VII SA/Wa 2021/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. skargę oddala; II. przyznaje ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu zażalenia A. R. od postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 roku Prezydent Miasta [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Na to postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd w wyroku z dnia 22 maja 2013 roku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2013/12 stwierdził nieważność ww. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. i art. 101 § 3 k.p.a., albowiem na postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Rozpoznając sprawę po wyroku Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r, znak [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia z powodów wskazanych w uzasadnieniu powyższego wyroku. Skargę na to postanowienie złożył A.R., twierdząc, że postanowienie organu pierwszej instancji należy wyeliminować z obrotu prawnego, ponieważ zostało wydane z naruszeniem prawa. Wskazał, że orzeczenie to zawierało pouczenie o przysługującym zażaleniu, dlatego skorzystał z tego uprawnienia. W ocenie skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2013/12 oznacza, że postanowienie organu pierwszej instancji także zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, stąd niezrozumiałe dla niego jest, dlaczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie orzekł w przedmiocie jego zażalenia. Skarżący nie sprecyzował w skardze żądania, zaś z treści skargi wynika, iż wnosi o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Na wstępie zauważyć należy, iż organ drugiej instancji w związku z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 201 2r., poz. 270 ze zm.), wydając zaskarżone postanowienie, był związany oceną prawna i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w opisanym powyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2013/12. Sąd stwierdził, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. Podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 101 § 3 k.p.a. stanowi, iż zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. A contrario, na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania zażalenie nie służy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2921/12). W świetle powyższej argumentacji zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na art. 112 k.p.a., który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Nie oznacza to jednak, że złożenie zażalenia, które zgodnie z przepisami prawa nie przysługiwało, powoduje konieczność jego rozpoznania. Nie można w ten sposób ani przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania, wskazanych przez organ pierwszej instancji. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 518/09). Na marginesie podnieść należy, iż nietrafny jest argument skarżącego, że uchyleniu podlegało także postanowienie organu pierwszej instancji. Wspomniany wyrok tutejszego Sądu nie uchylał tego orzeczenia, a jedynie postanowienie organu drugiej instancji. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).