VII SA/Wa 213/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej przywrócenie budynku do stanu pierwotnego skargę oddala I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania E. i L. A. nakazu przywrócenia do stanu pierwotnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego odmówił wydania decyzji nakazującej E. i L. A. przywrócenie do stanu pierwotnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2011 r. przekazał zgodnie z właściwością wniosek Z. P. o wszczęcie postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego odnośnie obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w miejscowości [...], w którym to wniosku podnoszono sprawę m.in. rozbudowy budynku mieszkalnego o ganek, tarasy od strony wschodniej i zachodniej, zamontowania dodatkowych otworów okiennych, budowy budynku gospodarczego. W dniu [...] stycznia 2012 r. przeprowadzono oględziny w/w nieruchomości, a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji nakazującej E. i L. A. przywrócenie do stanu pierwotnego i tym samym zgodnego z prawem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w miejscowości [...]. Z. P. złożył zażalenie na to postanowienie, a [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podczas ponownego rozpatrzenia sprawy organ powiatowy ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny wybudowany w ok. 1980 r.; E. i L. A. prowadzili roboty budowlane przy tym budynku polegające na przebudowie więźby dachowej z utworzeniem poddasza użytkowego na podstawie decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dniu [...] lipca 1994 r. udzielającej pozwolenia na budowę. W stosunku do przedmiotowego budynku mieszkalnego było prowadzone postępowanie w ramach nadzoru budowlanego, zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. W związku z powyższym organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w miejscowości [...], a w postępowaniu zażaleniowym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygniecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Z. P. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2988/12 uchylił zaskarżone oraz poprzedzające postanowienie. W związku z powyższym, organ powiatowy pismem z dnia [...] września 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek Z. P. postępowania w sprawie budynku mieszkalnego położonego położonej przy ulicy [...] w [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania E. i L. A. nakazu przywrócenia do stanu pierwotnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniósł Z. P. 3. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Organ wskazał również, że odwołanie Z. P. jest zasadne, jednak nie z powodów w nim podnoszonych. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii dotyczącej konieczności wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa z uwagi na branie przez ten organ udziału w postępowaniach, w których organ pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...], postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż zbadanie legalności budynku mieszkalnego położonego przy [...] w [...] leży w kompetencjach zarówno rzeczowych jak i miejscowych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Fakt wcześniejszego wydania przez organ powiatowy powyższych postanowień w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, gdyż przepis art. 24 § 1 pkt 5 [kpa] odnosi się do sytuacji, w której pracownik organu podlega wyłączeniu z uwagi na branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dotyczy to więc sytuacji, w której dany pracownik ponownie brałby udział w wydaniu rozstrzygnięcia, weryfikującego zgodność z prawem decyzji badanej, w której wydaniu brał udział. Nie można zaś uznać, zdaniem organu, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której sprawa ponownie trafiła do organu powiatowego do ponownego rozpatrzenia w ramach postępowania instancyjnego, w związku wyeliminowaniem wcześniejszych jego rozstrzygnięć z obrotu prawnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po dokonaniu analizy sprawy uznał, że koniecznym jest zastosowanie w stosunku do skarżonego rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 kpa, tj. uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz odmówienie uwzględnienia żądania wnioskodawcy. Organ zauważył, iż zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym samo stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania - w niniejszej sprawie poprzez niezasadne zastosowanie art. 105 kpa - jest przesłanką konieczną ale niewystarczającą do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Niezbędne jest dodatkowe wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzja kasacyjna) stanowi wyjątek od zasady orzekania i może być podjęta tylko i wyłącznie, jeśli zaistnieją przesłanki wymienione w art. 138 § 2 kpa. Żadne inne wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Organ stwierdził również, że teza ta została opisana m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 3013 r. sygn. akt II SA/Kr 962/12, wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r. II GSK 1503/11, z dnia 25 września 2012 r. II OSK 1861/11. W związku z powyższym organ uznał, iż - w przypadku jedynie zakwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz bez wskazywania na uchybienie w ustalonym stanie faktycznym - najwłaściwszym rozwiązaniem w omawianej sprawie będzie wydanie decyzji reformatoryjnej w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 531/12). Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] słusznie uznał, iż brak jest podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, które uwzględniałoby żądanie zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania, który wpłynął do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dnia [...] listopada 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotem niniejszej sprawy był budynek mieszkalny położony przy ulicy [...] w [...]. Z akt sprawy bezspornie wynika, że organ powiatowy prowadził już w stosunku do tego obiektu budowlanego postępowanie administracyjne, zainicjowane także wnioskiem Z. P., które dotyczyło istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na przebudowę więźby dachowej na istniejącym budynku mieszkalnym (decyzja Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. znak: [...]). Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, nakazującą zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Organ podkreślił, iż decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] nadal znajduje się w obrocie prawnym i wywołuje określone skutki prawne, i stwierdził, iż dopóki w obrocie prawnym znajduje się decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. a w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne - to brak jest podstaw do ponownego, merytorycznego procedowania w sprawie dotyczącej legalności przedmiotowego budynku mieszkalnego. Organ dodatkowo zaznaczył, iż w celu zbadania, czy stan faktyczny w niniejszej sprawie nie uległ zmianie, organ powiatowy dokonał w dniu [...] sierpnia 2012 r. kontroli przedmiotowego obiektu. W trakcie tych czynności, analizując jednocześnie inwentaryzację geodezyjną przedmiotowego obiektu opracowaną w listopadzie 2004 r. na potrzeby postępowania dotyczycącego istotnych odstępstw Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, iż inwestor - po dacie przedłożenia inwentaryzacji, tj. [...] grudnia 2004 r. - pismo E. A. z dnia [...] grudnia 2004 