jakie wynikają art. 12 ust. 4 oraz z art. 20 ust. 1 specustawy drogowej. Skarb Państwa może bowiem stać się z mocy prawa właścicielem jedynie tej - wyznaczonej precyzyjnie - części nieruchomości, która znajduje się w liniach rozgraniczających teren inwestycji. To samo dotyczy jednostki organizacyjnej, jaką w niniejszej sprawie jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, która może otrzymać z mocy prawa, z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji stanie się ostateczna, w trwały zarząd jedynie tę część nieruchomości, która znajduje się w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Ze wskazanych powyżej powodów brak zatwierdzenia podziału ww. nieruchomości uznano za niedopuszczalny na gruncie uregulowań specustawy drogowej. Wobec powyższego zachodziła konieczność prawidłowego określenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na przedmiotowej działce, a w konsekwencji dokonania jej podziału zgodnie z linią rozgraniczającą teren inwestycji, stosownie do treści art. 12 ust. 2 specustawy drogowej. Inwestor przy piśmie z dnia 9 października 2014 r. przesłał 4 egzemplarze rysunku nr 04.01 oraz dokumentację podziałową działki nr [...] z obrębu [...]. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, w punkcie I niniejszej decyzji organ uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim określała ona linie rozgraniczające teren na mapach przedstawiających proponowany przebieg drogi w skali 1:1000, oraz znajdujący się na stronie 41, w pkt 5, zapis stanowiący o tym, na jakim załączniku mapowym określone zostały linie rozgraniczające inwestycji, i orzekł w tym zakresie poprzez określenie linii rozgraniczających przedmiotowej inwestycji (oznaczonych linią przerywaną koloru różowego) na mapach w skali 1:1000 przedstawiających proponowany przebieg drogi, które jednocześnie zostały zatwierdzone jako załączniki nr 1.0 do 1.23 do niniejszej decyzji. W konsekwencji powyższych zmian, na podstawie uzyskanych od inwestora dokumentów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie II niniejszej decyzji organ zatwierdził zmiany wynikające z zamiennego projektu budowlanego - projektu zagospodarowania terenu w zakresie, w jakim dotyczą one wyłączenia z zakresu przedmiotowej inwestycji działek, które zostały wskazane na mapach, jako niezbędne do przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy dróg innych kategorii, podczas gdy, nieruchomości te nie zostały objęte wnioskiem inwestora oraz decyzją Wojewody [...], co znalazło potwierdzenie w załącznikach Nr 2.0 - 2.23, stanowiących integralną część niniejszej decyzji. Organ odwoławczy dokonał także odpowiednich zmian w zakresie dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren objęty przedmiotową inwestycją, orzekając w tym zakresie w pkt III, o zatwierdzeniu podziału działki drogowej nr [...] z obrębu [...]. W tym samym punkcie niniejszej decyzji organ zatwierdził mapę z projektem podziału ww. działki, jako załącznik nr 3 do niniejszej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości w ten sposób, iż w orzeczniczej części decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie dotyczące zatwierdzenia podziału. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punktach IV, V i VI niniejszej decyzji organ odwoławczy uchylił w sentencji decyzji Wojewody [...] zapisy znajdujące się na stronach 3, 5, 42 i 43, dotyczące wskazania, iż przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na całej działce [...], położonej w obrębie [...], orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 specustawy drogowej, tj. poprzez wskazanie, iż przedmiotowe przedsięwzięcie realizowane będzie na działce nr [...], powstałej z podziału działki nr [...]. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 11 f pkt 8 lit. e i f specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji zawiera w razie potrzeby m. in. ustalenia dotyczące obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowy dróg innych kategorii. Natomiast zgodnie z art. 11f pkt 8 lit. g i h specustawy drogowej, decyzja może zawierać określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków oraz zezwolenie na ich wykonanie. Powyższe oznacza, w ocenie organu, iż niedopuszczalne było określenie w decyzji Wojewody [...], iż działka nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...]w części przeznaczonej pod rozbiórkę fundamentu podlega ograniczeniom z uwagi na obowiązki, o których mowa w art. 11f pkt 8 lit. e i f specustawy drogowej. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Inwestor przy piśmie z dnia 12 września 2014 r. przedłożył zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością przeznaczoną pod rozbiórkę fundamentu. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie VII niniejszej decyzji organ odwoławczy uchylił w decyzji Wojewody [...] zapis stanowiący, iż działka nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...]w części została przeznaczona pod przebudowę sieci uzbrojenia terenu w zakresie prac polegających na rozbiórce fundamentu. Jednocześnie z uwagi na fakt, że inwestor przedstawił oświadczenie o prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane, organ orzekł w pkt VIII decyzji o ustaleniu, w miejsce uchylenia, odpowiednich zapisów uwzględniających fakt, iż działka nr [...] została wskazana, jako nieruchomość, na której prace budowlane będą realizowane w oparciu o posiadane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analizując dalej zaskarżoną decyzję Wojewody [...], organ zauważył, iż przy piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia 27 grudnia 2013 r., inwestor przedstawił oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...],[...],[...],[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...],[...],[...],[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...],[...] (przed podziałem działka nr[...]),[...] (przed podziałem działka nr [...]) z obrębu [...]na cele budowlane. Powyższego faktu nie uwzględniały jednak zapisy znajdujące się na stronach 3 i 44 decyzji Wojewody [...], które przewidywały, iż nieruchomości te przeznaczone są do "czasowego zajęcia", tj. podlegać miały ograniczeniom w korzystaniu. W związku z powyższym, w pkt IX i X niniejszej decyzji organ odwoławczy uchylił nieprecyzyjny zapis wskazujący, iż ww. działki przeznaczone zostały do "czasowego zajęcia", związanego z obowiązkiem przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, orzekając w to miejsce, iż na ww. nieruchomościach prace budowlane toczyć się będą w oparciu o oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Jednocześnie w pkt IX i X organ uwzględnił oświadczenie co do działki nr [...]z obrębu [...], przesłane przy piśmie z dnia 12 września 2014 r. Analizując następnie decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, organ uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sposób błędny określa termin wydania nieruchomości. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, który nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie XI decyzji organ uchylił pkt V znajdujący się na stronie 38 w sentencji decyzji Wojewody [...], orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, poprzez prawidłowe określenie przedmiotowego terminu. Organ odwoławczy, dokonując powyższych rozstrzygnięć, uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej i brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I-XI decyzji drugiej instancji. Organ uznał za bezzasadne zarzuty podniesione przez A. K. w odwołaniu. Wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mając możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Organ podkreślił, że stosownie do orzecznictwa sądowo-administracyjnego w przedmiotowej materii, organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustany Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Za całkowicie chybiony organ uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i 107 § 1 i 3 k.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz na niezebraniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i rozpoznania przedmiotowej sprawy. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Wojewody [...] spełnia wymagania przedstawione w ww. przepisach. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Wojewoda [...], prowadząc omawiane postępowanie, należycie wypełnił dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a., przekazywał inwestorowi liczne pisma A. K., wnoszone w toku postępowania, w celu ustosunkowania się do podniesionych w nich zarzutów. Organ wziął pod uwagę nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez skarżącą zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżącej. Analizy materiału dowodowego organ pierwszej instancji dokonał zgodnie z art. 80 k.p.a. i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Wobec powyższego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., wyrażającego zasadę przekonywania. Sprowadza się ona do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać osobę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji. Organ podkreślił, iż Wojewoda [...] uzasadnił zaskarżoną decyzję, podając jej podstawę prawną oraz argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Brak jest przekonujących podstaw, aby Wojewodzie [...] zarzucić naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa, skoro wydając zaskarżoną decyzję organ kierował się treścią przepisów prawa materialnego, mających w sprawie zastosowanie. Organ podkreślił, iż specustawa drogowa stanowi akt zawierający szczególne, a przez to wyjątkowe regulacje prawne dotyczące uzyskiwania rozstrzygnięć administracyjnych niezbędnych do rozpoczęcia robót realizacji inwestycji drogowej. W przypadku kolizji pomiędzy przepisami szczególnymi, a przepisami o charakterze ogólnym prymat mają, w myśl zasady lex specialis derogat legi generali, przepisy szczególne. Organ wskazał, że podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania, strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Organ zauważył przy tym, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy drogowej, ustawy Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego. Zgodnie z § 112 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., MOP na drodze klasy A lub S powinien zapewnić obsługę uczestników ruchu w zakresie, o którym mowa w § 114. Przy przebudowie albo remoncie drogi klasy S dopuszcza się odrębne usytuowanie istniejących obiektów i urządzeń obsługi uczestników ruchu przy dodatkowej jezdni, która powinna być połączona z jezdnią drogi klasy S jednym wyjazdem i wjazdem. Nie można jednak utożsamiać prywatnych punktów zbiorowego żywienia (baru) z funkcją MOP, nawet jeżeli usytuowane są w pobliżu drogi publicznej. To zarządca drogi ma uprawnienie do decydowania o tym, w jakie obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu, w tym Miejsca Obsługi Podróżnych, będzie wyposażona dana droga, mając na względzie szczegółowe uregulowania prawne w tym zakresie. Zgodnie z § 115 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., rodzaje MOP, o których mowa w § 114, ustala się w programie zagospodarowania drogi. Na gruncie przedmiotowej sprawy dokumentem, który należało traktować jako program zagospodarowania drogi, o którym mowa w § 115 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., jest protokół nr [...] z posiedzenia Zespołu Oceny Projektów Inwestycyjnych przy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], które odbyło się w dniu [...] czerwca 2009 r, iw którym przyjęto lokalizację miejsc obsługi podróżnych zgodnie z pismem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 28 maja 2009 r., znak: [...]. Jak wynika zaś z ww. pisma z dnia 28 maja 2009 r. polecone zostały następujące lokalizacje MOP-ów po lewej stronie drogi, tj. po stronie, gdzie znajduje się nieruchomość skarżącej: w km 566+400 MOP III [...], w km 589+900 MOP II [...]oraz w km 607+700 MOP I [...]. Ze wskazanych dokumentów wynika, iż na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji drogowej nie planowano lokalizacji MOP w km 574+400, tj. w miejscu prowadzonej przez A. K. działalności gospodarczej. Organ wskazał, że stosownie do treści § 114 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w celu określenia cech użytkowych MOP wyróżnia się następujące ich rodzaje: - MOP I - o funkcji wypoczynkowej: wyposażony w stanowiska postojowe (parking), jezdnie manewrowe, urządzenia wypoczynkowe, sanitarne i oświetlenie; dopuszcza się wyposażenie w obiekty małej gastronomii, - MOP II - o funkcji wypoczynkowo-usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt. 1, oraz w stacje paliw, stanowiska obsługi pojazdów, obiekty gastronomiczno-handlowe, informacji turystycznej, - MOP III - o funkcji wypoczynkowej i usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt. 2, obiekty noclegowe oraz w zależności od potrzeb w agendy poczty, banku, biur turystycznych, biur ubezpieczeniowych. Biorąc pod uwagę powyższą definicję MOP organ stwierdził, iż obiekt należący do skarżącej i prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie spełnia kryteriów koniecznych do uznania tego obiektu i prowadzonej w niej działalności za miejsce obsługi podróżnych. Co więcej, jak wskazał inwestor, MOP III [...] oraz MOP II [...] są, w przeciwieństwie do obiektu skarżącej, istniejącymi stacjami paliw, posiadającymi w chwili obecnej punkty gastronomiczno-handlowe. Zatem należy uznać, iż nie jest zasadne z punktu widzenia interesu osób korzystających z dróg publicznych zapewnienie dojazdu do obiektu, który aktualnie nie spełnia wymagań stawianych Miejscom Obsługi Podróżnych, kosztem likwidacji dojazdu do obiektów, które w chwili obecnej takie wymagania spełniają. Ponadto, jak wskazał organ, lokalizacja MOP-ów przy drodze nie jest dowolna. Wynika to z § 111 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., zgodnie z którym odległość między sąsiednimi MOP-ami na drodze klasy S powinna być nie mniejsza niż 10 km, a odległość MOP od przejścia granicznego - nie mniejsza niż 1,5 km. Przy przebudowie albo remoncie drogi klasy S, w wypadku istniejących obiektów i urządzeń obsługi uczestników ruchu, dopuszcza się zmniejszenie do 50% tych odległości. W związku z powyższym organ odwoławczy przychylił się do stanowiska inwestora, że zasadne jest - z punktu widzenia interesu osób korzystających z dróg publicznych - zapewnienie dojazdu do obiektu, który w chwili obecnej spełnia wszelkie wymagania do powstania MOP-u. Organ wskazał ponadto, iż wbrew twierdzeniom skarżącej odległość pomiędzy MOP III [...] a prowadzonym przez skarżącą obiektem gastronomicznym "[...]" wynosi - tak jak wskazuje inwestor oraz co wynika z mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi - 8 km, a zatem lokalizacja Miejsca Obsługi Podróżnych na działce należącej do skarżącej naruszałaby § 111 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Skarżąca w piśmie z dnia 1 października 2014 r. wyraziła jedynie swoje przekonanie, iż odległość ta wyniesie powyżej 10 km. Dodatkowo wskazać należy, iż nie można przyjmować, tak jak chce tego skarżąca, iż