VII SA/Wa 2168/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę I. Decyzją z (...) lutego 2014 r. nr (...), Wojewoda (...)zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla (...) pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN 15 kV oraz przebudowie napowietrznej linii nn 0,4 kV wraz z oświetleniem na odcinku od miejscowości (...) do miejscowości (...), w pasie drogowym drogi krajowej nr (...), na działkach nr (...) obręb (...)obręb (...). Kategoria obiektu (...)- sieci. Decyzja stała się ostateczna. Decyzję powyższą zmieniono decyzją Wojewody (...) z (...) września 2016 r. nr (...). II. Na skutek wznowienia postępowania na wniosek M. S. (dalej jako Strona, Skarżący) w zakresie budowy słupa energetycznego oznaczonego nr (...) przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr (...), obręb (...), przy ul. (...), Wojewoda (...) decyzją z (...) maja 2021 r. nr (...), działając na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 5 lutego 2014 r. Organ wyjaśnił, że doprecyzowując wniosek o wznowienie postępowania, w piśmie z 12 kwietnia 2021 r. Skarżący wskazał wszystkie przesłanki, na których oparł wniosek, tj.: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - na jaw wyszły nowe okoliczności tj. 30.12.2020 r. wnoszący dowiedział się z zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy (...), że budynek mieszkalny przy ul. (...), na działce nr (...)obręb (...) ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków, - art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. - decyzja została wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu tj. wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ postanowieniem z (...) kwietnia 2021 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. wznowił postępowanie na wniosek Strony, w zakresie dotyczącym budowy słupa energetycznego nr (...) przy granicy z działką i domem Skarżącego. Wskazując, że Skarżący nie był stroną postępowania zwykłego Wojewoda zauważył, że projektowana rozbudowa i przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z oświetleniem drogowym usytuowana jest w całości w pasie drogowym drogi krajowej nr (...). Słup nr (...) przy budynku mieszkalnym Skarżącego zlokalizowanym na działce nr (...), obręb (...), przy ul. (...), usytuowany jest na działce nr (...) obręb (...), będącej w pasie drogowym drogi krajowej nr (...). Działka nr (...), obręb (...), nie była objęta wnioskiem pozwolenie na budowę i Inwestor nie miał prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. W związku z wykonywaniem robót budowlanych polegających na demontażu starego słupa i wykonaniu robót przy posadowieniu nowego słupa (słupa nr (...), usytuowanego bezpośrednio przy budynku mieszkalnym), budynek mieszkalny Skarżącego został uszkodzony. Na wniosek Strony były prowadzone postępowania w sprawie nieprawidłowości w zakresie wykonania robót budowlanych dotyczących słupa nr (...), przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) i przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...). (...)WINB decyzją z (...) grudnia 2020 r., nałożył na Inwestora obowiązek wykonania w terminie do 28 lutego 2021 r. wymienionych w swojej decyzji czynności i robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych, związanych z wykonaniem fundamentu dla słupa energetycznego o nr (...) przy istniejącym budynku mieszkalnym Skarżącego. Nowa okoliczność będącą przesłanką do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. ujawnienie faktu, że budynek mieszkalny przy ul. (...) ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków, nie skutkuje uznaniem za stronę postępowania właścicieli działki nr (...) obręb (...). Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektonicznobudowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zakres projektowanych robót budowlanych objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę nie obejmował żadnych prac przy budynku wpisanym do gminnej ewidencji zabytków przy ul. (...). Wojewoda (...) nie był zobowiązany, żeby na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 3 P.b. uzgadniać przedsięwzięcie objęte przedmiotowym pozwoleniem na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wojewoda uznał, że w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności na które powołuje się Skarżący nie uzasadniają uwzględnienia jego żądania. Wojewoda wskazał także, że zgodnie z art. 146 § 1 i 2 k.p.a., uchylenie decyzji z tego powodu nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat lub jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. III. Po rozpatrzeniu odwołania M. S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) sierpnia 