VII SA/Wa 2145/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skarg K S i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpoznanie sprawy – uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] . W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji [...] WINB z dnia [...] października 2013 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami o powierzchni sprzedaży 210 m2, garażem i niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, realizowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...] położonych w obrębie [...] w [...] przy ul. [...] oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w pierwszej instancji i stwierdzając nieważność ww. decyzji, stanął na stanowisku, że wskazane rozstrzygnięcia zostały wydane z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in.: ".(...) art. 9 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania w przypadku wznowienia robót budowlanych, albowiem czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych i uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są na etapie pozwolenia na budowę, na co wskazuje art. 9 ust. 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę" oraz "nawet jeżeli przyjąć, że inwestor legitymował się postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wyrażającym zgodę na odstępstwo od przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskazać należy, że z projektu budowlanego zamiennego wynika, że budynek posiada otwory okienne i drzwiowe w ścianie umiejscowionej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...] oraz działką budowlaną nr ewid. [...] , co jest niezgodne z warunkami udzielonych odstępstw". Ustalenia w powyższym zakresie zostały zakwestionowane przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ omówił zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym i stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] października 2013 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych nie może toczyć się wyłącznie w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę bo narażałoby to inwestora na niepotrzebne, często olbrzymie, koszty związane z przygotowaniem dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwoleniu na budowę, przy czym inwestor, zamierzający wznieść budynek na własnym terenie, nie miałby pewności czy dana inwestycja jest w danym miejscu w ogóle możliwa do zrealizowania. Z uwagi na powyższe stanowisko judykatury brak jest podstaw, aby w postępowaniu nieważnościowym odmawiać skuteczności postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Ponowna analiza projektu budowlanego zamiennego wykazała ponadto, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ścianie południowej realizowanego budynku, zwróconej do granicy z działką nr [...] otwory okienne i otwór drzwiowy odlegle od granicy z działką nr [...] o ok. 1.7 m istniały wyłącznie w projekcie pierwotnym obiektu i w związku z powyższym otwory te zostały wykazane w sporządzonej inwentaryzacji budynku. Natomiast w projekcie budowlanym zamiennym wskazane otwory zostały przeznaczone do zamurowania. Projekt zamienny przewiduje w ścianie południowej nowe otwory: otwór drzwiowy na parterze i otwory okienne na wyższych kondygnacjach, jednak przesunięte w stronę zachodnią. W ten sposób te nowe otwory odległe są o ok. 4,2 m od narożnika działki nr [...] (punkt, w którym granica działki nr [...] skręca pod kątem zbliżonym do prostego zmieniając swój przebieg z kierunku wschód-zachód na kierunek północ-południe). Dodatkowo organ wskazał, że otwory w ścianie wschodniej budynku, położone w odległości 3,77 m od granicy z działką nr [...] zamurowane są luxferami, przez co nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Organ wskazał, że podstawę prawną weryfikowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć stanowi art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Opierając się zaś na art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny spełnia kryteria art. 51 ust. 4, co z kolei zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji [...] WINB z dnia [...] października 2013 r. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku D S i K S oraz wniosku [...] przy ul. [...] w [...] o stwierdzenie nieważności organ wyjaśnił, że stanowią one powtórzenie zarzutów z odwołań od decyzji PINB dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. do których szczegółowo ustosunkował się organ wojewódzki. Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] października 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie są obarczone żadną z ww. wad. Tym samym zachodzi konieczność uchylenia w całości decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] i odmowy stwierdzenia nieważności wskazanych rozstrzygnięć. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...], złożyli: K S i J S oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] . K S i J S w swojej skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, art. 15, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowane, a także art. 287 w związku z art. 65 kodeksu cywilnego, które w sposób istotny miały wpływ na wynik sprawy. Generalnie w skardze wskazali, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. była decyzją prawidłową bowiem projekt zamienny obarczony jest wadą rażącego naruszenia prawa. Niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Projekt zamienny winien uwzględniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i przepisach techniczno-budowlanych - a nie uwzględnia. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] w swojej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 107 k.p.a. a także naruszenie przepisów prawa materialnego. W skardze zarzuciła wadliwe dokonanie analizy dostępu światła dziennego do pomieszczeń budynku Wspólnoty; wskazała, że przedłożone rysunki zamienne wyraźnie wskazują na istnienie otworów w ścianie południowej zamurowanych luksferami w części zbliżonej do działki panów S; wskazała również, że w dokumentacji oświadczenie o dysponowaniu terenem jest niekompletne - inwestor nie dysponuje bowiem uchwałą Wspólnoty wyrażającej zgodę na proponowane ograniczenia użytkowe w obrębie nieruchomości Wspólnoty. Reasumując Wspólnota stwierdziła, że dokumentacja sprawy jest niezgodna z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, wadliwie ustalono krąg uczestników postępowania, sporządzony projekt nie spełnia wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w spawie zakresu i formy projektu budowlanego, brak w dokumentacji oświadczenia inwestora o prawie dysponowania działką na cele budowlane przez działkę Wspólnoty, opracowanie projektowe jest niekompletne i w wielu aspektach niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami prawa materialnego. Zarzucono również wyjątkowo wadliwe prowadzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę zarówno K S i J S, jak i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] - zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami o powierzchni sprzedaży 210 m2, garażem i niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, realizowanego na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...] położonych w obrębie [...] w [...]przy ul. [...] oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Należy podnieść, że kontrolowana przez sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym. Jest to o tyle istotne, że w tego rodzaju postępowaniu organ zobligowany jest wyłącznie do kontroli decyzji w aspekcie wystąpienia w niej przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia) weryfikuje badany akt administracyjny. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga więc zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. W omawianym postępowaniu organ nadzoru ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się jednak na już zgromadzonych dowodach, tj. tych występujących w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji weryfikowanej. A zatem, stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. W ocenie Sądu, słusznie wydając decyzję w drugiej instancji organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Jak już wyżej wskazano jest to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością, a w kontrolowanej decyzji Sąd takiej wadliwości się nie dopatrzył. Nadto organ przeprowadził postępowanie nadzorcze w poszanowaniu zasad wynikających z art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., a przeprowadzone wnikliwie postępowanie i sumbsumpcja prawna znalazły odzwierciedlenie w kompletnym, w pełni oddającym stan faktyczny i prawny sprawy uzasadnieniu, sporządzonym w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. Na gruncie niniejszej sprawy, analiza zaskarżonej decyzji oraz znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji prowadzi do wniosku, że zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej popiera stanowisko judykatury (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1846/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 129/11, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie z którym, jakkolwiek art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że wniosek do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie zakwestionowano już pogląd, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych może toczyć się wyłącznie w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. "Zbytni rygoryzm w tym zakresie jest bowiem nie do pogodzenia z proinwestycyjną polityką Państwa, jako elementem pobudzania gospodarki, ale zwłaszcza z wolnością zainwestowania terenu, do którego dany podmiot posiada tytuł prawny, czyli de facto z konstytucyjną ochroną prawa własności. Uznanie, że zgoda na odstępstwo jest (wyłącznie) elementem składowym postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę, narażałoby inwestora na niepotrzebne, często olbrzymie, koszty (w przypadku większych inwestycji) związane z przygotowaniem dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwoleniu na budowę, przy czym inwestor, zamierzający wznieść budynek na własnym terenie, nie miałby pewności czy dana inwestycja jest w danym miejscu w ogóle możliwa do zrealizowani". Ustawa Prawo budowlane nie określa przecież najwcześniejszego momentu, w którym inwestor może zwrócić się do właściwego organu z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Poza tym postępowanie w sprawie odstępstwa może toczyć się w odrębnie, a nie jedynie w ramach postępowanie o pozwolenie na budowę. Zatem może - jak w niniejszej sprawie inwestor - złożyć wniosek o zgodę na odstępstwo już po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Za organem stwierdzić zatem należy, że z uwagi na powyższe stanowisko judykatury brak jest podstaw, aby w postępowaniu nieważnościowym odmawiać skuteczności postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. wyrażającemu zgodę na odstępstwo od przepisów określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach zabudowy. W sprawie nie doszło też do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Jeżeli z przepisów § 13, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z przedłożonego projektu zamiennego wynika, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami posadowiony jest w odległości 1.7 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...]