II OSK 1508/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2813/14 w sprawie ze skarg A.N., M.K., M.M.G. i D.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargi, 2. zasądza solidarnie od A.N., M.K., M.M.G. i D.G. na rzecz L.M. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2813/14, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych i poprzedzającą ją decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących A.N., M.K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących M.M.G. i D.G. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając decyzje organów administracyjnych, wskazał, że planowana zabudowa działek inwestora, a następnie planowana w nich działalność produkcyjna stoi w wyraźnej kolizji z postanowieniami Uchwały nr XXIII/162/08 Rady Miejskiej w Błoniu z dnia 13 maja 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Pass (dalej plan miejscowy). Po pierwsze, Sąd podkreślił, że planowana inwestycja nie odpowiada sposobowi zagospodarowaniu terenu określonemu w § 20 ust. 2 pkt. 1 i 2 planu miejscowego, które to przepisy określają przeznaczenie podstawowe i uzupełniające terenu, tj., że farma wiatrowa nie może być zaliczona do usług i wyklucza przy tym jakąkolwiek inną zabudowę. Po drugie, w opinii Sądu pierwszej instancji, planowana inwestycja nie spełnia kryterium dopuszczalnego przeznaczenia terenu, tj. nie może być uznana za wytwórczość nieuciążliwą. Jak podkreślono, planowana farma wiatrowa należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. powoduje zakłócenia wizualne krajobrazu, zagrożenia klimatu akustycznego poprzez hałas elementów mechanicznych i pracę wirnika, zagrożenia dla przelatujących ptaków czy zakłócenia sygnałów radiowych i telewizyjnych. Dalej, w ocenie WSA w Warszawie, § 14 ust. 7 planu miejscowego zezwala wyłącznie na korzystanie z energii wytworzonej z elektrowni wiatrowych już istniejących, a co najwyżej konstruowania indywidualnych elektrowni przeznaczonych wyłącznie do obsługi istniejącego lub nowego zamierzenia inwestycyjnego. Następnie Sąd wskazał, że w kwestionowanych decyzjach zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę farmy wiatrowej naruszono postanowienia decyzji środowiskowej w zakresie wysokości elektrowni wiatrowej. Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja Burmistrza Błonia z dnia [...] czerwca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stanowi, iż wysokość poszczególnych elektrowni nie przekroczy 80 m. Skargę kasacyjną wniósł L.M. (dalej Skarżący) zaskarżając ww. wyrok WSA w Warszawie w całości, zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. I tak, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie: 1) § 20 ust. 1 planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej ustawa Prawo budowlane) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skoro teren objęty symbolami 1U, 2U, 3U przeznaczony jest pod centrum usługowe, to budowa elektrowni wiatrowej na tym terenie niezgodna jest ww. postanowieniami planu miejscowego, podczas gdy elektrownia wiatrowa nie jest budynkiem, ani budowlą, a więc nie dotyczą jej postanowienia o przeznaczeniu terenu, a działalność elektrowni stanowi świadczenie usług; 2) § 20 ust. 2 pkt 1 i 3 lit. a planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana elektrownia wiatrowa nie wchodzi w zakres przeznaczenia podstawowego, ani dopuszczalnego na terenie objętym planem, co czyni ją niezgodną z planem miejscowym, podczas gdy: 1) elektrownia wiatrowa nie jest budynkiem, ani budowlą, a więc nie dotyczą jej postanowienia o przeznaczeniu terenu; 2) elektrownia wiatrowa jako świadcząca usługi mieści się w przeznaczeniu podstawowym terenu; 3) elektrownia wiatrowa stanowi "nieuciążliwą wytwórczość", a zatem mieści się także w przeznaczeniu dopuszczalnym terenu objętego planem; 3) § 20 ust. 2 pkt 3 lit. a planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię zakładającą, że "nieuciążliwa wytwórczość" nie może obejmować swoim zakresem działalności elektrowni wiatrowej, a zatem jej budowa jest niezgodna z planem miejscowym, podczas gdy takie rozumienie pojęcia "nieuciążliwej wytwórczości" nie wynika z wykładni językowej, ani celowościowej postanowień planu; 4) § 14 ust. 7 planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, zgodnie z którą stwierdzenie: dopuszczenie stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej np. wiatrowni, generatorów prądu należy interpretować w ten sposób, że na terenie objętym planem dopuszczalne jest jedynie korzystanie z energii elektrowni już istniejących lub konstruowanie indywidualnych elektrowni przeznaczonych wyłącznie do obsługi istniejącego lub nowego zamierzenia inwestycyjnego, co czyni zdaniem Sądu przedmiotową inwestycję niezgodną z planem - podczas gdy takie rozumienie ww. sformułowania nie wynika z wykładni językowej, ani celowościowej planu; 5) pkt 3.1 Decyzji Burmistrza Błonia nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych złożonego przez Błonie - Pass Strefa Przemysłowa L.M., gmina Błonie (dalej decyzja środowiskowa) w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 i art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że "całkowita wysokość poszczególnych elektrowni" nie większa niż 80 m oznacza maszt w wirnikiem w najwyższym punkcie, podczas gdy w "Charakterystyce przedsięwzięcia" na str. 14 decyzji środowiskowej jest mowa o budowie w ramach inwestycji "wieży z segmentów o łącznej wysokości 120 m", co doprowadziło sąd do wniosku, że przedmiotowa inwestycja niezgodna jest z wytycznymi decyzji środowiskowej, podczas, gdy dopuszczalna wysokość wiatrowni wynikająca z decyzji środowiskowej to 120 m; 6) art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie organy administracji powinny odmówić wydania pozwolenia na budowę - podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi pełna zgodność projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego i decyzją środowiskową. 7) art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez ich nie zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i poczynienie przez sąd własnych ustaleń w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sprzecznych z postanowieniami decyzji środowiskowej, planu miejscowego, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i pozostałych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, będących podstawą wydania decyzji środowiskowej, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę i była oparta na licznych ww. dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. 8) art. 82 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i nie potraktowanie "Charakterystyki przedsięwzięcia" jako załącznika do decyzji środowiskowej, podczas gdy przepis ten wyraźnie wskazuje, iż charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie przez Sąd, że "całkowita wysokość poszczególnych elektrowni" nie większa niż 80 m oznacza maszt z wirnikiem w najwyższym punkcie. Skarżący wskazał, że ww. naruszenia prawa materialnego doprowadziły w konsekwencji do wydania orzeczenia nie uwzględniającego powszechnie obowiązujących przepisów prawa o ochronie prawa własności, w tym art. 140 k.c., art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), art. 4 ustawy Prawo budowlane, a także art. 64 Konstytucji. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skarg wniesionych w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy zasługiwały one na oddalenie w świetle powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, a także mając na uwadze fakt, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji były zgodne z ww. przepisami procedury administracyjnej; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez sąd istotnej części akt sprawy (w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, załącznika do decyzji środowiskowej "charakterystyka przedsięwzięcia" i in.) oraz oparcie orzeczenia na podstawie informacji nie będących w aktach sprawy oraz na własnych, dowolnych ustaleniach Sądu, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania, że planowana inwestycja spowoduje liczne zakłócenia otoczenia, a tym samym nie może stanowić "nieuciążliwej wytwórczości" i sprzeczna jest z postanowieniami planu miejscowego; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście przez sąd w rozstrzygnięciu poza granice sprawy, tj. wydanie orzeczenia w oderwaniu od ustaleń poczynionych w odrębnym, zakończonym postępowaniu administracyjnym w sprawie decyzji środowiskowej, pomimo tego, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ nie może wchodzić sam w kompetencje organów badających oddziaływanie inwestycji na środowisko, ani też ich zastępować, co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania, że planowana inwestycja spowoduje liczne zakłócenia otoczenia, a tym samym nie może stanowić "nieuciążliwej wytwórczości" i sprzeczna jest z postanowieniami planu miejscowego. 