VII SA/Wa 212/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2021 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego W. P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2021 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. W dniu 7 lipca 2016 r. W.P. (dalej: inwestor, skarżący) złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wolnostojącego budynku jednorodzinnego oraz garażu przy ul. [...] na terenie działki nr ew. [...] z [...] w jednostce ew. w W. w Dzielnicy [...] Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2016 r. Prezydent [...] odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na ww. budowę. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Wojewoda [...], uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie. Organy obu instancji ustaliły, że inwestor rozpoczął prace budowlane przed wydaniem decyzji w sprawie, wobec czego jego wniosek nie może zostać uwzględniony z uwagi na brzmienie art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. 2.2. Wyrokiem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 800/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym, uchylił ww. decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Sąd stwierdził, że obie decyzje wydane w sprawie nie mogły się ostać jako wydane w oparciu o niepełne ustalenia, pobieżną analizę, a także błędną ocenę dokonaną w kontekście art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, organy nie wskazały okoliczności, z których wywodzą zaistnienie w sprawie ww. przesłanki negatywnej. Sąd wskazał, że orzekając ponownie w sprawie Prezydent [...] winien uwzględnić ocenę prawną Sądu, a jednocześnie ustalić, czy w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r. nr [...], którą to po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. decyzji PINB [...] uchylono w całości tę decyzję i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazano inwestorowi zaniechanie prowadzenia dalszych robót w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na działce nr ew. [...] – i od tego uzależnić swoje rozstrzygnięcie. 2.3. Prezydent [...], po ponownym rozparzeniu sprawy, decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę, rozbudowę i nadbudowę wolnostojącego budynku mieszkalnego. Wojewoda [...], decyzją nr [...] z [...] maja 2020 r., uchylił w całości tę decyzję Prezydenta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Prezydent [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie postanowieniem z [...] lutego 2021 r., podjął zawieszone postępowanie. Następnie postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2021 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia, braków we wniosku z dnia 7 lipca 2016 r., w tym dostosowanie projektu budowlanego do przepisów: Prawa budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462), ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] listopada 2001 r. Nr [...], poz. [...]; dalej: [...]), w tym § 9 tego planu. Na wniosek skarżącego organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. i podjął je postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. 2.4. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2021 r. Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu przy ul [...] na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ew. [...] w W. w Dzielnicy [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 133, dalej: p.b.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) 2.4.1. Organ I instancji ustalił, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z [...] września 2020 r. umorzono w całości postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego dot. inwestora. W uzasadnieniu wspomnianej decyzji organ nadzoru budowlanego wskazał: "Protokołem nr [...] z dnia [...].09.2020 r. upoważniony przedstawiciel tut. Inspektoratu potwierdził, że "stan faktyczny w stosunku do ustaleń protokołu PINB nr [...] z dnia [...].10.2015 r, nie uległ zmianie, tzn. od tego czasu nie wykonano żadnych robót budowlanych. Stan faktyczny zgodny z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych opracowaną przez J. S. upr. Bud. nr [...], data opracowania [...].12.015 r." Nadmienić należy, że decyzją nr [...] z dnia [...].03.2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorowi zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na terenie nieruchomości o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.." 