2021 r. znak (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. GINB przypomniał, że Skarżący zaistnienia przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., upatruje w tym, że "wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję polegające na tym, że budynek, przy którym zaprojektowano i posadowiono słup energetyczny nr (...) jest budynkiem wpisanym do ewidencji zabytków oraz pkt 6 tj. decyzja wojewody została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, czyli pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonanie prac budowlanych w otoczeniu zabytku i podejmowanie robót, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji i zmiany wyglądu zabytku zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 i 11 oraz ust. 8 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Posadowienie spornego słupa energetycznego spowodowało naruszenie estetyki konstrukcji zabytkowego budynku gdyż słup ten umieszczono 15 cm od frontowej ściany budynku, między oknami i na dużej głębokości poniżej fundamentów, który ma negatywny wpływ na jego konstrukcję". Z analizy akt sprawy wynika, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody (...) z (...) lutego 2014 r. to jednak w ocenie GINB jest on uprawniony do kwestionowania ww. decyzji we wskazanym zakresie. Jest bowiem właścicielem budynku przy ul. (...) w miejscowości (...), usytuowanego na działce o nr ew. (...) (KW nr (...)). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce drogowej nr ewid. (...) (ul. (...) przy granicy z działką o nr ew. (...)i usytuowanym na niej budynkiem wnioskodawcy został zaprojektowany słup nr (...) (zob. Projekt budowlany, rys. nr (...), ark. Nr (...), Projekt zagospodarowania terenu). Uwzględniając w szczególności projektowane usytuowanie słupa nr (...), przedmiotowa inwestycja oddziałuje na działkę Skarżącego i przysługuje mu interes prawny. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dołączoną do wniosku o wznowienie postępowania kopią zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy (...) z (...) grudnia 2020 r., znak: (...), budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy zlokalizowane w (...) przy ul. (...), na działce nr (...) w obrębie (...) zostały ujęte w Gminnej Ewidencji Zabytków. Z dołączonej do ww. zaświadczenia karty adresowej zabytku nieruchomego wynika, że została ona opracowana w grudniu 2012 r. Zgodnie z art. 39 ust. 3 P.b. (w brzmieniu obowiązującym 5 lutego 2014 r.) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z części graficznej projektu budowlanego wynika, że na działce drogowej nr ewid. (...) (ul. (...)) przy granicy z działką o nr ew. (...) i usytuowanym na niej budynkiem wnioskodawcy został zaprojektowany słup nr (...). Zgodnie z projektem budowlanym sporne przedsięwzięcie w sąsiedztwie działki Skarżącego obejmuje przebudowę istniejącej nieizolowanej linii napowietrznej nn wraz z oświetleniem polegającą na posadowieniu nowych stanowisk słupowych w projektowanych miejscach i wymianę starej linii napowietrznej na nową linię z przewodami izolowanymi typu (...) 4x70 mm2 wraz z ułożeniem napowietrznej linii oświetleniowej z przewodami izolowanymi typu AsXSn 4x25 mm2. Z projektu budowlanego nie wynika, by projektowane roboty obejmowały działkę o nr ew. (...), jak również znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny (wpisany do gminnej ewidencji zabytków), czy też w jakikolwiek sposób ingerowały w ten budynek - zgodnie z projektem słup nr (...) został zaprojektowany przy granicy z działką wnioskodawcy. Tym samym, w ocenie GINB, sporne zamierzenie inwestycyjne nie wymagało uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Bez wpływu pozostaje również zarzut odnoszący się do art. 36 ust. 1 pkt 2 i 11 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm. – dalej jako u.o.z.), zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku (pkt 2) oraz podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru (pkt 11). Powołany art. 36 zawiera katalog prac wymagających uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków (wyrażonego w formie decyzji). Z kolei art. 39 ust. 1 P.b. wskazuje na konieczność uzyskania pozwolenia wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, jedynie w przypadku prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W ocenie GINB nie zaistnienia przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Organ podkreślił, że w postępowaniu wznowieniowym ocenie podlega zamierzenie inwestycyjne w projektowanym a nie realizowanym, czy zrealizowanym kształcie. Bez wpływu pozostaje więc okoliczność, że ze znajdujących się w aktach decyzji PINB i WINB wynika, że