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku o treści nie odpowiadającej wymogom prawa, tj. nie zawierającej dostatecznego i jasnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wewnętrznie sprzecznej w wielu punktach, co uniemożliwia należyte rozpoznanie motywów, jakimi kierował się Sąd w orzeczeniu. Mając na uwadze wszystkie zgłoszone zarzuty, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skarg wniesionych do WSA w Warszawie. Ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w całości. Skarżący w skardze kasacyjnej podkreśla niezgodność rozstrzygnięcia WSA w Warszawie z przepisami obowiązującego prawa oraz dowolne ustalenia Sądu, sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z tym poglądem, Naczelny Sąd Administracyjny musi w rozpoznawanej sprawie się zgodzić. Postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 t.j. ze zm., dalej ustawa o planowaniu), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy na mocy art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. W związku z powyższym postanowienia miejscowego planu, a w szczególności te ograniczające własność, powinny być interpretowane w drodze wykładni prokonstytucyjnej, gdyż Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 ust. 1 Konstytucji RP). Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. W związku z tym wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo własności, niż to wynika z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 490/05). Należy również mieć na uwadze, że nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do ustalenia znaczenia przepisów planu mogą służyć nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe (por. A. Ostrowska (w:) Prawo budowlane. Komentarz po redakcją A. Glinieckiego, wyd. 3, Warszawa 2016, s. 508). W konsekwencji należy uznać, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, w której są spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Rozpoznając niniejszą sprawę nie można nie dostrzec, że projektowana farma elektrowni wiatrowych zlokalizowana jest w miejscowości Pass, gmina Błonie na działkach położonych na terenie zabudowy centrum usługowego (oznaczonej symbolem U), na którym zlokalizowane zostało wielkie centrum logistyczne, a Skarżący jako inwestor zajmuje się alokacją dużych podmiotów gospodarczych oraz pełną obsługą we wszystkie media zlokalizowanych tam przedsiębiorców. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest również fakt, że podmioty gospodarcze prowadzące działalność na tym terenie, wykazują chęć korzystania z odnawialnych źródeł energii. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi kasacyjnej, należy wskazać, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie naruszyły art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane w związku z postanowieniami planu miejscowego (tj. § 20 ust. 1, 2 pkt 1 i 3 lit. a oraz § 14 ust. 7). W odniesieniu do energii wiatrowej aktualna jest linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, która stanowi, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej - przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej (zob. wyroki NSA: z 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 64/16; z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2637/15, z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 798/15, z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1070/14; z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2129/12; z 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12). Istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest bowiem to, że nie może istnieć samo dla siebie, lecz powstaje zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno - gospodarczych, co w niniejszej sprawie widać niezbicie. § 14 ust. 7 planu miejscowego (umieszczony dziale II – Ustalenia ogólne planu, rozdziale 3 - Zasady obsługi, Zaopatrzenie w energię elektryczną) dopuszcza stosowanie alternatywnych źródeł energii np. wiatrowni. Na marginesie, należy zgodzić z Sądem pierwszej instancji uznającym "wiatrownie" jako określenie nieprecyzyjne. Aczkolwiek, trzeba wskazać, że legalna definicja elektrowni wiatrowej została przedstawiona