2.4.2. Oceniając przedłożoną przez skarżącego dokumentację organ I instancji podniósł, że w myśl § 9 ust. 1 pkt 1 MPZP, określającego zasady kształtowania zabudowy dla jednostki [...] na której znajduje się nieruchomość skarżącego, zabudowę istniejącą na większości ww. terenu przeznacza się "do kontynuacji użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla". Organ wskazał, że ponieważ w uchwale w przedmiocie planu miejscowego nie wprowadzono słownika pojęć użytych w tekście planu, zatem wszelkie definicje należy czytać w sposób zdefiniowany we właściwych aktach wyższej rangi. W związku z powyższym użyte w ustaleniach planu pojęcie "przebudowy" winno być zgodne z definicją zawartą w art. 3 pkt 7a p.b.: przebudowa – przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast brak pojęcia "modernizacji" w ww. ustawie wskazuje – w ocenie organu – że pojęcie to winno być zgodne z definicją Słownika Języka Polskiego, w którym słowo modernizacja oznacza "unowocześnienie i usprawnienie czegoś". W języku potocznym za modernizację traktowane jest ulepszenie, podwyższenie wartości użytkowej, czy też technicznej, podwyższenie standardu użytkowania. Organ wskazał, że złożony przez inwestora wniosek oraz projekt budowlany do niego dołączony dotyczą inwestycji, której przedmiotem jest "przebudowa oraz nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu zlokalizowanego przy ul. [...]". Organ podniosł, że nadbudowa, podobnie jak rozbudowa, ma na celu powiększenie charakterystycznych istotnych parametrów budynku takich jak: kubatura czy ilość kondygnacji. Przy nadbudowie budynku nie zmienia się jego powierzchnia zabudowy, a zwiększa się wysokość budynku, zmienia się liczba kondygnacji, zwiększa powierzchnia całkowita, a przez to zwiększa się wskaźnik intensywności zabudowy. Zdaniem Prezydenta [...] nadbudowa jest rodzajem budowy, a jej parametry określone są w art. 3 pkt 6 p.b. Przy czym w nadbudowie nowa część budynku nie jest posadowiona na gruncie, lecz na istniejącej części budynku, przez co przy nadbudowie nie mają miejsca roboty ziemne i fundamentowe. Nadbudowa budynku stanowi zawsze powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o nową kubaturę a często również o dodatkowe kondygnacje. W ocenie organu, powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że w przypadku robót budowlanych wykonywanych w zakresie już istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która to sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, dopuszcza się wyłącznie jego przebudowę lub modernizacje. 2.4.3. Biorąc pod uwagę, że zamierzenie inwestycyjne objęte przedmiotowym wnioskiem dotyczy nadbudowy budynku ze zmianą geometrii dachu, w wyniku której budynek o wysokości 7,83 m, mierzonej do kalenicy będzie miał wysokość 13,07 m, co w istotny sposób wpłynie na powiększenie jego kubatury (kubatura przed przebudową i nadbudową: 1347,4 m3, kubatura po przebudowie i nadbudowie: 2174,0 m3) i powierzchni użytkowej (powierzchnia użytkowa przed przebudową i nadbudową: 231,74 m2, powierzchnia użytkowa po przebudowie i nadbudowie: 377,0 m2), Prezydent [...] stwierdził, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami szczegółowymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi dla jednostki terenowej "[...]", tj. z § 9 ust. 1 pkt 1 ww. planu miejscowego, określającego zasady kształtowania zabudowy dla jednostki [...], zabudowę istniejącą na większości ww. terenu przeznacza się "do kontynuacji użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla". W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki objętej zakresem wniosku brak ustaleń dotyczących ewentualnej możliwości rozbudowy i nadbudowy budynku. Zdaniem organu, planowane zamierzenie budowlane wykracza poza pojęcia przebudowy i modernizacji dopuszczone ustaleniami szczegółowymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2021 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej w zakresie m.in. dostosowania przyjętego zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" określonymi dla jednostki terenowej oznaczonej symbolem "[...]" obejmującej teren przedmiotowej inwestycji. Według tytułu oraz opisu zakresu zamierzenia inwestycyjnego zamieszczonego w projekcie budowlanym złożonym przy piśmie z [...] maja 2021 r., przedmiotem inwestycji jest przebudowa oraz nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W związku z tym organ I instancji uznał, że projekt budowlany złożony przez inwestora [...] maja 2021 r. nie został dostosowany do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" oraz nie spełnia warunków przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Poprawki dokonane w projekcie budowlanym nie wyczerpują zakresu koniecznych uzupełnień wskazanych w ww. postanowieniu z [...] maja 2019 r. Mając na uwadze wszystkie ww. zastrzeżenia oraz uwagi dotyczące niezgodności projektu budowlanego załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla "[...]" oraz w związku z bezskutecznym upływem terminu na uzupełnienie braków wyszczególnionych w postanowieniu nr [...], Prezydent [...] uznał, że na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 2.5. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Prezydentowi [...] zarzucił rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniem, że – zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy – zgodnie z § 9 [...] – projekt budowlany z dnia [...] lipca 2016 r. uwzględnia wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7; – zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami [...], gdyż dotyczy rozbudowy i nadbudowy budynku, podczas gdy MPZP dopuszcza jedynie możliwość modernizacji i przebudowy budynków; – poprawki dokonane w projekcie budowlanym nie wyczerpują zakresu koniecznych uzupełnień wskazanych w postanowieniu nr [...] z [...] lutego 2021 r., podczas gdy projekt budowlany spełnia wymogi przepisów ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych, które obowiązywały w dniu złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowlę, czyli [...] lipca 2016 r.; – inwestor w terminie określonym postanowieniem nr [...] nie odniósł się do żądania uzupełnienia projektu budowlanego, podczas gdy zgodnie z jego pismem z [...] maja 2021 r. projekt budowlany spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa powszechnie obowiązującego; Ponadto zarzucił wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 3 p.b. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że inwestor uchybił terminowi na uzupełnienie braków wymienionych postanowieniem nr [...], podczas gdy pierwotny termin upłynął w momencie, w którym postępowanie było zawieszone, co skutkowało automatycznym jego przedłużeniem do czasu podjęcia postępowania. 2.6. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2021 r. 2.6.1. Organ odwoławczy przypomniał, że w niniejszej sprawie zarówno organ I instancji jak i Wojewoda są zobowiązani do wykonania wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w prawomocnym wyroku z 13 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/WA 800/18. Wojewoda podał, że kierując się tymi wskazaniami, Prezydent [...] ustalił na podstawie pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], że decyzja Nr [...] z [...] marca 2016 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...] którą inwestorowi nakazano zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. – pozostaje w obrocie prawnym i wywiera opisane w niej skutki. Organ nadzoru ustalił, że inwestycja na etapie prowadzonego postępowania nie wychodziła poza obrys budynku, wobec czego organ prowadząc postępowanie w sprawie robót budowlanych nie badał ich zgodności z przepisami planistycznymi, a oględziny przeprowadzone przez organy nadzoru nie wykazały braku zgodności prowadzonych robót z ustaleniami [...]. 2.6.2. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że zasadne jest stanowisko organu I instancji, z którego wynika, że projektowana inwestycja narusza ustalenia dla obszaru [[...]] w obowiązującym [...]. Zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem dotyczy nadbudowy budynku ze zmianą geometrii dachu, w wyniku której budynek o wysokości 7,83 m, mierzonej do krawędzi będzie miał wysokość 13,07 m, co w istotny sposób wpłynie na powiększenie jego kubatury z 1347,4 m3 do 2174,0 m3 i powierzchni użytkowej z 231,74 m2 do 377,0 m2, co czyni inwestycję sprzeczną z ustaleniami szczegółowymi [...] dla jednostki terenowej "[...]". Organ pierwszej instancji jest zdania, że inwestycja wykracza poza pojęcia przebudowy i modernizacji dopuszczone § 9 [...]. Wojewoda wskazał, że działka o nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ew. [...] w W. w Dzielnicy [...], położona jest na obszarze, dla którego przepis ogólny § 6 ust. 1 [...] określa jako funkcję terenu: Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, oznaczone na rysunku planu symbolem "[...]". Z kolei § 9 ust. 1 pkt 1 planu, dla istniejącej na większości terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zezwala na kontynuację użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla. Przepisy [...] nie wskazują natomiast na możliwość nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. 2.6.3. Wojewoda przypomniał, że zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei art. 3 pkt 7 p.b. jako roboty budowlane wymienia budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, przy czym przez przebudowę (art. 3 pkt 7a) należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Dodatkowo, pojęcie "modernizacji" zostało wykreślone z art. 3 pkt 7 p.b. przez art. 90 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reforma ustrojowa państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 ze zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. Ustawodawca dokonując zmian w Prawie budowlanym w ogóle zrezygnował z posługiwania się pojęciem "modernizacja", wprowadzając równocześnie zmianę definicji remontu. Zdaniem Wojewody należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Jak podał Wojewoda, nie sposób jednak uznać, by użycie w [...] słów z języka powszechnego, które nie znalazły się w p.b. automatycznie powodowało, by uchwała w zakresie, w jakim te słowa występują była nieważna. Wyraz ten należy rozumieć