VII SA/Wa 2074/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. S. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznymi instalacjami, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojowicę na działce nr [...] położonej w miejscowości J. Wnioski o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyli W. S. i K. T. Zarzucono w nich, że pozwolenie na budowę dotyczy budynku inwentarskiego, natomiast zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony dla tuczami świń, przy czym w projekcie została nieprawidłowo określona obsada trzody chlewnej, bez uwzględnienia istniejącej hodowli. W ocenie wnioskodawców, przedmiotowa inwestycja, jako uciążliwa dla środowiska, nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym budowany obiekt nie może pogorszyć stanu środowiska, a uciążliwość obiektu nie może przekroczyć granic terenu będącego w prawnej dyspozycji inwestora. Wyjaśniono, że nie została zachowana wymagana przepisami prawa odległość płyty gnojowej i zbiornika na gnojowicę od budynków, znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków W. S. i K. T. stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej płyty gnojowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nieprawidłowo określono obszar oddziaływania obiektów, nie uwzględniając sąsiednich nieruchomości, przez co naruszono § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż określona w rozporządzeniu minimalna odległość płyty gnojowej od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić 30 m, natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość płyty od budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi mniej niż 25 m. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez wnioskodawców organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, odległość zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast z projektu budowlanego wynika, że przewidziano zbiornik o pojemności 59,40 m. Wskazał, że rozpiętość elementów konstrukcyjnych obiektu nie przekracza 12 m (największa rozpiętość konstrukcji stropu wynosi 5,10 m, a rozpiętość konstrukcji dachu - 11,92 m), więc przy jego realizacji nie obowiązywał wymóg ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, stosownie do § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego. Ponadto Wojewoda [...] ocenił, że budowa przedmiotowego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a budynek został usytuowany zgodnie z § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. w odległości 6,70 m i 8,00 m od granicy działek sąsiednich. Wskazał, że nie można przyjąć, iż budynek znajdujący się na działce nr [...], określony na mapie symbolem "g", tzn. gospodarczy, jest przeznaczony na pobyt ludzi. Wyjaśnił także, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie wymienia budynków inwentarskich o podanej w projekcie obsadzie trzody, a ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie nakłada obowiązku uzgodnienia projektu z powiatowym inspektorem sanitarnym w stosunku do tego rodzaju budynków inwentarskich. Wojewoda [...] stwierdził również, że zarzuty dotyczące braku uprawnień projektanta nie zostały potwierdzone. Organ dodał, że ustawa - Prawo budowlane nie daje możliwości organom administracji architektoniczno-budowlanej oceny projektu pod względem prawidłowości obliczeń czy przyjętych danych, także kwestia wyboru przez inwestora działki pod inwestycję nie podlega ocenie organu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania W. S. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r" znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej płyty gnojowej, a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ ocenił, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, iż budynek oznaczony literą "g" (gospodarczy) usytuowany na działce nr [...] służy stałemu pobytowi ludzi, a także nie znajduje potwierdzenia stanowisko, iż obszar inwestycji znajduje się na terenach zalewowych i chronionego krajobrazu. Zdaniem organu, nieuzasadniony jest również zarzut braku właściwych uprawnień przez projektanta. Organ stwierdził, że zbiornik na gnojówkę jest zbiornikiem zamkniętym, natomiast w odniesieniu do zarzutów dotyczących lokalizacji spornych obiektów niezgodnie z wymogami warunków technicznych wskazał, że jedynie płyta gnojowa nie odpowiada wymogom określonym w § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W wyniku wniesionej przez W. S. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z 26 października 2009 r. sygn. akt II OSK 857/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. S., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazał, że nowelizacja rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zastąpiła pojęcie "budownictwo osób fizycznych" pojęciem "budownictwo zagrodowe". Zarówno jednak przed nowelizacją, jak i po nowelizacji, zawarte w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ograniczenie w sporządzaniu projektów budynków o kubaturze przekraczającej 1000 m3 dotyczyło innych budynków niż budownictwo osób fizycznych, a po nowelizacji innych budynków niż budownictwo zagrodowe. Skoro zatem przedmiotowy projekt budowlany dotyczy budownictwa zagrodowego, nie odnosi się do niego powyższe ograniczenie. Zasadnie zatem organy orzekające nie uwzględniły zarzutu W. S. w tym zakresie, a niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pełnej analizy stanu prawnego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że podniesiony przez Sąd pierwszej instancji zarzut niewyjaśnienia przez organ kwestii uzyskania przez inwestora stosownych uzgodnień, jest tak ogólnikowy, że uniemożliwia sądowi wyższej instancji ocenę trafności w tej części zaskarżonego orzeczenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 42/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami i wnioskami skargi. Sąd obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy kontrolowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., co skutkuje obowiązkiem stwierdzenia nieważności decyzji nie badając przy tym wpływu tej wady na treść rozstrzygnięcia. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 127, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 16 k.p.a. Z zasady dwuinstancyjności wynika, że zakres rozstrzygnięcia sprawy decyzją odwoławczą, wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznawana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama sprawa pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Sąd podkreślił, że postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości, a to oznacza, że organ odwoławczy nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu pierwszej instancji. Złożenie odwołania jedynie co do części decyzji skutkuje ustatecznieniem się decyzji w pozostałej części po upływie terminu do złożenia odwołania. Sąd wskazał, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji bez wniosku uprawnionego podmiotu, ponieważ postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskami W. S. i K. T. o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji składającej się - wg opisu organu - z 3 obiektów: budynku inwentarskiego, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojowice. Co do każdego z tych obiektów wnioskodawcy, zwłaszcza skarżący, podnieśli szereg zarzutów, które miałyby uzasadniać twierdzenie, że decyzja z [...] marca 2006 r. dotknięta jest wadą nieważności (co do każdego z tych obiektów). Organ pierwszej instancji stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji w części dotyczącej płyty gnojowej. Powyższe bezspornie wynika z treści tej decyzji. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że uzasadnienie tego rozstrzygnięcia odnosi się również do pozostałych obiektów i wskazuje, że organ nie doszukał się wad rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji - tj. według zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. - stanowi jej integralną część jednakże nie może ono zastępować jej sentencji. Innymi słowy, brak rozstrzygnięcia co do pozostałych obiektów (poza płytą gnojową) w sentencji decyzji nie może być zastąpiony uzasadnieniem decyzji w tym zakresie. A zatem organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął w całości wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] marca 2006 r. Sąd stwierdził, że skoro organ pierwszej instancji w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnął jedynie co do części decyzji z [...] marca 2006 r. a żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania co do tego rozstrzygnięcia, decyzja stała się ostateczna zaś co do pozostałych obiektów objętych decyzją o pozwoleniu na budowę (budynku inwentarskiego i zbiornika na gnojowicę), organ pierwszej instancji winien wydać odrębne rozstrzygnięcie. W. S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokiem z dnia 8 września 2011 roku sygn. akt II OSK 1282/10 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. S. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 42/10 stwierdzającej nieważność decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddalił skargę kasacyjną W. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. po ponownym rozpatrzeniu w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 42/10 odwołania W. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], stwierdzającej po rozpatrzeniu wniosku W. S. i K. T. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. S. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznymi instalacjami, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojownicę na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości J. gm. J., w części dotyczącej płyty gnojowej, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając w uzasadnieniu, że decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 2006 r.. znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006 r.. Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej płyty gnojowej lecz z powyższego wynikało, że organ wojewódzki stwierdzając nieważność w/w decyzji Starosty [...] jedynie w części dotyczącej płyty gnojowej, nie rozstrzygnął w pozostałym zakresie co do przedmiotu postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2012r., znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził na wniosek W. S. i K. T. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej płyty gnojowej, w pozostałej części odmówił stwierdzenia jej nieważności. Po rozpatrzeniu odwołania D. S. i W. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r. stwierdzającej na wniosek W. S. i K. T. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. S. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznymi instalacjami, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojowicę na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gm. J., w części dotyczącej płyty gnojowej, w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej płyty gnojowej, w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że działka nr [...] jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w J. z dnia [...] października 2001 r., Nr [...], w sprawie dokonania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] maja 2002r., Nr [...], poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem H1MR z przeznaczeniem: pod teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem wydzielenia pojedynczych działek zabudowy jednorodzinnej i nieuciążliwych usług dla ludności oraz nie pogarszających stanu środowiska usług dla obsługi rolnictwa. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla spornej inwestycji [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2006r., znak: [...], wyrażającą zgodę na wydanie pozwolenia na budowę chlewni wraz z płytą gnojową na działce nr [...] przy ul. [...] w J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko zostały enumeratywnie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm. wg stanu na dzień 29 marca 2006r.). Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 43 w/w rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); natomiast § 3 ust. 1 pkt 90 stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać chów lub hodowla zwierząt, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 43: a) w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), b) na pozostałych obszarach - w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Jak zaś wynika z projektu budowlanego łączna obsada w tuczami została przewidziana na 25 DJP, a zatem brak było obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do kwestii sytuowania obiektów objętych pozwoleniem na budowę, organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w odniesieniu do budynku inwentarskiego oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. (Dz. U. z 1997r., Nr 132 , poz. 877) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - w zakresie płyty gnojowej i zbiornika na nieczystości płynne. Zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, odległości zaprojektowanych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej: od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - 15m, natomiast od granicy działki sąsiedniej - 4m (§ 6 ust. 3 pkt 3). W myśl § 6 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia, odległość płyt gnojowych a) od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - powinna wynosić co najmniej 30m, b) od granicy działki sąsiedniej co najmniej - 4 m (§ 6 ust. 4 pkt 4). Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Budynek inwentarski, budynek gospodarczy ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego albo budynku użyteczności publicznej, dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce (§ 12 ust. 7). Budynek inwentarski został zaprojektowany w odległości 6,7m od granicy działki nr [...], w odległości 8m od granicy działki nr [...], a od budynków mieszkalnych: na działce nr [...] w odległości ponad 40m, na działce nr [...] - ok. 50m, na działce nr [...]- 9,5m. Płyta gnojowa i zamknięty zbiornik na gnojowicę usytuowany na gnojowicę usytuowany pod płytą gnojową zaprojektowano w odległości od budynków mieszkalnych: na działce nr [...] - ponad 30m, na działce nr [...] - ok. 40m, na działce nr [...] - ok. 20m oraz od granicy działki nr [...] - w odległości 9m, od granicy działki nr [...]-8m. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że usytuowanie płyty gnojowej w odległości od 20m do ok. 25m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...] jest niezgodne z § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, co stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Wywołuje bowiem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa, gdyż prowadzi do naruszenia interesów właściciela działki nr [...]. Pozostałe obiekty, to jest budynek inwentarski i zamknięty zbiornik na gnojowicę zostały zaprojektowane z zachowaniem warunków technicznych. Analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa w części dotyczącej wskazanych elementów. Decyzja ta wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna oraz nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r.. Nr [...], znak: [...] w części w jakiej udzielała pozwolenia na budowę płyty gnojowej jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. a więc w tym zakresie należy stwierdzić jej nieważność. W pozostałej części należy odmówić stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja mieści się w pojęciu zabudowa zagrodowa. Wynika to z zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. legalnej definicji tego pojęcia, przez które należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Ponadto wskazał, że dla budowy zbiornika na gnojowicę nie ma zastosowania § 34 oraz § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem sytuowanie tego typu obiektów zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących badań geotechnicznych, należy wskazał, że brak jest podstaw prawnych do kwestionowania obliczeń i danych zawartych w "Obliczeniach geotechnicznych" sporządzonych przez projektanta S. O. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego bezzasadny jest również zarzut wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem nie została wydana decyzja o wygaśnięciu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...] znak: [...]. Należy mieć na uwadze, że uregulowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga wydania odrębnej decyzji, której celem jest potwierdzenie zaistnienia skutków prawnych wynikających z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2008r., VII SA/Wa 2219/07, LEX nr 491818). Jednocześnie organ wyjaśnił, że jak wynika z projektu budowlanego obsada w tuczami została przewidziana na 25 DJP. Organ w postępowaniu nieważnościowym bada prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę, a zatem kontroli pod kątem zgodności przepisami podlegają rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym pozwoleniem na budowę projekcie budowlanym. Natomiast zrealizowanie inwestycji niezgodnie z projektem poprzez zwiększenie hodowli do 46,62 DJP pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie nadzorcze. Okoliczność ta może stanowić przedmiot postępowania przed właściwym powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego. Organ nie podzielił także stanowiska zawartego w odwołaniach, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie w części dotyczącej płyty gnojowej oraz pozostawienie w obrocie prawnym pozostałej części decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem każdy z elementów objętych decyzją tj., budynek inwentarski, zbiornika na gnojowicę, płyta gnojowa stanowi samodzielny obiekt mogący być przedmiotem odrębnego pozwolenia na budowę. W. S. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r, Kodeks postępowania administracyjnego art. 5 ust 1, art. 33 ust 1, art. 81 ust ł Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) § 3 ust 1 pkt 90 litera a. § 4 i § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. ze zmianą z dnia 10 maja 2005r. (obydwa obowiązujące w dniu wydania decyzji budowy), przez niewłaściwe przyjęcie, że organy rozpoznające sprawę i wydające decyzję (zarówno zaskarżoną jak i w 1- szej instancji) dopuściły się naruszenia prawa, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to uchybienie skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi W. S. wskazał, że: I. decyzję zezwalającą na budowę wydano na podstawie art. 33 ust I Prawo budowlane, który określa że decyzje można wydać na całość zamierzenia budowlanego lub na poszczególne obiekty mogące samodzielnie funkcjonować. Starosta [...] wydając pozwolenie na budowę szeregu obiektów uznał, żc poszczególne obiekty jak budynek tuczami, płyta gnojowa i zbiornik na płynne odchody zwierzęce nie mogą samodzielnie funkcjonować, bo tuczarnia bez zbiornika i płyty gnojowej przy tuczami o tej obsadzie na 25DJP doprowadziłaby do skażenia środowiska a obornik składowany w ilości 21 ton w ciągu pół roku (691 kg na dobę) spowodowałby skażenie wód gruntowych, dlatego organ wydal łączną decyzję na całość zamierzenia budowlanego. Wynika z powyższego, że unieważnienie tylko części decyzji budowy powoduje konieczność unieważnienie całej decyzji, bo tuczarnia bez unieważnionej płyty gnojowej przy tuczami nie może funkcjonować co potwierdziła ekspertyza techniczna wykonana przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. T. B. II. Ponadto strona podniosła ,że projektowana inwestycja nie mieści się w pojęciu zabudowa zagrodowa i narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co wynika z definicję zabudowy zagrodowej wg § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., Wskazał, że w Ogólnym planie zagospodarowania Gminy J. przewidziano dla zabudowy zagrodowej wyszczególnionej w punktach od 1 do 5. gdzie nie ma ani słowa o budowie budynków inwentarskich, ze względu na gęstość zabudowy III. Ponadto wskazał, że organ stwierdzając, że nie ma obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ponieważ obsada w tuczami została przewidziana na 25 DJP nie uwzględnił istniejącej tuczami, w której inwestor prowadzi hodowlę tuczników i inny zwierząt, a to powoduje już przekroczenie dopuszczalna wartość 40 DJP. IV. W zaskarżonej decyzji całkowicie pominięto, że zbiornik podziemny na nieczystości ciekłe pochodzenia zwierzęcego został zaprojektowany i wydana decyzja budowy na terenach zalewowych o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie ma być zagłębiony poniżej 2.2m od powierzchni terenu Zdaniem Skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie w zaskarżonej decyzji ani Wojewoda [...] w swojej decyzji nie ustosunkowali się do zarzutów Skarżącego zawartych w piśmie do Wojewody [...] z dnia [...]-02- 2012r., Skarżący podniósł, że płyta gnojowa jest za blisko budynków mieszkalnych- mniej niż 30 m od okien tych budynków i uznali, że jest to rażące naruszenie prawa, bo powstaje wbrew § 6 pkt 4 podpunkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa. Zbiornik podziemny na płynne odchody zwierzęce zagłębiony poniżej 2.2m od powierzchni terenu zaprojektowany i wydana decyzja budowy na terenie zalewowym o wysokim poziomie wód gruntowych, w Obszarze Chronionego Krajobrazu powstaje wbrew § 34 i § 35 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i to nie jest rażącym naruszeniem prawa, ho powołali się na Rozporządzenie Ministra Rolnictwa, które nie określa o budowie zbiorników poziemnych na terenach zalewowych i o wysokim poziomie wód gruntowych. Wskazał również, że w decyzji Nr [...] wyeliminowano obszar oddziaływania obiektu pisząc w decyzji przez co strony postępowania nie brały udziału w tym postępowaniu, co jest sprzeczne z art. 28 Kpa i art. 28 ust 2 Prawo budowlane i uznali, ze nie jest to rażące naruszenie prawa, chociaż jest na to konkretny przepis prawny i winno być zaliczone wg art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem Skarżącego wydana decyzja budowy tuczami świń jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy J., bo na tym terenie plan ten nie przewiduje budowy budynków inwentarskich, ani tuczami a jedynie budowę budynków mieszkalnych i gospodarczych, co jest sprzeczne z art. 35 list 1 pkt 1 Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r. nie naruszają prawa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] stwierdzającą nieważności decyzji Starosty[...