dopiero w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961). Wracając do oceny zgodności projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego, przedstawionej przez WSA w Warszawie, nieuprawnione i niczym nie poparte są argumenty wskazujące, że § 14 ust. 7 planu miejscowego zezwala wyłącznie na korzystanie z energii wytworzonej z elektrowni wiatrowych już istniejących czy też konstruowanie indywidualnych elektrowni przeznaczonych wyłącznie do obsługi istniejącego lub nowego zamierzenia inwestycyjnego. Wręcz przeciwnie, postanowienia planu miejscowego pozwalają expressis verbis na zlokalizowanie na działkach Skarżącego urządzeń infrastruktury technicznej, tj. elektrowni wiatrowych, bez żadnych dodatkowych uwarunkowań. § 20 planu miejscowego w ust. 1 wyznacza tereny zabudowy centrum usługowego, a w ust. 2 wskazuje przeznaczenie terenu i zasady zagospodarowania, w tym urządzenia infrastruktury technicznej. Jak wyżej wskazano nie można wykładać przepisów planu miejscowego w sposób prowadzący do nadmiernego ograniczenia prawa własności. W rozpoznawanej sprawie nie można tracić z pola widzenia funkcjonalnego powiązania elektrowni wiatrowych, stanowiących urządzenia infrastruktury technicznej, z zabudową centrum usługowego. Nie bez powodu prawodawca lokalny dopuścił stosowanie elektrowni wiatrowych, jako jednego z alternatywnych źródeł energii elektrycznej (§ 14 ust. 7), przewidując następnie w przepisach zawierających ustalenia szczegółowe maksymalną wysokość masztów tych elektrowni wynoszącą 80 m (§ 20 ust. 4 pkt 6). Wykładnia funkcjonalna i celowościowa § 14 ust. 7, § 20 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 6 planu miejscowego prowadzi do wniosku, że na terenie objętym planem dopuszczalna jest realizacja elektrowni wiatrowych. Skarżący zwrócił również uwagę, że Sąd pierwszej instancji neguje lokalizację farmy z uwagi na niespełnienie kryterium nieuciążliwej wytwórczości. Polemika z tym poglądem staje się jednak bezprzedmiotowa za względu na zakwalifikowanie farmy jako urządzenia infrastruktury technicznej. Odnosząc się do szeregu zarzutów dotyczących naruszenia postanowień decyzji środowiskowej, należy stanowczo podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, na co wskazuje art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Kwestie środowiskowe w odniesieniu do uciążliwości planowej inwestycji należy więc uznać na tym etapie za zamknięte, a argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej odwołujące się do decyzji środowiskowej i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko za zbędne. Inną kwestię stanowią zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji środowiskowej oraz art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 pkt 1, i art. 82 ust. 3 oraz art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, które sprowadzają się właściwie do jednego problemu, a mianowicie nie potraktowania przez WSA w Warszawie "Charakterystyki przedsięwzięcia" jako załącznika do decyzji środowiskowej, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że "całkowita wysokość poszczególnych elektrowni" nie większa niż 80 m oznacza maszt z wirnikiem w najwyższym punkcie. Wyraźnie trzeba podkreślić, że § 20 ust. 4 pkt 6 planu miejscowego ustalił maksymalną wysokość jedynie masztów wiatrowni do 80 m. W decyzji środowiskowej określono wysokość masztu do 80 m powiększoną o promień wirnika z łopatami (wtedy maksymalna wysokość wynosi do 120 m). Wskazana więc w decyzji środowiskowej "wysokość całkowita" oznacza w istocie jedynie wysokość masztu, a charakterystyka przedsięwzięcia, stanowiąca zgodnie z art. 82 ust. 3 omawianej ustawy załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, precyzuje, że mamy do czynienia z wieżą z segmentów o łącznej wysokości do 120 m. Tym samym, zarzuty w tym zakresie należy uznać za zasadne. Odnosząc się łącznie do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy przychylić się do opinii wyrażonej w skardze kasacyjnej, że w świetle przedstawionych ustaleń w rozpoznawanej sprawie, skargi wniesione do WSA w Warszawie nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd pominął istotną część akt sprawy, a uzasadnienie przedmiotowego wyroku zawiera liczne błędy. Niniejsze naruszenia prawa procesowego nie wpływają jednak na fakt, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.