VII SA/Wa 200/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2004 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 200/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) lutego 2004r. Starosta w (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. D. pozwolenia na budowę fermy hodowlanej lisów na działce nr (...) w miejscowości (...) gm. (...). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpił H. K., uzasadniając wniosek uciążliwością, jaką dla okolicznych mieszkańców wprowadza funkcjonowanie fermy lisów i wydostający się fetor. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2004r. Nr (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej Kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) Nr (...), z dnia (...) lutego 2004r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę fermy hodowlanej lisów bez przyłączy, na działce nr (...) w (...) odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty (...). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wydanie pozwolenia na budowę inwestycji w postaci fermy lisów w obsadzie 47,84 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) nie narusza prawa, bowiem według planu zagospodarowania przestrzennego działka nr (...) znajduje się na obszarze przeznaczonym pod teren istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, usług oraz projektowanej zabudowy mieszkaniowej w południowej części wsi. Plan ustala m. in. lokalizacje obiektów hodowli zwierzęcej z dopuszczeniem towarzyszącej funkcji mieszkaniowej właścicieli na działce nr (...) i w południowej części działki nr (...), pod warunkiem zachowania wymaganych odległości od linii elektroenergetycznych WN. Wojewoda wskazał także, że z ustaleń ogólnych planu wynika, że niedopuszczalna jest lokalizacja dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych itp. oraz regulacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie oddziaływania na środowisko. Lokalizacja hodowli lisów w wielkości 47,84 DJP, w ocenie Wojewody nie narusza ustaleń miejscowego planu, nie kwalifikuje się również do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Deklarowany przez inwestora zakres hodowli nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym udziału w postępowaniu ochrony środowiska. Decyzją z dnia (...) października 2004r.r znak: (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu odwołań A. K., M. K. i H. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację obiektów hodowli zwierzęcej wraz z towarzyszącą funkcją mieszkaniową, pod warunkiem zachowania wymaganych odległości od linii energetycznych. Organ odwoławczy wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opiniach z dnia (...) stycznia 2003r. oraz (...) lutego 2004r. dokonał pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego, z zastrzeżeniem, iż liczba hodowlanych lisów nie przekroczy 47,87 DJP, a także stwierdził, że ferma nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest zatem wymagane sporządzanie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M. K. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż miejscowy plan zagospodarowania nie dopuszcza lokalizacji uciążliwych inwestycji dla terenów zainwestowania wiejskiego, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do zapisu zabraniającego lokalizacji uciążliwej inwestycji, jaką jest ferma lisów. Zdaniem skarżącego, skoro na fermie hodowane są lisy polarne, to przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wymagany był raport o oddziaływaniu na środowisko. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1804/04 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II OSK 1437/05, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. D. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. K. nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Na wstępie należy zauważyć, że kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa ( vide wyrok NSA z 22 maja 1987r., sygn. akt IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr1, poz.35). Należy zauważyć, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, wymaga więc niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena z punktu widzenia pkt 2 art. 156 § 1 kpa przewidującego jako przesłankę stwierdzenia nieważności wydanie decyzji "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Przy czym przez rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego artykułu należy rozumieć takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie doszło ani do rażącego naruszenia prawa ani do naruszenia prawa w ogóle. Inwestorka spełniła wszelkie wymagania z przepisów Prawa budowlanego art. 32 ust 4, art. 33 ust 1, art. 35 ust 1, a zatem organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skargi, co do naruszenia ustaleń planu miejscowego należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Według ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, obejmującego miejscowość (...) przedmiotowa działka nr (...), znajduje się w obszarze przeznaczonym pod teren istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, usług, oraz projektowanej zabudowy mieszkaniowej położonej w południowej części wsi. Plan ustala m. in. lokalizację obiektów hodowli zwierzęcej z dopuszczeniem towarzyszącej funkcji mieszkaniowej właścicieli na działkach nr (...) i w południowej części działki nr (...) pod warunkiem zachowania wymaganych odległości od linii elektroenergetycznych WN. Należy wskazać, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji dużych obiektów hodowlanych, produkcyjnych itp., dla których wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu organy administracji trafnie uznały, że w niniejszej sprawie nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się bowiem opinie sanitarne Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) stycznia 2003r. i z dnia (...) lutego 2004r, z których wynika, że przedmiotowa inwestycja uzgodniona jest pod względem bezpieczeństwa i higieny, a także wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że maksymalna liczba hodowli lisów wynosić będzie 47,84 DJP, a to oznacza, że niniejsza inwestycja nie narusza ustaleń planu. Ponadto organ stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki nie występuje zabudowa mieszkaniowa, w okolicy zlokalizowane są dwie fermy drobiowe oraz sad. W ocenie Sądu inwestycja ta nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do regulacji określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r., obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia wymienione w tym rozporządzeniu. Przepis z § 3 pkt 8 e powyższego rozporządzenia wskazuje, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać chów lub hodowla zwierząt, ale w liczbie nie niższej niż 50 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Skoro zatem przedmiotowa hodowla lisów ma nie przekroczyć 47, 84 DJP raport nie jest wymagany. Wobec wskazanych wyżej okoliczności sprawy brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, która nie podważyła zgodności z prawem, ani kwestionowanej decyzji organu II instancji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.