VII SA/Wa 2176/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i Z. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 867/04 postanawia: odrzucić skargę W. S. i Z. S. o wznowienie postępowania sądowego. Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2005r. sygn. akt VII SA/WA 867/04 wnieśli do Sądu w dniu 30 listopada 2009r. W. i Z. S. W skardze skarżący wskazali, iż podstawą żądania wznowienia jest fakt, iż w wyroku powołano się na przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego z dnia 21 listopada 2003r., który został zmieniony ustawą z dnia 28 lipca 2005r. ( Dz. U. nr 163, poz. 1364). Wskazano, że ustawa ta weszła w życie dnia 26 września 2005r. W ocenie skarżących w wyroku Sądu z dnia 23 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 867/04 "podana została błędna kwalifikacja wiaty, jako budynku gospodarczego, co okazało się wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, stanowiącym dodatkową podstawę do wznowienia postępowania". Zdaniem skarżących, dopóki wyrok Sądu z dnia 23 maja 2005 nie zostanie prawomocnie uchylony, dopóty sądy w swym postępowaniu powołują się na ten wyrok, nie uwzględniając zmiany prawa materialnego, jaka nastąpiła dnia 26 września 2005r. Potwierdzają to wyroki sądów, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – wyrok z dnia 27 lutego 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 1507/07 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyrok z dnia 1 października 2009r. sygn. akt II OSK 1466/08. Podali, że wyrok NSA z dnia 1 października 2009r. otrzymali w dniu 16 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 p.p.s.a i stanowią one katalog zamknięty. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 p.p.s.a, który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Dostrzec przy tym trzeba, iż w postępowaniu wznowieniowym nie są rozpoznawane zarzuty wykraczające poza zakres ustawowych podstaw, jak i nie dokonuje się oceny w zakresie zaistnienia podstaw wznowienia niepowołanych w skardze. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu w pierwszej kolejności zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego wyniku pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a pierwszą czynnością sądu jest zatem wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Samo powołanie regulacji prawnej określającej przesłankę wznowienia, czy też nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza jednak, że skarga opiera się na jednej z podstaw, o których mowa w art. 271-273 p.p.s.a. Ocena w tym zakresie dokonywana jest zasadniczo w oparciu o twierdzenia zawarte w skardze, które winny odpowiadać podstawom wznowienia określonym w ustawie. We wstępnym etapie sąd odrzuca zatem zarówno skargę, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia określonych w dziale VII p.p.s.a, jak i skargę w której wskazano przepis określający przesłankę wznowienia, bądź powołano podstawę treściowo odpowiadającą regulacjom ustawowym, lecz ocena akt sprawy wykazała, że powołana przez stronę przesłanka nie stanowi rzeczywistej podstawy wznowienia. Sąd ma bowiem obowiązek badać, czy wskazana podstawa ma w danej sprawie charakter rzeczywisty. Brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza przy tym o obowiązku odrzucenia skargi o wznowienie postępowania bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do wniesienia skargi (postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004r., sygn. akt OW 87/2004). W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania sądowego dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 867/04 oddalającym skargę. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. i Z. S. od ww. wyroku, wyrokiem z dnia 7 września 2006r. sygn. akt II OSK 1040/05 oddalił skargę kasacyjną. Przystępując do zbadania czy skarga o wznowienie oparta jest na ustawowej podstawie podkreślić należy, że wskazane w skardze okoliczności tj. fakt, iż w wyroku z dnia 23 maja 2005r. powołano się na przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego z dnia 21 listopada 2003r., który został zmieniony ustawą z dnia 28 lipca 2005r. (Dz. U. nr 163, poz. 1364), która weszła w życie dnia 26 września 2005r. w ocenie Sądu nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania sądowego określonych w przepisach ustawy. Zaznaczyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok w dniu 23 maja 2005r. jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006r. rozstrzygał sprawę na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa. Podkreślić należy, iż skarżący poza powyższymi okolicznościami w skardze nie podali ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z powyższych względów, wobec braku wskazania przez skarżących podstaw ustawowych uznać należało, że skarga nie została oparta na ustawowych przesłankach wznowienia. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.