Inwestor został zobowiązany m.in. do naprawienia powstałych uszkodzeń w budynku usytuowanym na działce nr ewid. (...), przy ul. (...), w miejscowości (...). Odnośnie do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, aby w dacie wydanie decyzji z 5 lutego 2014 r. Wojewoda (...) wiedział, że budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy na działce skarżącego zostały ujęte w Gminnej Ewidencji Zabytków. Wskazana okoliczność jest nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Skoro jednakże sam fakt, że na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną znajduje się obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków nie obliguje organu do podjęcia czynności związanych z uzgodnieniem decyzji z wojewódzkim konserwatorem zabytków, to nie można uznać aby okoliczność ta była istotna dla sprawy. Wskazana okoliczność nie miałaby bowiem wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym Skarżący nie wykazał, a GINB nie dostrzegł, zaistnienia podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołując się dalej na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. GINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania GINB dodatkowo wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie była ocena zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda (...) postanowieniem z (...) kwietnia 2021 r. wznowił postępowanie na podstawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Z przekazanych akt sprawy nie wynika, aby Wojewoda (...) rozpatrzył wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody (...) z (...) lutego 2014 r. w zakresie wskazanej przez niego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na co uwagę organowi I instancji zwrócił GINB. IV. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. S. kwestionując ją w całości. Jak wyjaśnił, organy nie wzięły pod uwagę wszystkich przesłanek wznowieniowych razem oraz wszystkich nieprawidłowości zaistniałych podczas wydawania pozwolenia na budowę w zakresie słupa nr 83, które doprowadziły do uszkodzenia jego budynku, a które zasługują na głębszą analizę i wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na budowę w zakresie spornego słupa i wydanie decyzji o usunięciu go sprzed budynku. Podkreślił, że GINB potwierdził, że nie był on stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i jest uprawniony do kwestionowania decyzji w zakresie dotyczącym słupa nr (...), który oddziałuje na działkę nr (...) i budynek. Uznał tym samym, że Stronie przysługuje interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę i zostały spełnione wymogi formalne warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania w tej sprawie. Organy nie ustosunkowały się jednak do tej kwestii i nieprawidłowości w wydawaniu pozwolenia na budowę słupa nr 83 przy budynku, która miała istotne znaczenie. Wskazał, że jeśli byłby poinformowany przez Wojewodę na etapie wydawania pozwolenia na przebudowę linii energetycznej, że pomiędzy oknami budynku w bliskiej odległości wybudowany zostanie olbrzymi słup, który negatywnie oddziałuje na budynek złożyłby sprzeciw i nie doszłoby do uszkodzenia budynku i narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia. Skarżący uznał, że zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Strona zakwestionowała przyjęcie przez organy braku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Wskazała, że słup został posadowiony 5 cm od budynku opierając się o rynnę i uszkadzając go, zaś organy pomimo to twierdzą, że jest to zgodne z projektem budowlanym. GINB stwierdził wcześniej, że słup nr (...) oddziałuje na działkę Skarżącego i budynek, uznając, że przysługuje mu interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę i zostały spełnione wymogi formalne warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania w tej sprawie. Jest to w ocenie Skarżącego zaprzeczenie, gdyż raz GINB twierdzi, że roboty budowlane nie obejmowały działki Strony a inny razem, że słup nr 83 oddziałuje na tę działkę i budynek twierdząc jednocześnie, że sporne zamierzenie nie wymagało uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zakwestionował również twierdzenie GINB, że projekt posadowienia wielkiego słupa energetycznego w odległości ok. 15 cm od ściany frontowej zabytkowego budynku, pomiędzy oknami, nie wymagał pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wskazał na art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm. - dalej jako u.o.z.) w brzmieniu z 2014 roku tj. o robotach budowlanych prowadzonych w otoczeniu zabytkowego budynku, które to prace także wymagały zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zdaniem