. Jednakże, w ścianie południowej realizowanego budynku, zwróconej do granicy z działką nr [...] otwory okienne i otwór drzwiowy odlegle od granicy z działką nr [...] o ok. 1.7 m istniały wyłącznie w projekcie pierwotnym obiektu i w związku z powyższym otwory te zostały wykazane w sporządzonej inwentaryzacji budynku. Natomiast w projekcie budowlanym zamiennym wskazane otwory zostały przeznaczone do zamurowania. Projekt zamienny przewiduje w ścianie południowej nowe otwory: otwór drzwiowy na parterze i otwory okienne na wyższych kondygnacjach, jednak przesunięte w stronę zachodnią. W ten sposób te nowe otwory odległe są o ok. 4,2 m od narożnika działki nr [...] punkt, w którym granica działki nr [...] skręca pod kątem zbliżonym do prostego zmieniając swój przebieg z kierunku wschód-zachód na kierunek północ-południe). Dodatkowo organ wskazał, że otwory w ścianie wschodniej budynku, położone w odległości 3,77 m od granicy z działką nr [...] zamurowane są luxferami, przez co nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Wskazać trzeba, że podstawę prawną weryfikowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć stanowi art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. A zatem biorąc pod uwagę treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – stwierdzić za organem należy, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny spełnia powyższe kryteria. Projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008 r.), jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych (poza zakresem, w którym inwestor posiada zgodę na odstępstwo od ww. przepisów). Odnośnie analizy nasłonecznienia należy stwierdzić, że kwestia ta była badana już wcześniej, np. w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w której stwierdzono, że inwestor przedłożył analizy wykonane na podstawie § 13 i § 60 warunków technicznych z których wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w istniejącym budynku na działce nr [...] mają zapewniony wymagany czas dopływu światła i słońca. Obecny zaś projekt przewiduje nawet cofnięcie krawędzi przesłaniających. Odnośnie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazać trzeba, że inwestor nie miał obowiązku składać takiego oświadczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Oświadczenie takie wymagane jest w przypadku składania wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), nie zaś w przypadku wniosku o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Niezależnie jednak od powyższego organy sprawdzały prawo inwestora do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane i uchybień nie znalazły. Niewątpliwie organy ale także Sąd rozpoznający sprawę obecnie musiał mieć na względzie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2012 r. sygn.. akt VII SA/Wa 219/12. W kontekście poczynionych tam stwierdzeń należy wskazać, że nie mogą być one bezpośrednio przełożone na stan faktyczny i prawny obowiązujący w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do głównych zarzutów będących postawą stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę wskazać należy w pierwszej kolejności, że kwestia objęcia zamierzeniem inwestycyjnym nieruchomości, co do których nie uzyskano decyzji o warunkach zabudowy, projekt budowlany zamienny pomija zjazd do garażu w części obejmującej działkę sąsiednią. Projekt budowlany zamienny ogranicza się wyłącznie do inwestycji objętej ostateczna decyzją o warunkach zabudowy. Wobec tego należy uznać, że nieprawidłowość w tym zakresie oceniona wcześniej przez Sąd za rażąco naruszająca prawo została w postępowaniu legalizacyjnym wyeliminowana. Natomiast w kwestii wysokości elewacji frontowej wskazać należy, że wobec zapisów obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy, zmiana projektu poprzez częściową rozbiórkę kondygnacji powyżej gzymsu na I piętrze i cofnięcie tej części w głąb działki o 1 m jakkolwiek może budzić wątpliwości w zakresie zgodności z warunkami zabudowy niemniej nie można stwierdzić, że zmieniony projekt w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości jest sprzeczny z przepisami planistycznymi. W rezultacie należy uznać, że dostrzeżone przez Sąd wady dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zostały na etapie opracowywania projektu budowlanego zamiennego wyeliminowane. Odnosząc się zatem do wyjaśnionych powyżej zarzutów wymienionych w skargach wskazać trzeba, że są bezzasadne a więc pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Konkludując, Sąd Wojewódzki w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Organ przeprowadził postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Przeprowadzone czynności pozwoliły na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie prawidłowego w ustalonych okolicznościach rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom obu skarg organ rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy zaś prawidłowo przeprowadzona analiza tego materiału znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym w zgodzie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności skarg oraz wobec braku naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postepowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak wyroku.