VII SA/Wa 2036/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku G. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono B. i S. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na działce położonej w Tomaszowie [...] przy ul. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotem kontrolowanej w trybie nieważności jest decyzja o pozwoleniu na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Wskazał na przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zgodnie z którym usytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, (bez otworów dennych i drzwiowych) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę załączyli decyzję Prezydenta Miasta [...] [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2010r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 października 2010r. i do chwili obecnej, (mimo wniosku G. S. o stwierdzenie jej nieważności) nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W decyzji tej wskazano, iż dopuszcza się lokalizację przedmiotowej inwestycji w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...]. Jednocześnie z załącznika nr 2 do tej decyzji wynika, że z uwagi na niewielkie powierzchnie działek w obszarze analizowanym, budynki gospodarcze lokalizowane są zazwyczaj w granicach działek. Tym samym dopuszcza się lokalizację inwestycji w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...]. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności organ wskazał, że G. S. neguje przede wszystkim przebieg geodezyjnego wytyczenia obiektu objętego kontrolowaną decyzją oraz nie wyraża zgody na przeniesienie krzewów tui posadzonych w odległości ok. 0.50 m od granicy z działką sąsiednią. W tym kontekście organ wojewódzki stwierdził, że nie ma ustawowych przepisów określających, w jakiej odległości od granicy albo od budynku można posadzić krzew, czy drzewo. Spory na tym tle mają charakter cywilnoprawny. Do ich rozstrzygania właściwe są sądy powszechne, a nie organy administracji publicznej. Projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji został sporządzony na mapie jednostkowej, posiadającej wymaganą klauzulę potwierdzającą aktualność i stwierdzającą, że mapa ta może służyć do celów projektowych. Organ nie znalazł podstaw o kwestionowania map znajdujących się w zasobach Powiatowego ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymogami § 13 warunków technicznych, odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na działkach sąsiednich. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnej przesłanki ograniczającej zagospodarowanie jej terenu, a tym samym naruszenia chronionego prawem interesu prawnego. Reasumując organ wojewódzki stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy przepis został przekroczony w sposób jasny i jednoznaczny, a naruszenie ma tak duży ciężar gatunkowy, iż zachodzi potrzeba wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Organ nie stwierdził aby badana decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad określonych w art. 156 Kpa. Od decyzji Wojewody [...] odwołała się G. S.. W jej ocenie decyzja Starosty [...] wydana została z rażącym naruszeniem §12 ust. 3 pkt 1 jak i pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). W § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia określono 4 przypadki, kiedy dopuszcza się m. in. usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną bądź w odległości nie mniejszej niż 1,5m. Żaden z tych przypadków w niniejszej sprawie nie zachodzi. W szczególności przedmiotowy budynek zaprojektowano na działce, której szerokość jest większa niż 16 m. (szerokość działki inwestora wynosi ok. 20m). W decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09 2010r. o warunkach zabudowy określono, że dopuszcza się lokalizację przedmiotowej inwestycji w granicy działki o nr [...] i [...]. To jednak nie przesądzało o możliwości budowy w granicy, gdyż organ administracji architektoniczno - budowlanej powinien ustalić, że takie wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczne z warunkami technicznymi. Zasada związania decyzją o warunkach zabudowy organu wydającego pozwolenie na budowę nie oznacza, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej, jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Organ jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 503/08 i WSA w Poznaniu w wyroku -II SA/Po 573/09). W swojej ocenie Wojewoda [...] pominął przepisy określające dopuszczalne sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej - § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i S. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego na samochód osobowy wraz z wiatą przeznaczoną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe na działce nr ew. [...] położonej w obrębie ew. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 K.p.a.. może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek. Jedną z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przesłankami, które pozwalają stwierdzić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa są oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 20 września 2009r., sygn. akt I OSK 1729/07; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 565/09). Postępowanie nieważnościowe polega na ocenie legalności kwestionowanej decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 15 czerwca 2011r. inwestorzy B. i S. G. załączyli oświadczenie z dnia 15 czerwca 2011r. o przysługującym im prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną stanowiącą działkę nr ew. [...]. obręb [...] na cele budowlane. Dołączyli również decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce przy ul. [...] w [...]. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu II instancji sporna inwestycja nie narusza rażąco postanowień decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010r., o warunkach zabudowy. W szczególności nie narusza zapisów tej decyzji w zakresie: rodzaju zabudowy (projektowana zabudowa uzupełniająca funkcję mieszkaniową) - inwestycja polega na budowie budynku garażowego z wiatą rekreacyjną; nieprzekraczalnej linii zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy). Również wielkość powierzchni zabudowy działki inwestycyjnej wynosząca 27.77 % przy maksymalnej 34%; udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 60 % przy minimum 58%: szerokość elewacji frontowej garażu i wiaty wynosząca 5.5 m dla garażu i 4.5 dla wiaty (rysunek nr 6 projekt, przekrój B-B) przy maksymalnej szerokości - 5,5m dla budynku garażu i do 5m dla wiaty: wysokość elewacji frontowej - 2.76 (przekrój A-A) przy dopuszczalnej - 3m; geometria dachu: dach jedno i dwuspadowy o nachyleniu 8° (rysunek nr 7 projektu) przy dopuszczalnym 15°; wysokość głównej kalenicy: 3.8 m (rysunek nr 6 projekt, przekrój B-B) - są zgodne z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nie narusza w sposób rażący przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W szczególności sporna inwestycja nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r.. Nr 75. poz. 690 wg. stanu na dzień 11 lipca 2011 r.), zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z pkt 2e decyzji Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji, dopuszczała ona usytuowanie spornego garażu i wiaty rekreacyjnej w granicy z działkami nr [...] i [...]. Mając na uwadze powyższe inwestycja, w ocenie organu nie narusza postanowień decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza w stopniu rażącym. Aby stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy wykazać, że treść badanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy odległości od granicy budynków w zabudowie jednorodzinnej, nie oznacza on wyłączenia stosowania przepisu § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. G. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że o usytuowaniu kwestionowanego budynku bezpośrednio przy granicy jej działki dowiedziała się późno, gdyż nie było o tym mowy w kwestionowanej decyzji Starosty [...]. Przy istniejących wymiarach działki inwestorów [...] i stanie jej zabudowy można było - zachowując w pełni funkcjonalność korzystania z całej nieruchomości - usytuować projektowany obiekt z zachowaniem odległości 3 m od granicy z jej działką. Przedmiotowy budynek mógł być usytuowany także w odległości 1,5 m od granicy z jej działką. Ponowiła twierdzenie, iż kwestionowana decyzja Starosty [...] została wydana bez uprzedniego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). W ocenie skarżącej naruszony został przepis § 12 ust. 3 pkt 1,2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75,poz 690 z późn. zm.). Fakt dopuszczenia usytuowania budynku bezpośrednio w granicy działki, gdy w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano jedynie ewentualną możliwość takiego sytuowania, wskazuje na naruszenie przepisów prawa. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Starosty [...] poza lakonicznymi stwierdzeniami, że "sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy...zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami..." nie wskazano dlaczego przyjęto usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką, skoro nie były spełnione wymagania dopuszczające takie usytuowanie, określone w § 12 ust. 3 pkt 1,2 i 4 w/w rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skargę należało oddalić. Na wstępie należy przypomnieć, że za rażące naruszenie prawa rozumie się takie naruszenie prawa, które jest oczywiste, a ponadto powoduje skutki, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Aby stwierdzić, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy wykazać, że treść badanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących niezgodności inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2 2002r.. Nr 75. poz. 690 ze zm.) – stwierdzić należy, iż są one bezpodstawne. Niewątpliwie inwestorzy dysponowali decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] września 2010r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce nr ew. [...]. obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynikało z pkt 2e tej decyzji, dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego oraz wiaty na działce przy ul. [...] w [...] - dopuszczono usytuowanie garażu i wiaty rekreacyjnej w granicy z działkami nr [...] i [...]. Wobec powyższego, przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie budynku nie naruszało przepisów, a w szczególności było zgodne z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Stosownie do tego przepisu sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1.5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Należy zgodzić się z twierdzeniami organu, iż z obowiązków tych organ wywiązał się a kwestionowana decyzja nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r.. Nr 75. poz. 690 – w brzmieniu na dzień 11 lipca 2011 r.), zgodnie z którym sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast regulacja zawarta w przepisie § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotycząca odległości od granicy budynków w zabudowie jednorodzinnej, nie oznacza wyłączenia stosowania przepisu § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiązała organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Poza tym prawidłowo organ wykazał, że inwestycja nie naruszała innych postanowień decyzji Prezydenta Miasta [...][...] z dnia [...] września 2010r., o warunkach zabudowy. W związku z tym organ wykazał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów prawa w stopniu rażącym. Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.