Skarżącego zgodnie z art. 39 ust. 3 P.b. nie tylko budynki ujęte w rejestrze zabytków, ale również i w gminnej ewidencji zabytków podlegają szczególnej ochronie i prace budowlane wokół nich wymagają uzgodnienia z konserwatorem. Nadto należy podkreślić, że jeżeli wykonywane prace budowlane mogą spowodować m.in. pogorszenie stanu zachowania zabytku, w takiej sytuacji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy uzyskać pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. GINB nie dopatrując się zaistnienia podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wyjaśnił, że Wojewoda w dacie wydania decyzji budowlanej z 5 lutego 2014 r. nie wiedział, że budynek mieszkalny Skarżącego ujęty jest Gminnej Ewidencji Zabytków i tym samym nie jest to nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji nieznaną organowi, który ją wdał. Nie jest to podstawą do odmowy wznowienia postępowania, ponieważ budynek mieszkalny został ujęty w GEZ w 2012 roku, na co wskazuje BIP Gminy (...). Skarżący pokreślił również, że na etapie projektowania linii energetycznej zostały popełnione rażące błędy, skutkujące umiejscowieniem słupa nr 83 w miejscu do tego nieprzeznaczonym (teren jest podmokły i znajdują się tam cieki wodne). Zwrócił także uwagę na przewlekłe procedowanie Wojewody w sprawie, w której mamy do czynienia z budynkiem zabytkowym. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne okoliczności niniejszej sprawy. Jest oczywiste, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu budowlanym zakończonym decyzją z (...) lutego 2014 r. nr (...), jak również w postępowaniu zakończonym decyzją zmieniającą z (...) września 2016 r. nr (...). W ocenie Sądu Skarżącemu przysługiwał jednak przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją z (...) lutego 2014 r. w zakresie w jakim inwestycja liniowa, bo taką jest przebudowa linii energetycznej, oddziałuje na jego nieruchomość (tj. słup nr 83). Nie jest natomiast stroną w sprawie zakończonej decyzją zmieniającą, która nie dotyczy najbliższego sąsiedztwa jego nieruchomości. Istotne jest również to, że Wojewoda (...), postanowieniem z (...) kwietnia 2021 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. wznowił postępowanie na wniosek Strony, w zakresie dotyczącym budowy słupa energetycznego nr (...) przy granicy z działką i domem Skarżącego. Oznacza to, że postępowanie wznowieniowe toczy się wyłącznie w kontekście tych dwóch podstaw wznowieniowych (art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.), zaś żądanie wznowienia postępowania z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (pozbawienie możliwości działania) może nadal pozostawać nierozpoznane (brak wystarczających danych w tym zakresie). W tej sytuacji w niniejszej sprawie nie podlega kontroli ta ostatnia przesłanka, zaś Skarżącemu, w sytuacji braku działania Wojewody, przysługuje, po złożeniu ponaglenia, możliwość skierowania skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę do właściwego miejscowo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. VII. Jak już podniesiono, Skarżącemu przysługiwał przymiot strony w pierwotnym postępowaniu, co oznacza, że mógł on wystąpić z wnioskiem o jego wznowienie ze wskazanych przyczyn. Nie oznacza to jednak, że przyczyny te są uzasadnione. Zauważyć w kontekście powyższego należy, że wznowienie postępowania, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu organ ma zatem ocenić, czy podawane przez stronę przesłanki wznowienia zachodzą, a jeśli tak to musi dokonać, w kontekście tych właśnie przesłanek, oceny istoty sprawy. Katalog rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu zawiera art. 151 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Z art. 151 § 1 k.p.a. wynika więc, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei art. 151 § 2 k.p.a. wskazuje, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Skarżący powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Treść tego przepisu nie budzi większych wątpliwości. Jego ratio legis odnosi się bowiem wyraźnie do kwestii "istotności" nowych dowodów, na które powołuje się strona żądająca wznowienia postępowania. Powyższe oznacza, że nie każdy nowy dowód (nowa okoliczność) powoduje zaistnienie podstawy wznowienia określonej w tym przepisie. Musi to być bowiem dowód (okoliczność) istniejąca w dacie wydania decyzji, ale nieznana organowi oraz ma on mieć charakter istotny, a więc taki, przy uwzględnieniu którego treść decyzji ostatecznej kończącej postępowanie administracyjne byłaby inna, aniżeli podjęta w sprawie. W judykaturze i doktrynie prawa jest niekwestionowane, że przez nową okoliczność/nowy dowód, istotne dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność/dowód, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi więc o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (zob. wyrok WSA w Łodzi z 21 października 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 548/21). Skarżący uznaje za taką okoliczność to, że jego budynek mieszkalny jest wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków od 2012 roku, przez co - jak wskazuje - organ miał obowiązek uzyskania zgody konserwatorskiej, której jednak nie uzyskał. Jest to w ocenie Strony okoliczność nieznana organowi wojewódzkiemu w dacie orzekania a istotna dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd tego stanowiska nie podziela. Jakkolwiek okoliczność, na którą powołuje się Skarżący jest okolicznością niewątpliwie nową, nieznaną Wojewodzie w dniu orzekania (gdyby była znana w ogóle nie byłoby mowy o wznowieniu postępowania z tej przyczyny), to jednak nie jest to okoliczność w jakikolwiek sposób istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy wpisem danego obiektu do rejestru zabytków a jego ujęciem w gminnej ewidencji zabytków. Różnica ta rzutuje bowiem na zakres obowiązków organu w związku z prowadzoną procedurą budowlaną. W niniejszej sprawie według zatwierdzonego projektu budowlanego inwestycja zlokalizowana została wyłącznie na działkach położonych w pasie drogowym drogi krajowej nr (...) (nr ewid. (...) obręb (...) i nr ewid. (...) obręb (...)). Oznacza to, że zgodnie z projektem, inwestor nie planował ani nie mógł wykonać jakichkolwiek robót budowlanych na działce Skarżącego, zabudowanej budynkiem mieszkalnym ujętym w GEZ. W związku z tym, że żadne prace nie były przewidziane na działce Skarżącego, nie było potrzeby ani zasięgania opinii organów konserwatorskich ani też uzyskania ich zgody. Jak wynika z art. 39 ust. 1 P.b. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przepis ten z oczywistych względów nie ma zastosowania w sprawie Skarżącego, albowiem jego budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków a jedynie został ujęty w GEZ. Nie znajdował również zastosowania art. 39 ust. 3 P.b. zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Norma prawna przewidziana w tym przepisie aktualizuje się dopiero wówczas, gdy roboty budowlane są planowane w odniesieniu od obiektu budowlanego lub obszaru ujętego w GEZ. Nie ma wątpliwości, że projekt nie przewidywał jakichkolwiek robót na nieruchomości Skarżącego, czego nie należy mylić z zakresem faktycznie zrealizowanej inwestycji, nad którym kontrolę sprawują organy nadzoru budowlanego. W sprawie nie zaistniała zatem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu nie zachodzi również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Jak już była o tym mowa wcześniej, w postępowaniu budowlanym nie było potrzeby uzyskania ani zgody konserwatorskiej, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.o.z. ani też uzgodnienia z art. 39 ust. 3 P.b. gdyż planowane roboty budowlane nie dotyczą ani obiektu wpisanego do rejestru zabytków ani ujętego w GEZ. Jak trafnie wskazano w wyroku tutejszego Sądu z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2830/12 przepis art. 36 ust. 1 pkt 2 u.o.z. znajduje zastosowanie w przypadku wykonywania robót budowlanych na terenie wokół zabytku lub przy zabytku wpisanym (decyzją administracyjną) do rejestru zabytków jako otoczenie zabytku. W tej sprawie teren inwestycji nie jest wpisany do rejestru zabytków jako zabytek lub jego otoczenie. Wbrew twierdzeniom skargi, nie mogła w dacie pierwotnego orzekania i nie może również obecnie znaleźć zastosowania norma z art. 36 ust. 1 pkt 2 u.o.z., albowiem nieruchomość Skarżącego nie jest wpisana do rejestru zabytków a jedynie ujęta w GEZ, nadto żadne prace budowlane nie są zgodnie z projektem przewidziane do wykonania na działce Skarżącego. Podkreślić należy, w ślad za wyrokiem NSA z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 31/10, że decyzji o wpisie do rejestru zabytków nie można utożsamiać z wpisem do gminnej ewidencji zabytków. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają podnoszone przez Skarżącego okoliczności wadliwości projektu budowlanego. Ocena w tym względzie możliwa byłaby dopiero wówczas, gdyby zastosowanie znalazły umożliwiające to przesłanki wznowieniowe, czego w niniejszej sprawie brak. W związku z powyższym organy zasadnie zastosowały art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzając brak zaistnienia przesłanek wznowieniowych przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. W tych okolicznościach sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oddalił skargę.