potocznie, to jest jako "nadanie czemuś nowoczesnych właściwości przez wymianę starych elementów na nowe lub wprowadzenie nowych rozwiązań technicznych (Wielki słownik języka polskiego). Organ odwoławczy dodał, że co prawda [...] nie zawiera pojęcia "modernizacja" jednakże w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę brzmienie § 9 ust. 1 pkt 1 [...], że zabudowa mieszkaniowa przeznaczona jest do kontynuacji użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla, należy uznać, że plan nie dopuszcza nadbudowy a jedynie remont, przez który należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji z możliwością zastosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym oraz przebudowę, w wyniku której następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji. 2.6.4. Organ odwoławczy, odnosząc się do kwestii ujętej w § 9 ust. 4 pkt 4 [...], dotyczącej wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7, wyjaśnił znaczenie tego pojęcia oraz stwierdził, że § 9 ust. 4 [...] nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy nowej a nie istniejącej zabudowy, a nadbudowy budynku nie można utożsamiać z nową zabudową. 2.6.5. Organ odwoławczy dodał, że projekt budowlany na stronie 12B nie zawiera aktualizacji danych, a mianowicie z tabeli dotyczącej budynku mieszkalnego i garażu po przebudowie i nadbudowie wynika, że liczba kondygnacji nadziemnych pozostanie bez zmian, tj. 1 + poddasze użytkowe, gdy z punktu 3.5 projektu wynika, że przebudowa i nadbudowa polegać ma na dobudowaniu jednej kondygnacji naziemnej oraz zmianie geometrii dachu. Budynek o rzucie prostokąta jest piętrowy podpiwniczony, z poddaszem użytkowym. Projekt zawiera rysunki rzutu: piwnicy (rys. 2.01), parteru (rys. 2.02), poddasza (rys. 2.03.) oraz więźby dachowej (rys. 2.03.) oraz dachu (rys. 2.05). Z przekroju A-A budynku natomiast wynika, że posiada on dwie kondygnacje naziemne, tj. parter i pierwsze piętro oraz poddasze użytkowe (rys. 2.06). Zatem zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że nie wszystkie błędy w dokumentacji projektowej zostały poprawione. 3. W.P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I intsancji oraz o przyznanie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem ustaleniu, że: – zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami [...], określonymi dla jednostki terenowej oznaczonej symbolem [...] obejmującej teren przedmiotowej inwestycji, opartym na błędnej interpretacji § 9 ust. 4 [...], wskazującej niespełnienie przez zamierzenie inwestycyjne wymogu związanego ze wskaźnikiem maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7, podczas gdy zgodnie z regulacjami § 9 [...], a także stosownie do treści pisma Skarżącego z dnia 11 maja 2021 r. skierowanego do Prezydenta [...]wynika, że w ocenie projektanta projekt budowlany z dnia [...] lipca 2016 r. spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa powszechnie obowiązującego w dacie złożenia wniosku, a także uwzględnia wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7 zgodnie z normami określonymi w § 9 ust. 4 [...]; – zamierzenie inwestycyjne skarżącego jest niezgodne z ustaleniami [...], wynikającym z przedstawionej przez Organ swobodnej interpretacji niezdefiniowanego w przepisach Prawa budowlanego pojęcia "modernizacji", zawartego w regulacjach [...], z której wynika, że przepisy [...] nie dopuszczają do zrealizowania projektów budowlanych, których celem jest wykonanie budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., a więc wykonanie obiektu w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego poprzez arbitralne i błędne uznanie, że, § 9 ust. 1 pkt 1 [...] dopuszcza jedynie możliwość zrealizowania modernizacji i przebudowy budynków, nie dopuszcza natomiast możliwości realizacji m. in. nadbudowy budynków, zaś właśnie wykonanie nadbudowy budynku ma być zdaniem organu skutkiem zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego; – oparciu rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach, związanych z przedstawioną przez organ I instancji oceną dowodów zebranych w toku postępowania, w szczególności z oceną projektu budowlanego z [...] lipca 2016 r. na podstawie regulacji [...] i przepisów p.b., które nie mają żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym oraz uznaniu za prawidłowe wadliwego postępowania prowadzonego przez organ I instancji, który w sposób dowolny i niepoparty dowodami dokonał oceny projektu budowlanego z dnia lipca 2016 r., a następnie na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. postanowieniem z [...] lutego 2021 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków we wniosku w terminie 60 dni, zaś po usunięciu przez Skarżącego wskazanych w postanowieniu braków, w określonym w postanowieniu terminie, wydał rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 p.b. poprzez niewłaściwą jego wykładnię, z