VII SA/Wa 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. Z. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] zatwierdzającą E. K.-Ł. projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, polegających na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ulicy [...]w P. z przeznaczeniem na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Powiatu [...] wydał dla E. K.-Ł. w dniu [...]sierpnia 2008 r. decyzję nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego ze zmianą sposobu użytkowania na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w P.. Decyzja ta stała się ostateczna, co uprawniało inwestora do budowy. Pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] kilkakrotnie kontrolowali budowę i stwierdzili, że inwestycja była realizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. W okresie ważności pozwolenia i zgodnie z nim wykonana została ogólna bryła projektowanej rozbudowy dwu – konsygnacyjna, w stanie surowym otwartym, wraz z przebudową części istniejącej. Wykonano pokrycie dachu płytami warstwowymi wraz z obróbką blacharską i rynnami. Bez stolarki okiennej i drzwiowej. Wewnątrz wykonano podkłady betonowe pod posadzki i częściowo tynki ścienne. Wykonano ściany działowe. Ponadto zrobiono instalację elektryczną podtynkową, rozprowadzono instalację wodną i centralnego ogrzewania. Rozbudowa integralnie połączona z istniejącym budynkiem. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...], z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdził nieważność ww. decyzji o pozwoleniu na rozbudową nr [...] Starosty [...], ze względu na naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] w zakresie zaprojektowania (i wykonania) rozbudowy obiektu w granicy 3 działek (czego nie przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) oraz przekroczenie obowiązującej do 40% powierzchni zabudowy działki objętej inwestycją (w pozwoleniu na budowę jest to działka nr [...]) o 26 %. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2513/10 oddalił skargę E.K.-Ł. na ww. decyzję ( wyrok nie był zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie zostało sporządzone uzasadnienie na piśmie). W związku z wykonaniem części inwestycji w oparciu i zgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę inwestor chciał dokończyć inwestycję i dwukrotnie zwrócił się do Starosty Powiatu [...]z wnioskiem o wydanie pozwolenia na jej dokończenie. Oba wnioski zostały przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] do rozpatrzenia zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Rozpatrzenie pierwszego wniosku z dnia 13 grudnia 2011 r,. .zakończyło się ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. umarzającą postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku. Następnie Starosta Powiatu [...] zawiadomieniem z dnia 16 lipca 2012 r. przekazał wg właściwości kolejny wniosek E. K.-Ł. z dnia 15 czerwca 2012 r. dotyczący wydania pozwolenia na roboty budowlane polegające na dokończeniu rozbudowy budynku. W opinii organu administracji architektoniczno-budowlanej podanie dotyczyło wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, ponieważ inwestor został pozbawiony ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w toku wykonywanych robot budowlanych w sytuacji gdy zrealizował już ich znaczną część. Z uwagi, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uważał się za właściwy w sprawie został skierowany wniosek z dnia 26 lipca 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, a Starostą Powiatu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt: II OW 133/12 wskazał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ właściwy w sprawie. Ponadto, Sąd ten stwierdził, że w sytuacji kiedy roboty budowlane zostały już rozpoczęte i częściowo wykonane, prowadzenie dalszych prac może nastąpić po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budową ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej i w takiej sytuacji ma zastosowanie postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego. W związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego wraz ze zmianą jego użytkowania na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej i decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę części rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego w ten sposób, aby powierzchnia zabudowy była zgodna przepisami planistycznymi. W wyniku postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ powiatowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wstrzymał prowadzenie robót budowanych w ww. sprawie oraz nakazał ich zabezpieczenie. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej inwestycji w terminie do dnia 28 lutego 2014r., a postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdzi uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M.Z.. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny przedmiotowej rozbudowy. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła M. Z.. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, kierując się wytycznymi organu stopnia wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nałożył na E. K.-Ł. obowiązek usunięcia w terminie do dnia 15 lipca 2014 r. nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym zamiennym budynku poprzez wykonanie projektu zagospodarowania działki zgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi oraz obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie usytuowania miejsc postojowych. W dniu 8 lipca 2014 r. E. K. – Ł. przedłożyła projekt zamienny zagospodarowania działki dla budynku mieszkalno-usługowego z przeznaczeniem na ww. inwestycję z lipca 2014 r. wykonany przez proj. arch. tech. E. M. - upr. bud. [...]. W tych okolicznościach zapadła opisana na wstępie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], którą organ zatwierdził zamienny projekt budowlany budynku mieszkalno-usługowego z przeznaczeniem na niepubliczny zakład opieki zdrowotnej zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w P. uwzględniającego zmiany wynikające z dostosowania do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów techniczno- budowlanych dla E. K.-Ł. wraz z załącznikami i opinią w sprawie zacieniania sąsiedniego budynku mieszkalnego oraz zamiennym projektem zagospodarowania działki. Dalej organ w pkt 2. decyzji udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalno-usługowego z przeznaczeniem na niepubliczny zakład opieki zdrowotnej zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w P. według zatwierdzonego projektu zamiennego. A w pkt 3 nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku po zakończeniu budowy. W wyniku rozpoznania odwołania M. Z. od ww. decyzji organu pierwszej instancji zapadła wskazaną na wstępie zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2014 r., nr [...]. W jej uzasadnieniu wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zauważył, iż przepisy Prawa budowlanego nie odnoszą się wprost do sytuacji, gdy w trakcie trwania procesu inwestycyjnego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, stwierdzono nieważność tej decyzji lub ją uchylono. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II OW 133/12 rozstrzygając spór kompetencyjny pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], a Starostą Powiatu [...]wskazał, iż stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej i w takiej sytuacji ma zastosowanie postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego. Tylko w tym trybie możliwa jest naprawa wad, które legły u podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a w dalszej kolejności uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Podobne stanowisko wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2286/12, "fakt posiadania przez inwestorów pozwolenia na budowę w czasie realizacji budowy ma znaczenie dla stwierdzenia, że wobec uchylenia (stwierdzenia nieważności) decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę w odniesieniu do określonego obiektu uzasadnionym jest prowadzenie postępowania w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego, bowiem w przypadku realizacji prac budowlanych bez pozwolenia na budowę koniecznym byłoby wszczęcie postępowania opartego na art. 48 Prawa budowlanego (...) Konieczność prowadzenia postępowania opartego na art. 51 Prawa budowlanego wynika z faktu, że decyzję o pozwoleniu na budowę usunięto z obrotu prawnego, a inwestor obiekt zrealizował w czasie, kiedy pozwolenie na budowę pozostawało w obrocie prawnym". W sytuacji zatem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę, konieczne było wdrożenie procedury określonej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego znajduje swoje uzasadnienie w wytycznych zawartych w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II OW 133/12 , w którym wskazano, że w sytuacji kiedy roboty budowlane zostały już rozpoczęte i częściowo wykonane, prowadzenie dalszych prac może nastąpić po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, który stosownie do uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest kontynuacją rozwiązań z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego zamiennego uzupełnionego o stwierdzone nieprawidłowości jako podstawę materialno - prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zasadnie zastosował się do dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy, w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego", tj. m. in. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Po przeanalizowaniu dokumentacji projektowanej pod kątem ww. przepisu w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ powiatowy prawidłowo podjął orzeczenie jak w decyzji w szczególności zatwierdził projekt budowlany zamienny. Odnosząc się do przyczyn, z powodu których wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę, tj. zbyt dużej powierzchni zabudowy w postaci 66,12% działki, zamiast maksymalnej 40% zabudowy organ zauważył, że projekt budowlany zamienny przewiduje roboty, które należy wykonać w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami planistycznymi. Autorzy projektu proj. arch. tech. E. M. i mgr inż. M. B. zaznaczyli na projekcie zagospodarowania działki części obiektu przewidziane do rozbiórki. Ponadto, w opisie na str. 35 wskazano, że projekt zakłada częściową rozbiórkę budynku, zaś opis zabezpieczenia ściany zewnętrznej po rozbiórce zawarto w projekcie konstrukcyjnym, na rzutach parteru, piętra i dachu zaznaczono nadto części obiektu podlegające rozbiórce. Również przedłożony projekt zamienny zagospodarowania działki przewiduje rozwiązania projektowe dostosowujące inwestycję do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r.) w zakresie miejsc postojowych. W § 11 pkt 7 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziano dla zabudowy usługowej i produkcyjnej nieuciążliwej w ramach funkcji dodatkowej w terenach mieszkaniowych 1 miejsce postojowe na 50 m2 pow. użytkowej., zaś dla zabudowy usługowej, w tym usług publicznych 3 miejsca postojowe na 100 m2 pow. użytkowej. Mając na uwadze powyższe oraz powierzchnię użytkową budynku, która wynosi 252,60 m2 dla spełnienia powyższego warunku wymagane jest zapewnienie 5,052 miejsca postojowego. Stanowiska postojowe w ilości 4 miejsc zlokalizowano na działce własnej inwestora o nr ew. [...], natomiast dwa kolejne zlokalizowano na wysokości przedmiotowej działki wzdłuż jezdni. Organ w tym kontekście powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 601/11 w którym wskazano - jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestię ilości i sposobu urządzenia miejsc postojowych to projekt budowlany podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu regulującymi to zagadnienie jak i pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdził, że urządzone miejsca postojowe nie naruszają przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym "zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Organ podniósł, że jakkolwiek wykładnia systemowa zacytowanego przepisu, szczególnie zwrotu "zagospodarowując działkę budowlaną" prowadzi do wniosku, że w przepisie tym mowa o działce budowlanej, na której ma być realizowana inwestycja niemniej zgodnie orzecznictwem sądowo - administracyjnym, w tym wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r. "stanowisko dotyczące wymogu zaprojektowania i urządzenia miejsc postojowych na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jest zbyt restrykcyjne i nieznajdujące podstaw w mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie § 18 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym, co do zasady, dopuszczalne jest usytuowanie miejsc postojowych na nieruchomości niebędącej terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu". Również w wyroku z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 864/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Zasada ta może być naruszona w sytuacji gdy w konkretnych warunkach sprawy przeznaczenie i sposób zabudowy działki wskazują na taką konieczność (...) gdy nie pozwala na umieszczenie wszystkich miejsc postojowych na terenie inwestycji" oraz "Odstępstwo od tej zasady może mieć również miejsce szczególnie w sytuacji, gdy projektowana inwestycja nie dotyczy obiektu nowopowstałego, ale nadbudowy i rozbudowy obiektu już istniejącego, co rodzi konieczność uwzględnienia istniejących uwarunkowań". Ponadto, zdaniem organu wykładnia sformułowania "należy urządzić" prowadzi do wniosku, że miejsca te mają mieć charakter stały, a więc nie mogą to być miejsca postojowe np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. W ocenie organu należy przychylić się do wniosków inwestora przedstawionych w piśmie z dnia 22 września 2014 r., z których wynika, że "Realizacja sfinansowanych przez nas miejsc parkingowych przez zarządcę drogi nie jest obwarowana jakimkolwiek terminem końcowym, w związku z czym nie zachodzi jakakolwiek obawa aby miejsca te (skoro zostaną zbudowane) mogły wkrótce po zakończeniu przedmiotowej inwestycji zostać zlikwidowane lub by mogły przestać służyć osobom korzystającym z przedmiotowej inwestycji". Powyższe pozwala na stwierdzenie, że miejsce zostały urządzone (zabezpieczone) na przyszłość. Zdaniem organu, także analiza kolejnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11 prowadzi do wniosku, że możliwość korzystania przez klientów/pracowników z miejsc postojowych zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie będzie możliwa, gdy inwestor wykaże, że ww. osoby będą mogły z takich miejsc korzystać. Z umowy z dnia 29 września 2014 r. pomiędzy Miastem i Gminą [...] reprezentowaną przez A. Ł. - Burmistrz Miasta i Gminy [...] a Panią E. K. – Ł. wynika, że "miejsca postojowe po wybudowaniu będą dostępne dla wszystkich uczestników ruchu drogowego, w szczególności dla pracowników i klientów Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej". Ponadto, z analizy zgłoszenia przebudowy ulic [...] w P. na działkach Nr [...],[...],[...],[...],[...] położonych w P. jednoznacznie wynika, że miejsca postojowe dla samochodów osobowych zostaną urządzone tylko na odcinku przylegającym do dz. nr ewid. [...] należącej do inwestora i na jego koszt, co potwierdza ww. umowa z dnia 29 września 2014 r. Organ odniósł się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wyjaśnił, że pojęcie "urządzenie" miejsc postojowych nie należy rozumieć jako ich wybudowanie. Przedmiotem badania w trybie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest bowiem jedynie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, a nie faktyczny sposób zagospodarowania tej działki. Natomiast realizacja projektu zamierzenia budowlanego, w tym zakresie faktycznego zabezpieczenia deklarowanej ilości miejsc postojowych może być przedmiotem kontroli na późniejszym etapie procesu budowlanego. Zdaniem organu nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia § 21 ww. rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania działki z lipca 2014 r. wynika, że długość dwóch stanowisk postojowych wynosi 6,00 m, natomiast szerokość została zmniejszona do 2,30 m z uwagi na zapewnienie korzystania z przylegającego ciągu pieszego o szerokości 2,20 m na wysokości działki inwestora (chodnik miejski - 0,90 m + 1,30 i teren działki inwestora dla potrzeb ciągu pieszo - jezdnego wyłączony przez inwestora z uwagi na brak ogrodzenia. Reasumując - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy inwestor zapewnił wystarczającą ilość miejsc postojowych dla objętej przedmiotowej inwestycji zgodnie z § 11 pkt 7 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z § 18 oraz 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do odwołania, zarzucającego naruszenie art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawa budowlanego, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organem właściwym do oceny przesłanek w nim wymienionych był Starosta Powiatu [...], który postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod warunkiem wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku mieszkalno - usługowego na budynek Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej na działce nr [...] usytuowanego przy granicy z sąsiednimi działkami nr [...],[...],[...]po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2008 r., znak: [...] do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. W przypadku wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych inwestor ma prawo do wybudowania obiektu w granicach tej zgody. W takich sytuacjach może dojść do naruszenia interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, jednak - co należy podkreślić - naruszenie to zostało usankcjonowane prawem. Jedynym prawnym uwarunkowaniem uzyskania zgody na odstępstwo jest to, aby nie powodowało ono zagrożenia życia lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, czy stanu środowiska. Powyższe kwestie są weryfikowane na etapie rozpatrywania wniosku o udzielnie zgody na odstępstwo przez właściwy w sprawie organ, który po analizie akt sprawy wydaje zgodę, jeżeli nie stwierdzi naruszeń w ww. kwestii. Uzyskanie ostatecznej zgody na odstępstwo wywołuje zaś określone skutki prawne i wiąże organy w tej kwestii. W przypadku posiadania przez inwestora ostatecznej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie można zarzucać mu naruszenia obowiązującego porządku prawnego. W niniejszej sprawie inwestor – E. K.-Ł. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę otrzymała zgodę - postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r.. Organy nadzoru budowlanego w ramach postępowania prowadzonego w oparciu art. 50 i 51 Prawa budowlanego nie mają podstaw do podważania bądź negowania powyższej zgody na odstępstwo. Zgodność przedmiotowej inwestycji z projektem budowlanym zamiennym zostanie zweryfikowana na etapie udzielania pozwolenia na użytkowanie.  Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika adw. M. M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:1) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo rażącego naruszenia przez ten organ art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania, co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji; b) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których organ się oparł wydając decyzję oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; c) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której analiza stanu niniejszej sprawy wskazuje jednoznacznie, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego o zatwierdzeniu projektu zamiennego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. bez zgody na odstąpienie od przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (bowiem postanowienie Starosty Powiatu [...]z [...]maja 2008 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo było wydane w oparciu o upoważnienie Ministra Infrastruktury dotyczące budynku parterowego - zaś wzniesiony budynek jest budynkiem 2-kondygnacyjnym) oraz wbrew warunkom określonym w upoważnieniu - tj. poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarzucono także obrazę przepisów prawa materialnego mającą wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 51 ust. 4 pr. b. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 pr. b. poprzez wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w sytuacji gdy zarówno wykonane roboty budowlane jak i projekt zamienny są niezgodne z przepisami prawa, tj. w szczególności z §12 i §13 Rozporządzenia, b) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż zatwierdzony projekt budowlany zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącej; co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, c) naruszenie § 13 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie odległość budynku znajdującego się na działce nr [...] umożliwia naturalne oświetlenie nieruchomości znajdujących się na działkach sąsiednich, podczas gdy w niniejszej sprawie warunki te nie są spełnione zgodnie z tą normą, d) naruszenie § 13 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 57 rozporządzenia, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ I instancji z pominięciem przesłanek wskazanych w naruszonych przez skarżącą przepisach, określających wymagania techniczno - budowlane odnoszące się do usytuowania budynku w stosunku do sąsiednich budynków; e) naruszenie § 21 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia, poprzez wyrażenie zgody na stanowiska postojowe usytuowane wzdłuż jezdni w sytuacji, gdy ograniczenie szerokości miejsca postojowego do 2,3 m z 3,6m, nie zapewnia możliwości korzystania z przylegającego do miejsca postojowego dojścia lub ciągu pieszo jezdnego. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że zgoda na odstępstwo od warunków technicznych dotyczyła jednak przedmiotowego projektu, postanowieniu Starosty w tym przedmiocie zarzuciła: a) naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, pomimo, że w sprawie nie zachodziły żadne szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie procedury odstępstwa oraz poprzez uznanie, że odstępstwo nie będzie powodowało pogorszenia warunków użytkowych, b) naruszenie art. 107 ust. 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu szczególnych faktów lub okoliczności jakie stanowiły dla organu podstawę do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno- budowlanych. Ponieważ postanowienie o udzieleniu zgody nie podlega zażaleniu, zatem zgodnie z art. 142 k.p.a. może być zaskarżone tylko łącznie z decyzją kończącą postępowanie — co ma miejsce w niniejszym przypadku. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd argumentacji odnoszącej się do nieważności zaskarżonych niniejszą skargą decyzji, na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa. Sąd nie podziela stanowiska organów zgodnie z którym, projekt zamienny zatwierdzony ww. decyzjami odpowiada przepisom prawa miejscowego jakimi są przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (szczegółowo opisanego powyżej). Projekt zagospodarowania działki objętej inwestycją nie przewidział miejsc postojowych na działce inwestycyjnej w ilości odpowiadającej unormowaniu w § 11 pkt 7 planu. Dla przedmiotowej inwestycji w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - § 11 pkt 7, konieczne było zapewnienie miejsc postojowych w ilości- 5,052. W planie zagospodarowania działki przewidziano 4 miejsca na terenie nieruchomości objętej inwestycją oraz 2 wzdłuż jezdni "uzgodnione" na projekcie w formie oświadczenia zarządcą drogi. Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla oceny projektu zagospodarowania działki pod kątem zgodności z ww. przepisami musi pozostawać faktyczny stan niedawno przebudowanej ulicy [...] tj. ulicy, przy której leży działka inwestycyjna. Faktycznie na wysokości inwestycji w świetle materiału zdjęciowego złożonego w toku rozprawy powstał swoisty pas pieszo jezdny zaś w jego ramach dwa miejsca postojowe (o nie w pełni normatywnych rozmiarach) powstały na linii chodnika, który w tym miejscu zdaje się omijając je wkraczać na działkę inwestycyjną. Wracając do planu zagospodarowania działki opracowanego w ramach projektu zamiennego wskazać należy, że widniejąca tam adnotacja o zgodzie Burmistrza na wykorzystanie dla inwestycji miejsc postojowych w pasie drogowym, nie wywiera skutków prawnych w kontekście wymogu przewidzianego w § 11 pkt 7 ww. planu. Miejsca postojowe poza nieruchomością inwestora maja zawsze przeznaczenie ogólnodostępne, tylko miejsca postojowe na terenie inwestycji dają gwarancję zabezpieczenia funkcjonowania inwestycji w tym zakresie. Wskazać należy na przepis § 18. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.) - zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2007 r., wydanego w sprawie II OSK 1498/06 - zarówno gramatyczna (literalna), jak i celowościowa (funkcjonalna) wykładnia omawianego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Istotą unormowania § 18 ust. 1, stanowiącego materialne prawo administracyjne (prawo publiczne), jest bowiem niewątpliwie doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Inwestor z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Propozycja inwestora, potraktowania zatok w pasie dróg publicznych, jako miejsc parkingowych dla danej inwestycji, nosi cechy ominięcia wymogu § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd zauważa, że wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012r., w sprawie o sygn.. akt II OSK 864/11 zapadł w innym niż w niniejszej sprawie stanie faktycznym – wymóg miejsc postojowych został zagwarantowany na inne niż inwestycyjna dodatkowej działce, którą inwestor specjalnie przeznaczył na cele parkingowe, zaś poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w szczecinie na który powoływał się organ nie sposób zaakceptować w świetle powołanego powyżej stanowiska powtórzmy - potraktowania miejsc w pasie drogi publicznej jako miejsc postojowych dla danej inwestycji, nosi cechy ominięcia przepisu prawa. Także powoływanie się na możliwość korzystania z miejsc postojowych ogólnodostępnych dla wszystkich uczestników ruchu, jak podkreślono z oczywistych przyczyn także w umowie inwestorki z Miastem i Gminą [...] z [...] września 2014r., nie może wpływać na pozytywną w świetle ww. przepisów ocenę projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego karze projektować miejsca postojowe z uwzględnieniem rzeczywistych potrzeb i określa wskaźnik minimalny. Inwestycja przedmiotowa, która ma mieć przeznaczenie na niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, którego funkcjonowanie wiąże się z parkowaniem przez personel, pacjentów, a często również pojazdy sanitarne musi spełniać rygorystycznie choćby przedmiotowy wymóg określonym przez plan w stopniu minimalnym. Muszą zostać przewidziane w projekcie zamiennym na działce inwestycyjnej, odpowiednie co do liczby i warunków technicznych miejsca postojowe. Te zaś, które powstały przy przebudowie ulicy (w ograniczonym zresztą zakresie odpowiadające warunkom technicznym jak chodzi o ich wymiar), będą mogły stanowić li tylko ewentualne (wobec ogólnej dostępności), faktyczne (wobec braku prawa własności inwestora do nich) udogodnienie dla przyszłych użytkowników minimum, które musi zapewnić inwestor na działce inwestycyjnej. I już tylko na marginesie Sąd zauważa, że prezentując odmienne niż w decyzji z dnia [...] maja 2014r., stanowisko organ drugiej instancji nie wyjaśnił dlaczego zmienił wcześniejsze w sprawie pogląd – w nawiązaniu do § 18 ww. rozporządzenia cyt. "trudno przypuszczać, aby przepisu warunków technicznych miałyby dotyczyć terenu innego niż teren inwestycji" po czym powołano wyroki sądów administracyjnych wskazujących na prawidłowość przyjętej interpretacji ww. przepisu. Następnie wskazał na możliwość rozważenia odstępstw od ww. tezy ale wówczas gdy miejsca postojowe są przewidziane na innej działce należącej do inwestora położonej w bezpośrednim sąsiedztwie. Podkreślmy działce należącej do inwestora Takie orzecznictwo organu narusza wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Mając na uwadze, potrzebę oceny projektu zagospodarowania działki, stanowiącego część projektu zamiennego zarówno pod kątem wymogu opisanego w § 11 pkt 7 planu oraz pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 opisanego powyżej rozporządzenia Sąd stwierdza, że nie spełnia on wymogów prawa. Kolejna okolicznością, która legła u podstaw konieczności uchylenia zaskoczonej decyzji było to, że organ nie dokonał oceny dopuszczalności udzielonego inwestorowi odstępstwa, a także tego czy projekt zamienny odpowiada ramom udzielonego odstępstwa. Wskazać należy na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 20112r., w sprawie o sygn.. akt II OSK 1461/11 (LEX nr 1322405) - w związku z tym, iż od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie, to w myśl art. 124 § 2 k.p.a. wykładanego a contrario nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Obowiązujące przepisy nie przewidują odrębnej formy rozpatrzenia i załatwienia kwestii postanowień zaskarżonych w odwołaniu (art. 142 k.