VII SA/Wa 2090/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę budynku usługowego (sprzedaż internetowa artykułów szkolnych i zabawek) na działkach o nr ewid. [...], obr. [...], położonych w [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...]). Uzasadniając decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nie będącego stroną, postępowanie takie winno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ wskazał, że [...] nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...].[...] wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności działki nr ewid. [...], natomiast [...] - z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...]. Z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku usługowego o wysokości 13 m, zaprojektowanego na działkach o nr ewid. [...], obr. [...], położonych w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki o nr ewid. [...] oraz [...] nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, ale są oddzielone działką drogową o nr ewid. [...], ponadto sporny budynek został zaprojektowany w odległościach: ponad 15 m od granicy działki nr ewid. [...] i ponad 20 m od usytuowanego na niej budynku mieszkalnego, ok. 18 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz ponad 23 m od usytuowanego na niej budynku mieszkalnego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje swym zakresem działek o nr ewid. [...] oraz [...]. Położenie wskazanych działek względem nieruchomości inwestycyjnych oraz usytuowanie projektowanego budynku wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości skarżących, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Organ wskazał, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejącego budynku, jak i budynku potencjalnego) na działkach o nr ewid. [...]. Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm.). Wysokość spornego budynku (13 m) oraz wskazane odległości dzielące sporny budynek od nieruchomości skarżących, sprawiają, że działka nr ewid. [...] oraz działka nr ewid. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie tego przepisu. Powyższe odległości są zdecydowanie większe, aniżeli wysokość przesłaniania (max. 13 m), o której mowa w § 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia. Zdaniem organu działki o nr ewid. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym także w oparciu o przepisy § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia. Ponadto nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), przepis § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), przepis § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Dokumentacja projektowa nie przewiduje ponadto zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należące do skarżących (§ 29 ww. rozporządzenia), sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i n. rozporządzenia), jak również nie pozbawia nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zdaniem organu [...], na wniosek których zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...], nie posiadają zatem przymiotu strony w tej sprawie. Ustalenia te obligowały do umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem podmiotu nieuprawnionego, decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. należało więc utrzymać w mocy. Odnosząc się zarzutów dotyczących hałasu organ wskazał, że przepisy Kodeksu cywilnego same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Skarżące nie przedstawiły także żadnych dowodów, z których by wynikało, że przekroczone zostaną dopuszczalne poziomy hałasu w związku ze sporną inwestycją. Podnoszone przez skarżące zarzuty sprowadzają się w istocie do obaw związanych z faktycznym funkcjonowaniem spornej inwestycji, których nie można jednak rozpatrywać w kategoriach interesu prawnego (ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości), ale co najwyżej interesu faktycznego. GINB wskazał także, że na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. wpływu nie ma również kwestia merytorycznej prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia. [...] złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. zarzucając naruszenie: - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie w sposób nieuprawniony, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od podmiotu, który nie legitymuje się przymiotem strony, - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno zostać wszczęte z urzędu, - art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, podczas gdy interes prawny skarżącej w rzeczywistości występuje i został wywiedziony z art. 144 Kodeksu cywilnego, art. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. oraz § 12 i następnych rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, - art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie, pomimo iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest rażąco sprzeczna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, - § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie miejsc postojowych dla samochodów w ilości wymaganej przez decyzję o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że o interesie prawnym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Wskazano, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości przy ul. [...] w [...], położonej w cichym i kameralnym osiedlu domków jednorodzinnych. Skarżąca bezpośrednio odczuje skutki inwestycji w postaci choćby wzmożonego ruchu samochodów czy też hałasu. Już na etapie trwającej budowy skarżąca odczuwa negatywne skutki inwestycji, jak hałas, ruch samochodów z materiałami budowlanymi, pył i kurz. Wskazano też na niedogodności, które wiążą się z bezpośrednim sąsiedztwem hurtowni zabawek "[...]" (będącej własnością inwestora), takie jak parkowanie klientów tej hurtowni w miejscach niedozwolonych, powodujące brak możliwości wyjazdu z posesji przez skarżącą. Zdaniem skarżącej po zakończeniu spornej inwestycji należy spodziewać się jeszcze większego ruchu klientów i większych utrudnień na osiedlu. Na skutek wybudowania inwestycji, dla której, zdaniem skarżącej, zaplanowano zbyt małą liczbę miejsc postojowych, skarżąca zostanie pozbawiona możliwości korzystania z ogólnodostępnych miejsc parkingowych przed swoim budynkiem. Zagrożona zostanie także ochrona przeciwpożarowa budynku skarżącej - wskutek zastawienia ulicy samochodami klientów ulica [...] nie będzie spełniać wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zdaniem skarżącej ma ona interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji narażającej ją na niezgodne z prawem immisje (w postaci wzmożonego ruchu pojazdów i parkowania nadmiernej liczby pojazdów na małej ulicy, wobec niezapewnienia przez inwestora wystarczającej liczby miejsc parkingowych wymaganych przepisami prawa). W skardze wskazano, że niezapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych przez inwestora ingerować będzie w sferę praw skarżącej do zapewnienia jej budynkowi odpowiedniej liczby miejsc postojowych (w tym korzystania z miejsc ogólnodostępnych przy [...]) oraz odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej. Skarżąca wskazała ponadto, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2016 r. o warunkach zabudowy, w której zapisano, że należy zapewnić miejsca postojowe dla samochodów zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], tymczasem w projekcie budowlanym odwołano się do wymagań uchwały z [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia normatywu parkingowego dla Miasta [...] w zakresie ilości miejsc parkingowych, która zastąpiła uchwałę nr [...], a przy tym dokonano błędnych wyliczeń. Zdaniem skarżącej również decyzja o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem prawa - art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie można ustalić, jaki obszar analizowany organ wyznaczył na potrzeby prowadzonego postępowania i wziął pod uwagę wydając przedmiotową decyzję, co winno skutkować jej uchyleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Kontrolowaną decyzją z [...] lipca 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., którą organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. (udzielającej [...] pozwolenia na budowę budynku usługowego na działkach nr ewid. [...] w [...]), uznając, że [...], na wniosek których postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte, nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 157 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sytuacji złożenia przez dany podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem właściwego organu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy wniosek ten pochodzi od strony. W przypadku ustalenia, że postępowanie wszczęto na wniosek podmiotu niebędącego stroną, postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2009 r. sygn. II OSK 1540/08, z 17 listopada 2008 r. sygn. II OSK 1387/07). Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kodeksu, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, że wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodził od strony postępowania, prawidłowe było zatem umorzenie przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r., wszczętego na wniosek [...]. [...] wywodziła swój interes prawny z przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...], natomiast [...] z prawa współwłasności działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki te nie graniczą bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi (nr [...]), są od nich oddzielone działką drogową. Sporny budynek o wysokości 13 m został zaprojektowany w odległości ponad 15 m od granicy działki skarżącej, ponad 20 m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, ok. 18 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz ponad 23 m od usytuowanego na niej budynku mieszkalnego. Mając na uwadze wskazane usytuowanie projektowanego budynku, jak również jego wysokość, podzielić należy stanowisko organów, że działki o nr ewid. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działek. Działki nr ewid. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w oparciu o § 12 (dopuszczalne odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów), § 57 i § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń), § 23 (odległość miejsc do gromadzenia odpadów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki) § 19 (odległość miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej). Dokumentacja projektowa zakłada odprowadzanie wód opadowych na teren nieruchomości inwestora (§ 29 ww. rozporządzenia). Realizacja inwestycji nie pozbawi ww. nieruchomości dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia). W związku z argumentacją skargi wyjaśnienia wymaga, że okoliczność, iż na danej nieruchomości odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, np. wzmożony ruch samochodów, hałas, nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w którym da się odczuć uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 kwietnia 2009 r. II OSK 12/08, z 18 stycznia 2011 r. II OSK 338/10, z 20 października 2016 r. II OSK 246/16). W art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać w zagospodarowaniu terenu z uwagi na powstanie obiektu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Wobec wywodzenia przez skarżącą interesu prawnego z art. 144 Kodeksu cywilnego, przewidującego ochronę przed takimi działaniami właścicieli nieruchomości, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, zauważyć trzeba, że w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę kwestia immisji może być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1537/17, wyrok WSA w Poznaniu z 1 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Po 682/11). Takiej regulacji podlega ochrona przed hałasem. Przepisy dotyczące ochrony przed hałasem (ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku) mogłyby ewentualnie stanowić podstawę interesu prawnego skarżącej, gdyby projektowany obiekt budowlany mógł być źródłem ponadnormatywnego hałasu. Mając na uwadze charakterystykę zatwierdzonego przedsięwzięcia, zakres deklarowanego sposobu użytkowania (budynek usługowy z przeznaczeniem na prowadzenie sprzedaży internetowej) nie sposób łączyć z nim, również przy uwzględnieniu zwiększenia ruchu samochodowego, zagrożenia dla zachowania norm akustycznych. Źródła interesu prawnego w niniejszej sprawie nie może również stanowić § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 12 i następne rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Przewidywania i obawy skarżącej co do zwiększonego ruchu samochodów, parkowania samochodów na ogólnodostępnych miejscach parkingowych przed budynkiem skarżącej, czy zastawiania ulicy samochodami i związanego z tym zagrożenia ochrony przeciwpożarowej budynku skarżącej nie są wystarczające do uznania, że nieruchomość skarżącej jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ogólnie rozumiane "uciążliwości i ograniczenia" nie stanowią podstawy do uznania, że mamy do czynienia z wystąpieniem ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki położonej w otoczeniu inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepis ten nie upoważnia do posługiwania się kategoriami ogólnymi, lecz wymaga wyraźnego sprecyzowania konkretnego przepisu prawa administracyjnego wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2620/14). [...] takiego przepisu i takich ograniczeń nie wskazała, prawidłowo zatem organ uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie pochodził od strony postępowania. Jednocześnie wskazać trzeba, że argumenty skargi wskazujące, że badana w trybie nadzorczym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało umorzone z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy, to organy nie mogły badać merytorycznie, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest dotknięta wadą nieważności. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., którą organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r., nie narusza zatem prawa. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.