zastosowania której miałoby wynikać, że wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków jego wniosku z [...] lipca 2016 roku nie było zasadne z uwagi na nieusuwalność braków wskazanych przez organ I instancji w postanowieniu, co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem organu I instancji, który na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. poprzez wezwanie skarżącego do usunięcia braków we wniosku Postanowieniem, wskazał tym samym, że zarzucone wnioskowi braki są usuwalne, co zrodziło uzasadnione przekonanie Skarżącego, że ich usunięcie doprowadzi do wydania przez organ I instancji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany skarżącego – w związku z czym, pomimo uznania przez Organ za słuszne odmiennego stanowiska organu I instancji oraz uznania przez Organ za prawidłowe postępowania organu I instancji, wniosek Skarżącego powinien zdaniem Organu podlegać odrzuceniu; 3) § 9 ust. 1 pkt 1 MPZP w zw. z art. 3 pkt 6, 7 i 8 p.b. poprzez niewłaściwą jego wykładnię, polegającą na arbitralnym przyjęciu, że przedstawione w § 9 ust. 1 pkt 1 [...] i niezdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego pojęcie "modernizacji'' nie odnosi się do pojęcia "budowy", zdefiniowanego w art. 3 pkt 6 p.b., a więc nie odnosi się do wykonania obiektu w określonym miejscu, a także odbudowy, rozbudowy, nadbudowy obiektu budowlanego, a dopuszcza jedynie wykonanie przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7 w zw. z pkt 7a p.b. lub remontu w rozumieniu art. 3 pkt 7 w zw. z pkt 8 p.b., w związku z czym zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie może zdaniem organu zostać zatwierdzone do zrealizowania, podczas gdy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji z [...] marca 2016 r. nr [...], znak: [...] zakwalifikował przedstawiony przez skarżącego projekt budowlany za polegający na dokonaniu przebudowy w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz potwierdził, że roboty budowlane dotychczas wykonane przez skarżącego w ramach założeń projektu budowlanego zostały wykonane prawidłowo i nie stanowią zagrożenia, w związku z czym nie ma konieczności wzywania Skarżącego do doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem; 4) § 9 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 9 ust. 4 pkt 2 MPZP poprzez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na arbitralnym przyjęciu, że z założeń projektu budowlanego wynika, iż po przeprowadzeniu robót budowlanych nastąpi zmiana geometrii dachu przebudowywanej nieruchomości, w wyniku czego budynek o wysokości 7,83 m będzie mial wysokość 13,07 m, podczas gdy wprowadzenie takich zmian w geometrii dachu jest niezbędne ze względu na założenia wynikające z przepisów [...], w szczególności ze względu na wymóg zachowania określonego kąta nachylenia dachu (45 stopni). 4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. 6. W pierwszej kolejności należało przypomnieć, że rozpoznając niniejszą sprawę Sąd był związany stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynikającym z wyroku z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 800/18. 6.1. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy przypomnieć, że przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 321/21, LEX nr 3165689). Oznacza to, że zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (zob. wyrok NSA z 6 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4086/21, LEX nr 3246852). 6.2. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy zastosowały ocenę prawną oraz podporządkowały się wytycznym zawartym w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Warszawie z 13 grudnia 2018 r. Organy ustaliły, że wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z [...] marca 2016 r. nr [...] pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki. Z wydanych w toku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzji organów obu instancji wynika, że nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 32 ust. 4a p.b. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia kontrolowanego postępowania), nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 p.b. ("Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31"). W ocenie Sądu, powyższe ustalenia organów odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy i ustalonej w orzecznictwie treści normatywnej art. 32 ust. 4a p.b. Zagadnienie to nie stanowiło poza tym kwestii spornej ani na etapie odwołania ani też na skutek rozpatrywanej aktualnie skargi inwestora. 