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego, co do postanowienia wyrażane jest w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Organ administracji architektoniczno budowlanej orzekający w przedmiocie zatwierdzenia projektu, w tym wypadku projektu zamiennego, miał obowiązek zważyć, że odstąpienie od warunków powszechnie obowiązującego prawa (rozporządzenia), wynikające z wyraźnej delegacji ustawowej (art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego) tworzy stan, w którym organ administracji, posiadając upoważnienie organu legislacyjnego (ministra), kreuje inne warunki, niż zawarte w prawie powszechnie obowiązującym, umożliwiające załatwienie konkretnej sprawy administracyjnej. Wbrew temu, co zdaje się formułować organ drugiej instancji, uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia nie może ograniczać się jedynie do powołania się na fakt, iż właściwy minister upoważnił organ do wydania postanowienia o odstępstwie, bo to od woli organu (wrażającego lub odmawiającego wyrażenia zgody na odstępstwo) zależy, czy zgoda zostanie udzielona. Zdaniem Sądu, poważnym uchybieniem decyzji organów obu instancji jest zatem brak, uzasadnienia tego postanowienia, w znaczeniu niewyrażenia oceny o charakterze materialnoprawnym. Organ w decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i pozwalającej na kontynuowanie na jego podstawie robót budowlanych w oparciu o takie postanowienie miał dodatkowy obowiązek wykazania na czym szczególnie uzasadniony przypadek niezastosowania norm prawa powszechnie obowiązującego polega. Brak takiego wykazania jest istotną wadą decyzji wykluczającą możliwość jej weryfikacji w tym zakresie w postępowaniu sądowym Organ rozpoznając sprawę ponownie zastosuje się do ww. wskazań i dokona właściwej oceny tej okoliczności. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Starosta Powiatu [...], zwrócił się pismem z dnia 21 lutego 20108r., do Ministra Infrastruktury w trybie art. 9 ust 3 ustawy Prawo budowlane wobec złożenia przez inwestora wniosku o odstępstwo od warunków w zawartych w § 12 ust 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W piśmie wskazano - cyt. "Planuje się rozbudowę budynku mieszkalno – usługowego na budynek Niepublicznego Zakładu opieki Zdrowotnej na działce [...] w P. (zgodnie z załączonym projektem zagospodarowania działki ) w granicy działek nr [...],[...],[...]. Budynek parterowy dach jednospadowy ze spadkiem na własna działkę". Po upoważnieniu przez Ministra do wyrażenia zgody na odstępstwo, postanowieniem z dnia [...] maja 2008r., Starosta [...] na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane udzielił zgody na odstępstwo nie precyzując jego zakresu a tylko wskazując, że ściany w projektowanej rozbudowie mają powstać bez otworów drzwiowych i okiennych. Podkreślmy zatem sformułowanie z ww. pisma Starosty do Ministra w nawiązaniu do wniosku inwestora o odstępstwo w zakresie rozbudowy – "budynek parterowy". Sąd stwierdza, że na etapie niniejszego postępowania istnieje konieczność wyjaśnienia dopuszczalności przewidzianej w projekcie architektonicznym nadbudowy w ostrej granicy budynku nie tylko w jego części parterowej ale w jego piętrowej części, w tym od strony nieruchomości skarżącej w ramach udzielonego odstępstwa. Ponadto, organ z naruszeniem art. 107§ 3 k.p.a. zaniechał też omówienia kwestii prawidłowości rozwiązań projektowych pod względem ochrony interesów odwołującej się związanych z dostępem do światła dziennego w związku z realizacją inwestycji. Złożona do akt sprawy opinia w sprawie ustalenia czy budynek objęty inwestycja nie spowoduje zacienienia okien budynku mieszkalnego wybudowanego na sąsiedniej działce nr ew. [...], z dnia [...]marca 2014r., sporządzona przez mgr inż. A. B., jak każdy inny dowód w sprawie wymagał omówienia, w tym weryfikacji prawidłowości przyjętych kryteriów oceny dopływu światła dziennego oraz nasłonecznienia pomieszczeń w budynku mieszkalnym na działce skarżącej, w świetle warunków technicznych. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz lit c, art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).