VII SA/Wa 2108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: oddalić wniosek [...] S.A. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], którym wymierzono [...] S.A. z siedzibą w W. karę w wysokości 40.000,00 złotych z tytułu nielegalnego użytkowania sieci światłowodowej w rurociągu kablowym w relacji ul. [....] – ul [...], w zakresie projektowanym na obszarze [...] oraz w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...]. W złożonej skardze pełnomocnik strony skarżącej [...] S.A. w W. (dawniej: [...] S.A. w W. ) wniósł o wstrzymanie wykonalności skarżonego postanowienia. Wniosek uzasadniono tym, że zapłata kary spowoduje ok. 10% uszczuplenie środków przeznaczonych na rozwój sieci telekomunikacyjnych planowanych przez skarżącą w województwie [...] w latach 2013 /2014. Podniesiono, że w wyniku zapłaty kary i braku możliwości wybudowania planowanych światłowodów skarżąca poniesie szkodę wynikającą z konieczności uiszczania do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) opłat za korzystanie z radiolinii rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych rocznie, co wypełnia zdaniem strony skarżącej znamiona znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z treści przywołanej normy prawnej wywieść należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest, iż inicjatywa wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu lub czynności spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, sygn. akt FZ 138/04 ). Przy czym, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej w tym zakresie. Rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił powyższe. Wziął także pod uwagę, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, nr Lex 1165459). Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 roku, II FZ 304/12, Lex Nr 1137799). Co więcej, zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 roku, II GSK 385/11, Lex nr 1137945). Dodatkowo orzekając w sprawie Sąd uznał, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca w sposób ogólnikowy wskazała jedynie, że w wyniku zapłaty kary poniesie szkodę wynikającą z konieczności uiszczania do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) opłat za korzystanie z radiolinii rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych rocznie. Nadto, skarżąca Spółka podała, że zapłata kary spowoduje ok. 10% uszczuplenia środków przeznaczonych na rozwój sieci telekomunikacyjnych planowanych przez skarżącą w województwie [...] w latach 2013 /2014. Powyższa argumentacja w ocenie Sądu nie uzasadnia zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca Spółka nie przedstawiła przede wszystkim swojej sytuacji finansowej. W aktach sprawy brak zaś dokumentów świadczących o trudnej sytuacji skarżącej Spółki. Podkreślić zaś należy, że obowiązek uregulowania należności na rzecz Skarbu Państwa w każdym przypadku, niezależnie od sytuacji finansowej strony skarżącej, łączy się z obniżeniem jej dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu (v. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 3054/12). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.