r., nie wykonał żadnych robót budowlanych, które zmieniłyby w sposób istotny architekturę obiektu. Tak więc roboty budowlane dotyczące przedmiotowego budynku mieszkalnego wskazane we wniosku skarżącego inicjującym niniejsze postępowanie, były przedmiotem wcześniejszego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], jak również wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. dotyczą tego samego przedmiotu postępowania - budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ulicy [...] w [...], dlatego też, zdaniem organu, występuje tożsamość spraw. Wydawanie przez organ administracji publicznej decyzji w sprawie, która została już ostatecznie rozstrzygnięta w administracyjnym toku instancji jest niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów postępowania administracyjnego. Wobec powyższego w niniejszej sprawie, zdaniem organu, w postępowaniu wszczętym na wniosek Z. P. nie można wydać decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy, gdyż naruszałoby to zasadę powagi rzeczy osądzonej i stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji – art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ze względu na znajdowanie się w obrocie prawnym prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. P.; zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez niepełne zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, a skutkiem tego dokonanie nieprawidłowych ustaleń, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] jest tożsame w zakresie podmiotowym i przedmiotowym z niniejszym postępowaniem, pomimo, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2006 r. dotyczyło jedynie robót budowlanych polegających na przebudowie więźby dachowej i utworzenia poddasza użytkowego, a zakresem niniejszej sprawy objęta jest rozbudowa budynku mieszkalnego o ganek, tarasy od strony wschodniej i zachodniej, zamontowanie dodatkowych otworów okiennych i budowa budynku gospodarczego; 2) art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ze względu na fakt, że, w ocenie organu, sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną - decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sytuacji, gdy wobec takiego ustalenia organu dopuszczalne byłoby jedynie ewentualnie umorzenie postępowania; 3) art. 139 kpa poprzez naruszenie zakazu reformatons in peius w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie naruszała rażąco prawa, ani interesu społecznego, a jedynie, w ocenie organu, została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną - decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] - skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. 2. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania E. i L. A. nakazu przywrócenia do stanu pierwotnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...] w [...] – i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego odmówił wydania decyzji nakazującej przywrócenie do stanu pierwotnego przedmiotowego budynku mieszkalnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Zgodnie z art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: (1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo (2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo (3) umarza postępowanie odwoławcze. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w oparciu o którą organ drugiej instancji uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, był art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jak słusznie zauważył organ, stosownie do art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzić należy, iż z przepisu tego wynika, że naruszenie przepisów postępowania ma tutaj ścisły związek z nie wyjaśnieniem zakresu sprawy mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Niezasadne zatem zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 105 kpa nie było wystarczającą przesłanką do zastosowania przez organ art. 138 § 2 kpa, bowiem przepisu nie można interpretować rozszerzająco. Niezasadne zastosowanie tego przepisu powoduje naruszenie zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 kpa, zgodnie z którą sprawa powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a po raz drugi w drugiej instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest bowiem weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (v. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, s. 79 – 82, 494 - 494). 3.2. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że przedmiotem niniejszej sprawy był budynek mieszkalny położony przy ulicy [...] w [...]. W stosunku do budynku tego było już prowadzone postępowanie administracyjne, zainicjowane również wnioskiem skarżącego Z. P., które dotyczyło istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na przebudowę więźby dachowej na istniejącym budynku mieszkalnym (decyzja Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1994 r. znak: [...]). Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, nakazującą zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego, która to decyzja nadal znajduje się w obrocie prawnym i wywołuje określone skutki prawne. Słusznie stwierdził organ, że dopóki w obrocie prawnym znajduje się decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. a w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, co wynika z kontroli poprzedzającej wydanie decyzji - to brak jest podstaw do ponownego, merytorycznego procedowania w sprawie dotyczącej legalności przedmiotowego budynku mieszkalnego. Skoro roboty budowlane dotyczące przedmiotowego budynku mieszkalnego wskazane we wniosku skarżącego inicjującym niniejsze postępowanie, były przedmiotem wcześniejszego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, i nakazującą zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego, to słusznie organ zauważył, że występuje tożsamość spraw. Wydawanie przez organ administracji publicznej decyzji w sprawie, która została już ostatecznie rozstrzygnięta w administracyjnym toku instancji jest niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy Z. P. naruszyłoby zasadę powagi rzeczy osądzonej i stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ze względu na znajdowanie się w obrocie prawnym prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]- nakazującej zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego. IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa, bowiem z wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2988/12 wynikało, jakiej treści rozstrzygnięcie powinien był wydać organ w zależności od poczynionych ustaleń. Gdy wniosek o wszczęcie postępowania zawiera żądanie określonej treści, to w sytuacji niespełnienia określonych przesłanek – należało odmówić wydania określonego rozstrzygnięcia. Zaskarżone orzeczenie nie narusza również art. 15 kpa, ponieważ decyzję stanowi zarówno osnowa, rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie decyzji, a z obu decyzji – organu pierwszej i drugiej instancji wynika, że oba organy w sposób jednakowy oceniły stan faktyczny zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślić również należy, że decyzja organu odwoławczego ani nie zmieniła ani tym bardziej nie pogorszyła sytuacji wnioskodawcy, który nie mógł uzyskać rozstrzygnięcia określonej treści – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniach decyzji obu instancji. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym podniesionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.