VII SA/Wa 2169/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 61a § 1, art. 157 § 1 oraz art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej k.p.a.), art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), po rozpatrzeniu wniosku J. F. z dnia [...] września 2015 r. doprecyzowanego pismem z dnia [...] października 2015 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którym uznano za niezasadne zarzuty zgłoszone przez J. F.w sprawie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z., objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. F.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. F., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone przez J. F. w sprawie postępowania egzekucyjnego, objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. J. F. podaniem z dnia [...] września 2015 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], oraz w punkcie II J. F. wniósł "o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i powodującym jego nieważność z mocy prawa." [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], wezwał J. F. do wyjaśnienia czy ww. pismo, oprócz zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], zawiera również w punkcie II odrębny wniosek o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Odpowiadając na powyższe J. F. pismem z dnia [...] października 2015 r. poinformował organ, że "Pismo strony datowane na dzień [...] września 2015 r. dotyczące postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] znak: [...] zawiera również wniosek o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Strona wnosi o zawieszenie postępowania zażaleniowego dotyczącego ww. postanowienia i przeprowadzenie przez tut. Organ postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, i zależnie od zakończenia nadzwyczajnego postępowania strona wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zażalenia lub jego ewentualne umorzenie." [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J. F., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w Krakowie z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. "gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną łub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania." Przepis art. 61a k.p.a. obowiązujący od 11 kwietnia 2010 r. został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 6, poz. 18). Nowelizacja ta pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Powołany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną łub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W niniejszej sprawie, jak wskazał organ II instancji, przyczyną uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania nieważnościowego było to, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w postępowaniu zażaleniowym zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrzył zażalenie J.F. z dnia [...] września 2015 r. i postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w Krakowie z dnia [...] września 2015 r., nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, należało utrzymać w mocy postanowienie organu wojewódzkiego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia organu powiatowego z dnia [...] września 2015 r. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. F., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, ewentualnie jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. art. 156, art. 157 § 1, art. 126 k.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie złożonego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], pomimo faktu, iż postanowienie to dotknięte jest kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., - art. 113 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ faktu przekroczenia kompetencji określonej w tymże przepisie polegającym na zmianie sentencji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w taki sposób, iż doszło do zmiany merytorycznej postanowienia, zaś dokonanej zmiany nie można w żaden sposób zakwalifikować jako błędu pisarskiego lub rachunkowego ani innej oczywistej omyłki, - art. 34 § 5 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ faktu wydania przez organ I instancji postanowienia w sprawie, która winna być przedmiotem rozpoznania przez organ II instancji, w tym przypadku [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. pod sygnaturą akt [...], prowadzi postępowanie egzekucyjne w sprawie obowiązku "rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m, oznaczonego na potrzeby postępowania prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z.", objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] lipca 2015r., znak: [...]. Podniósł, że terminowo złożył zarzuty wobec ww. tytułu wykonawczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], uznał zarzuty skarżącego za niezasadne powołując jednocześnie w swoim rozstrzygnięciu tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], dotyczący obowiązku "rozbiórki obiektu tymczasowego - grupy klatek dla zwierząt potocznie nazwanej "stajnia" o wym. 20,0 x 3,0 m i wysokości 1,80 m, oznaczonego na potrzeby postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w Z.." Skarżący terminowo złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. Pomimo tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], bezprawnie zmienił treść rozstrzygnięcia postanowienia z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. W ocenie J. F., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego tym samym naruszył przepisy postępowania poprzez wykroczenie poza zakres zastosowania procedury sprostowania oczywistych omyłek pisarskich określonych w art. 113 § 1 k.p.a. Ponadto, organ powiatowy, wydając skarżone postanowienie rozstrzygał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Od chwili złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nie był kompetentny rozstrzygać w tej sprawie. Próbę sanowania postanowienia dotkniętego wadą powodującą jego nieważność poprzez stosowanie procedury określonej w art. 113 k.p.a. należy, zdaniem strony, uznać za całkowicie niedopuszczalną. Skarżący przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne zapadłe na tle art. 113 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis, jak wskazał organ, obowiązujący od dnia [...] kwietnia 2011 r., został dodany ustawą z dnia [...] grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 6, poz. 18). W uzasadnieniu nowelizacji wskazano, że celem regulacji polegającej na dodaniu art. 61a jest odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. W konsekwencji organ, który otrzymał wniosek zobligowany jest w pierwszej kolejności do przeprowadzenia wstępnej jego analizy pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności wykluczających merytoryczne rozpoznania zawartego w nim żądania. Ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki (okoliczności) wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą przesłanką jest wniesienie wniosku przez osobę, która nie jest stroną, a drugą to wystąpienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie skonkretyzował jakie to inne przyczyny mogą stanowić podstawę odmowy wszczęcia postępowania. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że chodzi o przyczyny natury formalnej, które przykładowo mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania administracyjnego; 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja i to niezależnie czy nieostateczna, czy ostateczna; 4) żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji a wymaga innej formy działania; 5) sytuacji gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która nie została jeszcze wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obiegu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 735/12, W. Chróścielewski: Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, nr 4(37)/2011, s. 15; B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 2012 r., s. 297- 298, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 219/14). Zatem przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a przeszkody te muszą wynikać z treści wniosku albo być znane organowi z urzędu. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy rozstrzygając sprawę w drodze postanowienia, wykazały spełnienie przesłanki "innej uzasadnionej przyczyny", warunkującej zastosowanie instytucji odmowy wszczęcia postępowania – wyeliminowanie z obiegu prawnego postanowienia objętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...] (sprostowanym postanowieniem tegoż organu z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w zakresie wskazanego w rozstrzygnięciu postanowienia nr [...] numeru tytułu wykonawczego obejmującego egzekwowany obowiązek), uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone przez J.F. w sprawie postępowania egzekucyjnego, objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. J.F. podaniem z dnia [...] września 2015 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], oraz jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. W związku z powyższym nastąpił dualizm prowadzonych postępowań administracyjnych, jedno dotyczyło trybu zwykłego (zażaleniowego), drugie zaś trybu nadzwyczajnego (stwierdzenia nieważności). Postępowanie prowadzone w trybie zwykłym zakończyło się wcześniej – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postępowanie w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenia nieważności), a konkretnie postępowanie w sprawie oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia, toczyło się znacznie dłużej, albowiem w jego toku zapadło kasacyjne rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na mocy którego uchylone zostało postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], (wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...]), a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 912/15, uznał, że skoro został już złożony wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) organ winien był postępowanie nieważnościowe wszcząć i zawiesić do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia przez organ odwoławczy w postępowaniu zwykłym. Zauważyć zatem należy, że gdyby postępowanie w trybie zwykłym jeszcze się nie zakończyło, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, zostałoby zawieszone. Wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie mogło się toczyć równolegle postępowanie, co do istoty sprawy, w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym. Skoro postanowienie, które było podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności zostało wyeliminowane z obiegu prawnego w trybie zwykłym, to przesłał istnieć przedmiot postępowania, jedynym więc słusznym rozstrzygnięciem było więc odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jego nieważności. Nie może się toczyć postępowanie w stosunku do aktu, który nie istnieje. W tym miejscu, podkreślić trzeba, że w literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, że tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. Dla załatwienia odwołania (zażalenia) powinno być podjęte jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 k.p.a. i to także wówczas, gdyby spełnione były przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zarzuty dotyczące nieważności decyzji (postanowienia) mogą być również podnoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym i choć organ odwoławczy nie może stwierdzić nieważności decyzji (postanowienia) na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. to, uwzględniając takie zarzuty strony, może wyeliminować taką decyzję (postanowienie) z obrotu prawnego, orzekając na podstawie art. 138 k.p.a. Wszystkie te zarzuty w stosunku do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], o których mowa w niniejszej skardze, m.in. naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., art. 34 § 5 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., mogły zostać podnoszone w postępowaniu zażaleniowym prowadzonym w trybie zwykłym. Ponadto, kwestia poprawności zastosowania instytucji sprostowania mogła być weryfikowana w trybie złożenia zażalenia od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. W każdym bądź razie, wykraczają poza zakres obecnie prowadzonego postępowania, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie, tym samym nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Reasumując, jeszcze raz należy podkreślić, że skoro postanowienie, które było podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności zostało wyeliminowane z obiegu prawnego, zaszły przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji odmowy wszczęcia postępowania, w sprawie stwierdzenia jego nieważności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.