7. W aktualnym kontekście procesowym, istotą sporu między skarżącym i organami obu instancji była zgodność przedłożonego przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, weryfikowana przez organ architektoniczno-budowlany na zasadzie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.b. 7.1. Nie ulega wątpliwości, że w świetle ww. przepisu, organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie treść obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami takiego planu. W przypadku stwierdzenia niezgodności między wynikającym z projektu budowlanego zamierzeniem inwestycyjnym, a ustaleniami planu miejscowego, art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. upoważnia i obliguje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 14 maja 2008 r., II OSK 619/07, LEX nr 495005). 7.2. Jak wynika z decyzji wydanych przez organy obu instancji, zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności projektu architektoniczno-budowlanego złożonego przez inwestora, miała treść § 9, w którym zawarto następujące ustalenia szczegółowe dla terenu, na którym położona jest działka nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ew. [...] w W. w Dzielnicy [...]: 1. "Na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MJ jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: 1) istniejącą na większości terenu - do kontynuacji użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla; 2) uzupełniającą - na wolnych działkach oraz wymienną - w miejscach zabudowy zdegradowanej. 2. Dopuszcza się na terenie, o którym mowa w ust. 1 kontynuację oraz realizację funkcji usługowych nieuciążliwych dla środowiska, z ewentualną małą uciążliwością potwierdzoną opracowaniem z zakresu ochrony środowiska ograniczoną do terenu własnej działki. 3. Ustala się typ zabudowy: budynki wolnostojące, bliźniacze i szeregowe. 4. W stosunku do nowej zabudowy ustala się następujące wymogi: 1) architektura i zagospodarowanie terenu nawiązujące do istniejącego charakteru osiedla, 2) wysokość budynków do 7,2 m od poziomu terenu do spodu okapu lub gzymsu wieńczącego budynek, 3) dachy strome o pochyleniu połaci równym lub większym od 45° - poddasze użytkowe, 4) wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7, 5) zaleca się ujednolicenie ogrodzeń sąsiadujących posesji, 6) zaleca się utrzymanie min. 50% powierzchni biologicznie czynnej. 5. Ustala się lokalizowanie garaży i miejsc parkingowych na terenie własnej działki. 6. Ustala się obowiązek ochrony istniejącego starodrzewu i wartościowej zieleni." W ocenie organów obu instancji, zamierzona przez skarżącego inwestycja, której przedmiotem jest inwestycji, której przedmiotem jest "przebudowa oraz nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu zlokalizowanego przy ul. [...] nie jest zgodna z przytoczonym wyżej ustaleniem [...]. 7.3. W ocenie Sądu, taka konkluzja, poprzedzona obszernie przytoczoną we wcześniejszej części uzasadnienia argumentacją, jest nieprawidłowa, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela analizę § 9 [...] dokonaną przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2869/18, i przyjmuje ją za własną. W związku z tym Sąd wskazuje, że w odniesieniu do istniejącej zabudowy, [...] dopuszcza jej modernizację i przebudowę – pod warunkiem zachowania skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organów inwestycja może być zgodna z planem, jeśli dokonać jego wykładni w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu wszystkich reguł wykładni. Niewątpliwe sformułowania zawarte w § 9 MPZP nie są bowiem jasne ani precyzyjne i wymagały dokonania stosownej wykładni. Wprawdzie organ posłużył się regułą wykładni z której wynika, że gdy w systemie prawnym wiążąco ustalono znaczenie określonych zwrotów prawnych, to należy używać ich właśnie w tym znaczeniu. Dyrektywa ta wiąże się z definicją legalną wprowadzoną przez prawodawcę w celu ustalenia określonego rozumienia poszczególnych sformułowań. Jednak istnieją również reguły wykładni systemowej, które nakazują uwzględniać fakt, że przepisy prawne tworzą system i należy uwzględniać ich wzajemne relacje oraz miejsce w systemie. W szczególności nie powinno się nadawać normie prawnej znaczenia, przy którym byłaby ona sprzeczna z normą hierarchicznie wyższą w systemie. Skoro na terenie MJ/12 jako przeznaczenie podstawowe plan przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to niewątpliwie przedmiotowy zamiar inwestycyjny byłby zgodny z podstawowym przeznaczeniem terenu. Jednak w odniesieniu do istniejącej już zabudowy plan wskazuje na kontynuację użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla (§ 9 ust. 1 pkt 1). Natomiast w odniesieniu do działek jeszcze niezbudowanych, plan przewiduje zabudowę uzupełniającą i stawia w stosunku do niej określone wymogi (§ 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 4 ). Oprócz tego plan przewiduje możliwość powstania w miejscu zabudowy istniejącej, ale zdegradowanej – zabudowy wymiennej (§ 9 ust. 1 pkt 2, in fine). 