VII SA/Wa 2169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania rozbudowy budynku mieszkalnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lipca 2015 r, Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S. G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]lutego 2015 r., zgłaszającą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (lewy segment zabudowy bliźniaczej) polegającej na dobudowie zewnętrznej klatki schodowej i nadbudowie poddasza mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obr [...]przy ul. [...]w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...]grudnia 2014 r inwestor S. G. zawiadomił o zakończeniu przedmiotowej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego prowadzonej na podstawie decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...]z dnia [...]grudnia 2001r. Z uwagi na stwierdzenie istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją z dnia [...]lutego 2015 r., nr [...]zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania ww. rozbudowy. Istotne odstępstwa polegały na zmianie wysokości budynku o 20 cm i zabudowaniu tarasu znajdującego się w poziomie poddasza wraz ze zmianą jego przeznaczenia na pomieszczenie gospodarcze. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że wydana przez organ powiatowy decyzja była prawidłowa, a argumenty podnoszone w odwołaniu nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. [...]WINB podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie dokonanych samowolnie istotnych odstępstw od projektu budowlanego poprzez zmianę wysokości budynku oraz zabudowę tarasu. Stwierdził, że wprawdzie opisane odstępstwa zostały ujęte w aneksie do projektu budowlanego jednak aneks nie został zatwierdzony przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, o czym świadczy brak jego opieczętowania przez organ. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. S. (dalej "skarżąca"), zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej w stosunku do osoby zmarłej. Skarżąca załączyła do skargi akt zgonu inwestora S. G. wnosząc o dopuszczenie dowodu z aktu zgonu na okoliczność, że S. G. zmarł w dniu 18 lipca 2015 r. Skarżąca wniosła również o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, która jej zdaniem wydana została z pominięciem jej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. Wniosła o dopuszczenie dowodu z aktu notarialnego z dnia [...].11.2008r i z aktu notarialnego z dnia [...].12.2011r z których wynika, że jest właścicielką budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 1kpa, art. 76 k.p.a. art. 7, art. 77 kpa oraz 80 k.p.a. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 36a ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż podwyższenie nadbudowy budynku jednorodzinnego o 20 cm stanowi istotne odstępstwo podobnie jak zabudowanie tarasu. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zaskarżona decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził bowiem postępowanie odwoławcze w stosunku do osoby zmarłej S. G.. Z przeprowadzonego przez sąd dowodu z aktu zgonu wynika, że S. G. zmarł w dniu 18 lipca 2015r podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...]lipca 2015r. Skierowanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej musi być zawsze kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 151/09, wyrok z dnia 22 stycznia 2014r, sygn. akt. I OSK 708/12, wyrok z dnia 1 grudnia 2015r, sygn. akt. I OSK 626/14 ). Nie ma przy tym znaczenia, czy organ prowadząc postępowanie wiedział, że osoba ta nie żyje, czy też takiej wiedzy nie posiadał. Powinien bowiem w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, ustalić krąg podmiotów mających interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, a podstawową regułą postępowania administracyjnego jest jego prowadzenie wobec osób żyjących, a w konsekwencji doręczania wyłącznie takim osobom decyzji. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności Sąd nie badał jej merytorycznie pod względem zgodności z prawem. Stwierdzenie bowiem takich wad formalnych postępowania odwoławczego zwalnia obecnie Sąd od merytorycznej oceny prawidłowości zapadłej w sprawie decyzji administracyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy w miejsce dotychczasowej strony wezwie jej następców prawnych (art. 30 § 4 k.p.a.), którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Z przeprowadzonego na rozprawie dowodu z aktów notarialnych wynika, że właścicielką nieruchomości przy ul. [...] w [...]jest skarżąca - córka zmarłego S. G.. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.