odległość, o której mowa w ww. przepisie, należałoby mierzyć poprzez dodawanie poszczególnych odległości dróg dojazdowych prowadzących do danego miejsca. Zaprzeczyłoby to bowiem sensowi tego przepisu, który normuje sytuację dotyczącą faktycznej odległości pomiędzy dwoma MOP-ami w odniesieniu do projektowanej drogi. Ponadto organ wskazał, iż zarzut skarżącej, zgodnie z którym inwestor zrezygnował z nadania statusu Miejsca Obsługi Podróżnych obiektom położonym w rejonie miejscowości [...] i tym samym status taki mogłaby uzyskać działalność prowadzona przez skarżącą, jest całkowicie bezzasadny. Brak objęcia MOP [...] liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji drogowej, jak słusznie wskazał inwestor, związany jest jedynie z faktem, iż zrezygnował on z wykupu tych nieruchomości pozostawiając je dotychczasowemu właścicielowi. Natomiast absolutnie fakt ten nie oznacza, że wskazane powyżej obiekty położone w rejonie miejscowości [...] nie będą posiadać statusu MOP. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, przejawiającego się w utrudnionym wjeździe na teren nieruchomości skarżącej, organ wskazał, że zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w powyżej powołanym przepisie, to interes prawny, nie zaś interes faktyczny. W sprawie niniejszej skarżąca naruszenie swojego interesu prawnego upatrywała w nieracjonalnym, jej zdaniem, wskazaniem, iż do jej nieruchomości w kierunku [...] będzie można dojechać poprzez drogi [...],[...],[...], oraz drogę zbiorczą [...]z możliwością włączenia do drogi ekspresowej na węźle [...], a także w zbyt wąskim dojeździe do jej nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy bezsporne jest, że należące do skarżącej działki mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. Samo powoływanie się na brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącej, albowiem z żadnej normy obowiązującego prawa nie wynika, aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej musiało polegać na dostępie do drogi w konkretny sposób, czy miałoby być dostępem do drogi publicznej określonej kategorii. Zauważyć trzeba także, że inwestor zapewnił możliwość mijania się samochodów ciężarowych oraz wyjaśnił, że Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w[...]utrzymywać będzie drogę dojazdową także w okresie zimowym. Niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora przez organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Oceniając to, czy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skoro roszczenia skarżącej sprowadzają się do żądania zapewnienia innego dostępu do jej nieruchomości niż ten wskazany przez inwestora, uznać należy, że stanowi to próbę wykazania posiadania interesu faktycznego, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Tak sformułowany interes faktyczny skarżącej jest analogiczny z interesem każdej innej osoby, na której funkcjonowanie w życiu codziennym będzie miała wpływ realizacja przedmiotowej inwestycji (kwestie utrudnienia, wydłużenia dojazdów osób zamieszkujących w pobliżu do drogi o ograniczonej dostępności) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r" sygn. akt II OSK 762/13. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisów administracyjnych, skoro poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nieruchomości skarżącej nie zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, zgodnie z którym w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego nie ma wskazanej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, stwierdzono, iż zarzut ten również jest nietrafiony. Wskazane w odwołaniu z dnia 22 lipca 2014 r. konieczne elementy projektu architektoniczno-budowlanego nie mają odzwierciedlania w obowiązujących przepisach prawa. Przepis § 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. wskazuje na elementy niezbędne części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego. Wśród elementów wymienionych w § 11 ww. rozporządzenia w stosunku do budowy obiektu liniowego nie ma konieczności wskazania wszystkich prowadzonych działalności gospodarczych w pobliżu projektowanej drogi. Organ uznał także, że wniosek skarżącej o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony musi być interesem społecznym i gospodarczym. W niniejszej sprawie, zarówno w ocenie organu pierwszej, jak i drugiej instancji, uzasadnienie przedstawione przez inwestora przemawiało za nadaniem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] takiego rygoru. Jak wskazał inwestor, przedmiotowe zadanie jest jednym z najważniejszych przedsięwzięć infrastrukturalnych, planowanych do realizacji na terenie województwa podlaskiego, którego głównym celem jest poprawa społecznej, ekonomicznej i przestrzennej spójności z krajami Unii Europejskiej, a także zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa, poprawa warunków ruchu oraz zapewnienie komfortowego i szybkiego przejazdu wszystkim użytkownikom projektowanej drogi, zapewnienie odpowiednich parametrów nośności nawierzchni, spełniających kryteria dopuszczenia ich dla pojazdów ciężkich oraz zmniejszenie uciążliwości oddziaływań na środowisko. Literalna wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności, zawartej w art. 108 k.p.a., gdzie nadanie decyzji rygoru możliwe jest ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 listopada 2010 r" sygn. akt II SA/Ke 649/10). Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczególnych kryteriów do takiej oceny. Z powyższego jasno wynika, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione zarówno interesem gospodarczym, jak i społecznym, a argumenty skarżącej w tym zakresie stanowią jedynie polemikę z argumentami inwestora, co tym samym czyni wniosek skarżącej bezzasadnym. Mając powyższe na względzie, organ drugiej instancji stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...], poza uchyloną częścią, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej: 1. Naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej oraz art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionego interesu skarżącej, jako osoby trzeciej oraz interesu publicznego przejawiające się w braku dostrzeżenia negatywnego wpływu zaprojektowanych parametrów drogi dojazdowej do nieruchomości skarżącej na zakres i sposób dalszego jej użytkowania, co prowadzić będzie m.in. do drastycznego obniżenia wartości tej nieruchomości, a także zaprzestania przez nią prowadzenia działalności gospodarczej (interes prawny skarżącej); 2. Naruszenie art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie uzasadnionego interesu skarżącej, niezapewnienie odpowiedniego (tj. przystosowanego do prowadzenia działalności gospodarczej) dostępu do drogi publicznej; 3. Naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 zd. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nierównym traktowaniu stron postępowania odwoławczego poprzez uwzględnienie w postępowaniu dowodowym wyłącznie racji przedstawionych przez Inwestora, który w przedstawionym planie inwestycji drogowej jawnie naruszył interes osoby trzeciej projektując drogę publiczną dojazdową do nieruchomości skarżącej w taki sposób, aby dalsze prowadzenie przez nią działalności gospodarczej było w praktyce niemożliwe; 4. Naruszenie art. 11g ust. 3 oraz art. 11c specustawy drogowej w związku z art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez orzekanie w kwestiach nieobjętych decyzją Wojewody [...], a więc wykraczających poza zakres sprawy przedmiotowo i podmiotowo ukształtowany przez organ pierwszej instancji, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. 5. Naruszenie art. 135 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy nadania decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w dacie wydawania decyzji nie istniał interes społeczny lub gospodarczy uzasadniający nadanie tego rygoru. Ponadto postanowieniu o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 1 1 i art. 125 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odstąpienie od uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: ustawa lub specustawa drogowa) w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji polegającą na rozbudowie i budowie drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku "województwo [...] - Obwodnica [...]" od km 561+043.28 do km 575+995.00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. Skarżąca w odwołaniu a następnie w skardze podnosiła zarzuty jedynie co do części decyzji odnoszącej się do jej nieruchomości a częściowo w odniesieniu do całej inwestycji. W konsekwencji Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na rozbudowę i budowę drogi jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do nieruchomości Skarżącej uznając, że nie ma ona interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w całości. Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem – zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tego ostatniego prawa w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Organ odwoławczy szczegółowo przeprowadził analizę złożonej dokumentacji, o której mowa w art. 11d ustawy wskazując, iż nie zawiera ona żadnych braków. Zgodnie z treścią art. 11b ustawy właściwy zarządca złożył stosowne opinie. Dalej wskazać należy, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący integralną część decyzji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości - mapy z projektem podziału w skali 1:1000, w formie załącznika stanowiącego integralną część decyzji. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń. Podkreślić należy, iż decyzja organu odwoławczego szczegółowo i precyzyjnie analizuje składniki decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, przedstawiając przekonywujące uzasadnienie stanowiska zajmowanego w poszczególnych kwestiach. Nie można się zgodzić w związku z tym z twierdzeniem skarżącej, iż został naruszony art. 7 i 77 Kpa oraz 11f ust. 1 pkt specustawy drogowej poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionego interesu skarżącej i braku dostrzeżenia negatywnego wpływu zaprojektowanych parametrów drogi dojazdowej do nieruchomości skarżącej i sposób dalszego jej użytkowania. W ocenie Sądu w toku niniejszego postępowania został zebrany wystarczający materiał dowodowy pozwalający na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, w toku postępowania analizowane były zarzuty Skarżącej i proponowane w związku z tym przez nią rozwiązania. Do tych okoliczności ustosunkował się inwestor a następnie szczegółowo zarzuty przeanalizował organ odwoławczy. Nie było zatem podstaw aby nakładano na inwestora obowiązek przedłożenia dodatkowej dokumentacji przedstawiającej możliwość wyboru innego przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji drogowej nieuwzględniającej nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa podkreślić należy, iż organ odwoławczy nie rozstrzygał żadnych kwestii, które nie były objęte wnioskiem inwestora a w związku z tym nie były objęte postepowaniem przed organem I instancji. Pamiętać przy tym należy, że decyzja organu drugiej instancji jest więc takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 873/11, opubl. Lex nr 1137370). Organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany sprawę rozpoznać merytorycznie na nowo w jej całokształcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Kpa w związku z art. 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa do równego traktowania podmiotów postępowania odwoławczego poprzez uwzględnienie w postępowaniu dowodowym wyłączeniu racji przedstawionych przez inwestora, wskazać należy, że jest on pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie organ uczynił zadość zarówno przepisom prawa materialnego, jak również procesowego. Zasada ta nie oznacza natomiast każdorazowego uwzględniania oczekiwań strony. Natomiast zasada równości wobec prawa, wynikająca z art. 32 Konstytucji RP, oznacza, iż podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą - w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej - oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stanowienia prawa. Uzasadnione uwzględnienie stanowiska jednej ze stron postepowania przy różnych interesach stron biorących udział w procesie nie oznacza naruszenia zasady równości stron. W kontekście tych uwag trudno zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania przez organ odwoławczy. Odnosząc się zaś do zasadniczego zagadnienia w niniejszej sprawie t.j. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, wyjaśnić trzeba, iż Minister szczegółowo wyjaśnił, że samo powoływanie się na brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego Skarżącej, albowiem z jakiejkolwiek normy obowiązującego prawa nie wynika, aby zapewnienie dostępu do drogi publicznej musiało polegać na dostępie do drogi w konkretny sposób, czy miałoby być dostępem do drogi publicznej określonej kategorii. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym ( II OSK 762/13 ) należy wskazać, że "Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem." Mając na uwadze powyższe stanowisko wskazać należy, iż z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wynika obowiązek zapewnienia odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, jednak nie jest on równoznaczny z obowiązkiem dostępu do drogi publicznej co najmniej na dotychczasowych warunkach. W tym miejscu należy wskazać, że Skarżąca upatruje wadliwości przyjętych rozwiązań technicznych w utrudnieniu dostępu do jej nieruchomości przez samochody ciężarowe Podkreślić w związku z tym należy, że inwestor zapewnił nie tylko dojazd samochodów ciężarowych do nieruchomości Skarżącej ale również przewidział możliwość mijania się takich samochodów na drodze dojazdowej. Tym samym uznać należy, iż w trakcie postępowania odwoławczego Minister rozważył kwestię poszanowania interesów osób trzecich i uznał, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, iż wobec skarżącej do naruszenia tych interesów nie doszło. Sąd z tym stanowiskiem się zgadza. Również za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący niezwrócenia uwagi przez organy orzekające, iż droga dojazdowa zlokalizowana na działce nr [...]może być uznana za jezdnię manewrową przy stanowiskach postojowych. Powoływane przez Skarżącą w tej mierze przepisy mają zastosowanie do obiektów budowlanych (miejsc postojowych) będących częścią MOP zaś obiekt skarżącej nie może być uznany jako MOP, nie ma więc w stosunku do niego zastosowania uregulowanie zawarte w § 116 ust. 2 rozporządzenia MTiGM. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, wskazać należy, iż organ odwoławczy w sposób obszerny i wyczerpujący odniósł się do niego a stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 6, 11 i 125 § 3 kpa poprzez odstąpienie od uzasadnienia postanowienia Ministra, wskazać należy, iż zarzut ten nie mógł mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tej sytuacji Sąd uznał, że w sposób prawidłowy, zgodny z prawem i nienaruszający słusznego interesu Skarżącej zaprojektowano drogę. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – P.p.s.a orzekł jak w sentencji.