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej płyty gnojowej a w pozostałej części o odmowie stwierdzenia jej nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156§1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. , sygn. akt OSK 1134/04, LEXnr 165717/. W ocenie sądu kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że w niniejszej sprawie przesłanka nieważnościowa, określona w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. wystąpiła jedynie w odniesieniu do płyty gnojowej w odległości od 20m do ok. 25m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...] jest niezgodne z § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, co stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Wywołuje bowiem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa, gdyż prowadzi do naruszenia interesów właściciela działki nr [...]. Pozostałe obiekty, to jest budynek inwentarski i zamknięty zbiornik na gnojowicę zostały zaprojektowane z zachowaniem warunków technicznych. Przede wszystkim należy jednak wskazać, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w J. z dnia [...] października 2001 r., Nr [...], w sprawie dokonania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] maja 2002r., Nr [...], poz. [...]). Dla przedmiotowej inwestycji brak było obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dla spornej inwestycji [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2006r., znak: [...], wyrażającą zgodę na wydanie pozwolenia na budowę chlewni wraz z płytą gnojową na działce nr [...] przy ul. [...] w J. Budynek inwentarski został zaprojektowany w odległości 6,7m od granicy działki nr [...], w odległości 8m od granicy działki nr [...], a od budynków mieszkalnych: na działce nr [...] w odległości ponad 40m, na działce nr [...] - ok. 50m, na działce nr [...]- 9,5m. Płyta gnojowa i zamknięty zbiornik na gnojowicę usytuowany na gnojowicę usytuowany pod płytą gnojową zaprojektowano w odległości od budynków mieszkalnych: na działce nr [...] - ponad 30m. na działce nr [...] - ok. 40m, na działce nr [...]- ok. 20m oraz od granicy działki nr [...] - w odległości 9m, od granicy działki nr [...] - 8m. Wskazane obiekty zostały zaprojektowane z zachowaniem warunków technicznych. Utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że w myśl § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. (Dz. U. z 1997r., Nr 132 , poz. 877) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie odległość płyt gnojowych a) od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - powinna wynosić co najmniej 30m, b) od granicy działki sąsiedniej co najmniej - 4 m (§ 6 ust. 4 pkt 4). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że usytuowanie płyty gnojowej w odległości od 20m do ok. 25m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...] jest niezgodne z § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, co stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Wywołuje bowiem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa, gdyż prowadzi do naruszenia interesów właściciela działki nr [...]. Dlatego też należało stwierdzić nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...], w części w jakiej udzielała pozwolenia na budowę płyty gnojowej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził również zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego której projekt mieści się w pojęciu zabudowa zagrodowa. Wynika to z zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. legalnej definicji tego pojęcia, przez które należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W kwestii niezgodności budowy zbiornika na gnojowicę należy podzielić pogląd organów, że nie ma w sprawie zastosowania § 34 oraz § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem sytuowanie tego typu obiektów zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących badań geotechnicznych, należy wskazać, że brak jest podstaw prawnych do kwestionowania obliczeń i danych zawartych w "Obliczeniach geotechnicznych" sporządzonych przez projektanta S. O. Podzielić należy również pogląd organu wyjaśnić należy, że kontroli pod kątem zgodności przepisami podlegają rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym pozwoleniem na budowę projekcie budowlanym. Sąd podziela również stanowisko organu, że jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie w części dotyczącej płyty gnojowej oraz pozostawienie w obrocie prawnym pozostałej części decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem każdy z elementów objętych decyzją tj., budynek inwentarski, zbiornika na gnojowicę, płyta gnojowa stanowi samodzielny obiekt mogący być przedmiotem odrębnego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze zarzuty skargi Sąd stwierdza, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, będąc związane przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wypełniły swoje obowiązki wynikające z powołanych przepisów. Organy te podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).