VII SA/Wa 2027/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. (nr [...] ) Prezydent [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt.1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego – wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu wolnostojącego urządzenia reklamowego ( lokalizacja1), na terenie działki nr ew. [...], w obrębie [...], przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor zgłosił w dniu 14 grudnia 2007r.,zamiar wykonania ww. robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane polegających – jak wynika z projektu budowlanego powtarzalnego – na wykonaniu wolnostojącego urządzenia reklamowego typu R 2-I z dwustronnymi reklamami, o wym. 6,0 x 3,0 m, na słupie o wysokości 5 m. Organ wskazał, że pomimo, iż projekt zawiera dwa warianty posadowienia reklamy, to oba dotyczą wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, które należy zaliczyć do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Taka kwalifikacja inwestycji nie mieści się w art. 29 Prawa budowlanego i pociąga za sobą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o warunkach zabudowy. Na poparcie ww. stanowiska organ powołał pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 marca 2007r. oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. ( [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o. o. – utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną przez organ I instancji wskazując ponadto, że w sprawie nie miał zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach budowlanych. Pojęcie instalowania nie jest równoznaczne z budowaniem, nie dotyczy zatem budowy samodzielnej konstrukcji posadowionej na własnym fundamencie. Organ dodał, że przy dokonywaniu kwalifikacji prawnej, czy obiekt wymaga pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła C. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2008r. i zarzucając m. in. naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy że: ▪ przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, nie dotyczy więc wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego planowana inwestycja wymaga więc pozwolenia na budowę, pojęcie instalowania nie jest równoznaczne z budowaniem; ▪ wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu, co do zasady przesądzają, czy taka inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych. ▪ załączenie do zgłoszenia projektu budowlanego, wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy co przesądza o bezskuteczności zgłoszenia. Skarżąca zarzuciła ponadto, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 136 i art. 138 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 7 kpa poprzez nie dokonanie przez organ odwoławczy rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 9 lipca 2008 w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 678/08 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd uznał, że termin instalowania użyty przez ustawodawcę w art. 29 Prawa budowlanego może dotyczyć zarówno robót budowlanych, polegających na połączeniu różnych elementów w jedną całość, zamontowaniu na jakimś obiekcie budowlanym jak też posadowieniu na gruncie. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość do którego zalicza się wszystkie elementy składowe, bez względu na sposób i miejsce ich zamontowania. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] naruszył przepis art. 30 ust 6 pkt. 1 w zw. z art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda [...] . Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 1 października 2009r. w sprawie sygn. akt II OSK 1461/08 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do pojęcia instalowania przyjętego w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uznając, że z treści tej normy wynika, iż ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od " instalacji" przy czym bez znaczenia jest czy instalacja ta będzie miała miejsce na budynku czy też na gruncie. W ocenie Sądu zakres prac jakie muszą być wykonane przy realizacji urządzenia zawsze wynika z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie kreowała wielkość planowanego urządzenia i miejsce jego posadowienia. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy projektowane urządzenie może być obiektem wolnostojącym trwale związanym z gruntem, czy wolnostojącym nie trwale związanym z gruntem czy też instalowanym na innym obiekcie budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również że nie można mówić o instalacji w sytuacji gdy przedmiotem realizacji określonego urządzenia reklamowego będą prace, które winny być określone jako roboty budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego i ocena tych prac w aspekcie art. 29 ust 2 pkt 6 i art. 28 ust 1 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu administracyjnym ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy czym zgodnie z art. 190 w/w ustawy sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku wydanego 1 października 2009r. Przedmiotem oceny sądu jest zgłoszenie zamiaru wykonania – montażu wolnostojącego urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6,0 x 3,0 m na słupie o wys. 5 m – 9 m, posadowionego na fundamencie żelbetonowym o wymiarach 2,30 x 3,60 x 0,5 m . W ocenie składu orzekającego w/w parametry przedmiotowego urządzenia reklamowego i jego konstrukcja opisana w projekcie budowlanym wskazują na zamiar budowy wolnostojącego trwale związanego z gruntem obiektu, bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku – " wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy obiekt może być traktowany jako obiekt wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Przedmiotowe urządzenie reklamowe o wskazanych wyżej parametrach jest urządzeniem określonym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego co powoduje, że na jego realizację wymagane jest pozwolenie na budowę. Z uwagi na powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów wyrażone poprzez wniesienie sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia co powoduje bezzasadność skargi, z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.