VII SA/Wa 2092/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 2092/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P.G. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] maja 2019 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Pismem z 2 marca 2019 r. P. G. (dalej: "wnioskodawca") wystąpił do Wojewody [...] "o uchylenie" decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę warsztatu samochodowego z częścią socjalno-biurową oraz zmieniającej ją decyzji z [...] czerwca 2018 r., Nr [...], znak: [...]. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że rozstrzygnięcia te są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, że nie otrzymał zawiadomienia o toczącym się postępowaniu, mimo że powinien zostać uznany za stronę. Wskazał równocześnie, że kwestią sporną pozostaje droga dojazdowa. Po przeanalizowaniu wniosku organ I instancji wezwał wnioskodawcę do wskazania czy jego pismo dotyczy stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć Wojewody [...], czy też wznowienia postępowania w tej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca podniósł, że wnosi o stwierdzenie nieważności omawianych rozstrzygnięć ze względu na występujące oczywiste naruszenie prawa. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewoda [...], decyzją z [...] maja 2019 r., umorzył przedmiotowe postępowanie. Wnioskodawca pismem z 11 czerwca 2019 r. wniósł odwołanie od wskazanej decyzji, zarzucając organowi nieuwzględnienie jego stanowiska zawartego w pismach z 2 marca oraz 2 kwietnia 2019 r. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, ustalane jest według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. GINB sprecyzował, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Podkreślił równocześnie, że interes faktyczny to sytuacja, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony przy pozwoleniu na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. GINB podkreślił także, że przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego art 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzony do systemu prawa ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalonego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę, co jest zgodne z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak podkreśla się w judykaturze, celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie był stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] marca 2017 r., Nr [...], oraz decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2018 r., Nr [...]. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca jest współwłaścicielem działek nr ew. [...], [...], [...], położonych w miejscowości L. (Księga Wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział [...], Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział [...]) oraz działki nr ew. [...], położonej w miejscowości J. (Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wiecz[...]ystych). Równocześnie z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty [...] z [...] marca 2017 r., wynika, że inwestycja dotyczy budynku warsztatu wraz z częścią socjalno-biurową oraz towarzyszącą mu infrastrukturą na działce nr ew. [...] w miejscowości J.. Część warsztatowa będzie jednokondygnacyjna, niepodpiwniczona, przekryta stropodachem w konstrukcji płyt strunobetonowych z jednostronnym spadkiem 6%. Część biurowa będzie dwukondygnacyjna, niepodpiwniczona, kryta dachem jednospadowym w konstrukcji płyt strunobetonowych z jednostronnym spadkiem 6%. GINB podkreślił, że działki nr ew. [...], [...], [...], [...] - należące do wnioskodawcy - nie zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu spornej inwestycji. Tym samym nie jest możliwe precyzyjne ustalenie odległości w jakiej znajdują się poszczególne elementy inwestycji od granicy tych działek. Jednakże z analizy projektu zagospodarowania terenu, wydruku mapy J. - System Informacji Przestrzennej w skali 1:2000 (przesłanego przy piśmie Starosty [...] z 14 marca 2019 r.) oraz z wydruków z portalu www.geoportal.gov.pl (znajdujących się w aktach GUNB) wynika, że projektowany budynek warsztatu wraz z częścią socjalno-biurową o wysokości 7,63 m został zaplanowany w odległości około 178 m od granicy działki nr ew. [...], która znajduje się najbliżej względem projektowanej inwestycji. Odległość projektowanego budynku warsztatu od granic pozostałych działek jest jeszcze większa i wynosi od około 246 m do około 249 m. Jak natomiast wynika z projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2018 r., zmiany w stosunku do projektu budowlanego wcześniej zatwierdzonego, polegają na zmianie sposobu użytkowania w stosunku do zamierzonej pierwotnej funkcji obiektu na: stację diagnostyczną wraz z częścią socjalno-biurową w parterze oraz hotelem w kondygnacji I piętra. W ocenie organu II instancji, uwzględniając usytuowanie opisanych elementów projektowanej inwestycji, jak również wysokość projektowanego budynku diagnostyki wraz z częścią socjalno-biurową oraz hotelem, działki wnioskodawcy nie znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowana przedmiotowych działek. W szczególności działki wnioskodawcy nie znajdują się w obszarze oddziaływania, wyznaczonym w oparciu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Ponadto z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości wnioskodawcy dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej oraz na warunki sanitarne. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu GINB stwierdził, że pozostają one bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. W projektach budowlanych zatwierdzonych kwestionowanymi decyzjami o pozwoleniu na budowę nie przewidziano bowiem robót budowlanych, które miałyby wpływ na dotychczasowy sposób skomunikowania działek wnioskodawcy z drogą publiczną. Na zakończenie swoich rozważań organ odwoławczy wskazał, że na gruncie art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W przypadku zaś, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, że podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie powyższego przepisu. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. G., domagając się uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 145 § 1 k.p.a. ze względu na brak udziału skarżącego – bez jego winy - w postępowaniu administracyjnym, - art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania na skutek błędnego uznania, że nie istniały podstawy do merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony, - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na niezbadaniu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta J. i nieuwzględnieniu możliwości uznania skarżącego jako stronę postępowania, - art. 25 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na udziale w postępowaniu organu wykluczonego – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2019 r. miało charakter formalny, a jego przedmiotem była jedynie ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Starosty [...] z [...] marca 2017 r. Stąd też zarzuty dotyczące niewyjaśnienia okoliczności faktycznych i dowolnej oceny dowodów w sprawie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. GINB podniósł także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żarach nie brał udziału w niniejszym postępowaniu, a zaskarżona decyzja została mu wydana "do wiadomości". Podkreślił, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na to, że dotyczy jednej z przesłanek wznowieniowych, zaś przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2019 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2017r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. W. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego z częścią socjalno-biurową w J. na działce nr ew. [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018r. Nr [...] zmieniającej decyzję Nr [...]. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że decyzja organu odwoławczego znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a i została poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 i 77 kpa. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z 19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena przymiotu strony P. G. jest prawidłowa. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Istotnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010r. w sprawie II OSK 1872/09 , należy przyjąć, że pojęcie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego musi być więc doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Takiej też oceny statusu strony P. G., którą podziela Sąd orzekający, dokonał organ odwoławczy. Skarżący P. G. jest współwłaścicielem działek nr ew. [...], [...], [...], położonych w miejscowości L.(Księga Wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział [...], Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...]Wydział [...]) oraz działki nr ew. [...], położonej w miejscowości J. (Księga Wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział [...]). Decyzja Starosty [...] z [...] marca 2017 r., zatwierdziła projekt budowlany dotyczący budynku warsztatu wraz z częścią socjalno-biurową oraz towarzyszącą mu infrastrukturą na działce nr ew. [...] w miejscowości J.. Natomiast decyzja z dnia [...] czerwca 2018r. Nr [...] zatwierdziła zmiany w zakresie sposobu użytkowania w stosunku do pierwotnej funkcji obiektu na stację diagnostyczną wraz z częścią socjalno-biurową w parterze oraz hotelem w kondygnacji I pietra. Działki należące do skarżącego o nr ew. [...] [...], [...], [...] – znajdują się w tak znacznej odległości od projektowanej inwestycji, że nie zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Jak wyjaśnił organ, nie jest możliwe precyzyjne ustalenie odległości w jakiej znajdują się poszczególne elementy inwestycji od granicy tych działek. Korzystając z wydruku mapy J. - System Informacji Przestrzennej w skali 1:2000 (przesłanego przy piśmie Starosty [...] z 14 marca 2019 r.) oraz z wydruków z portalu www.geoportal.gov.pl (znajdujących się w aktach GUNB) organ ustalił, że projektowany budynek warsztatu wraz z częścią socjalno-biurową o wysokości 7,63 m został zaplanowany w odległości około 178 m od granicy działki nr ew. [...], która znajduje się najbliżej projektowanej inwestycji. Odległość projektowanego budynku warsztatu od granic pozostałych działek jest jeszcze większa i wynosi od około 246 m do około 249 m. Zasadnie wiec organy przyjęły, że należące do skarżącego działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji , wyznaczonym przez przepisy prawa materialnego w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Zatwierdzony projekt budowlany nie wskazuje także aby realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia mogła pozbawić nieruchomości skarżącego dostępu do mediów , albo miała wpływ na warunki ochrony przeciwpożarowej czy warunki sanitarne określone dla tych działek. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zatwierdzony projekt budowlany obejmuje swoim zakresem wyłącznie roboty na działce nr ew. [...] i nie ogranicza skarżącemu możliwości korzystania z posiadanego dostępu do drogi publicznej. Wjazd oraz wejście na teren działki nr ew..; objętej inwestycją odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z drogi działka nr [...] poprzez działki ew. [...] i [...], której właścicielką – jak wynika z ewidencji gruntów jest A.J. W.. Kwestia czy skarżący posiada prawnie uregulowany dostęp do drogi publicznej dla swoich nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, bowiem okoliczność ta nie kreuje przymiotu strony P. G. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę na działce ew. nr [...]. Podnoszona przez skarżącego kwestia "zamknięcia" dojazdu do jego nieruchomości nie jest objęta zakresem decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2017r. ani decyzji z [...] czerwca 2018r., bowiem żadna z nich nie akceptuje żadnych robót budowlanych na działkach ew. [...] i [...]. Mając powyższe na uwadze należy uznać za prawidłowe stanowisko organów, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek należących do skarżącego. Konkludując należy uznać za prawidłowe stanowisko organów o braku przymiotu strony skarżącego w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Podnoszona w skardze okoliczność wyłączenia na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bowiem postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] w pierwszej instancji prowadził Wojewoda [...], zaś w drugiej instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, a więc bez udziału Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Słusznie także organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty dotyczące braku zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mogą być rozpatrywanie dopiero na etapie merytorycznej oceny prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy przedmiotem skargi jest decyzja formalna umarzająca postępowanie nadzorcze wobec braku przymiotu strony wnioskodawcy. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2018r., poz.1302).