7.4. W ocenie Sądu – wbrew temu co stwierdziły organy – [...] dopuszcza rozbudowę istniejących obiektów. Nawet, przy przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja zawiera elementy rozbudowy, to jej realizacja może być dopuszczalna w świetle ustaleń planu. Należy zwrócić uwagę, że w przepisie § 9 ust. 1 pkt 1 [...] posługuje się pojęciami: "przebudowy" i "modernizacji". Pojęcia te należy wykładać w ich wzajemnej korelacji. Gdyby – tak jak sugeruje organ, modernizacja dotyczyła tylko możliwości unowocześnienia i ulepszenia bez wpływu na parametry charakterystyczne budynku to oznaczałoby, iż planista reguluje rzecz oczywistą immanentnie związaną z prawem własności budynku. Jednocześnie oprócz modernizacji planista, wskazał na możliwość przebudowy. Należałoby zatem wnioskować, że pojęcia te mają różną treść znaczeniową. Dokonana przez organ wykładnia obu tych pojęć, zakłada jednak brak możliwości wpływu takich działań inwestycyjnych na charakterystyczne parametry budynku. W ocenie Sądu organ planistyczny przewidział jednak możliwość zmiany w wyniku tych działań, charakterystycznych parametrów obiektu, skoro nakazał zachowanie w ich realizacji skali (a nie tylko charakteru) istniejącego osiedla. Pojęcie skali odnosi się bowiem do rozmiaru, wielkości, między innymi do tych parametrów które nowa zabudowa musi spełnić. Wykładnia systemowa prowadzi zatem do wniosku, że nie można przebudowy o jakiej mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 MPZP, rozumieć jako przebudowy zdefiniowanej w art. 3 pkt 7a p.b., który został wprowadzony do tej ustawy dopiero w dniu 26 września 2005 r. (na podstawie art. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw, - Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz.1364). Pojęcie to w dacie uchwalania planu nie miało jeszcze definicji legalnej. Nie bez znaczenia jest też to, że aktualnie przebudowa nie zawsze wymaga pozwolenia budowlanego – art. 29 ust. 3 pkt 1 p.b. Zdaniem Sądu, zaproponowana przez organ wykładnia planu jest sprzeczna z logiką oraz ogólnie rozumianym prawem do zabudowy, zakłada bowiem, że właściciel nie może rozbudować istniejącego obiektu, musi czekać na jego degradację, a dopiero w konsekwencji mógłby uzyskać zgodę na zabudowę wymienną. Poza tym plan pozwala na wymianę zabudowy zdegradowanej, bez wskazania, że musi to dotyczyć całej zabudowy znajdującej się na działce, a nie jej elementów. 7.5. Zdaniem Sądu, inwestor nie powinien być obarczony negatywnymi skutkami tego, że plan pochodzi z 2001 r. i nie został sformułowany w sposób pozwalający łatwo odczytać jego treść oraz intencje organu uprawnionego do kształtowania zabudowy. Postanowienia planu miejscowego, wpływają bezpośrednio na sposób wykonywania własności nieruchomości i nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Wypada przypomnieć, że własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy na mocy art. 14 ust. 8 tej ustawy został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. W związku z powyższym ustalenia planu miejscowego, a w szczególności te ograniczające własność, powinny być interpretowane w drodze wykładni prokonstytucyjnej, gdyż Konstytucja jest najwyższym prawem (art. 8 ust. 1 Konstytucji RP). Dodatkowo, przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (por. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 490/05). Toteż nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do ustalenia znaczenia przepisów planu mogą służyć nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe (por. A. Ostrowska (w:) Prawo budowlane. Komentarz po redakcją A. Glinieckiego, wyd. 3, Warszawa 2016, s. 508). Wobec tego, odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, w której są spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b., organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika z art. 35 ust. 4 p.b. (por. wyrok NSA z 9 maja 2018 r., sygn. II OSK 1508/16). 7.6. W związku z nieprawidłową interpretacją [...] dokonaną przez organy obu instancji, w ocenie Sądu organ powinien również dokonać ponownej weryfikacji dokumentów przedłożonych przez skarżącego inwestora i ewentualne wezwanie zobowiązujące inwestora usunięcia braków we wniosku z [...] 7 lipca 2016 r., w tym dostosowanie projektu budowlanego do obowiązujących przepisów – z uwzględnieniem przyjętej przez Sąd wykładni przepisów planu miejscowego, którymi organ staje się związany. W tym miejscu należy również dodatkowo wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, w § 9 ust. 4 [...] nie zawarto normy adekwatnej dla oceny projektowanej inwestycji, skoro przepis ten dotyczy zabudowy nowej, gdy tymczasem projektowana inwestycja jest związana z istniejącą już zabudową. 8. Wobec powyższego, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. 8. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w kontekście przedmiotowej inwestycji oraz wydania stosownego rozstrzygnięcia. 9. Na zakończenie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 199 pkt 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie te przesłanki zostały spełnione. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji.