VII SA/Wa 2177/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 679/14 oddala skargę Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2014r. sygn. akt VII SA/Wa 679/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. (nr [...]) kierującą J. R. na egzamin w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.  W dniu 16 września 2016r. J. R. złożył skargę domagając się wznowienia postępowania zakończonego w/w prawomocnym wyrokiem. Uzasadniając żądanie skarżący wskazał na powzięcie na początku lipca 2016 r. wiedzy o dokonaniu fałszerstwa jego podpisów na oświadczeniu z dnia 22 listopada 2011 r. dotyczących wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego za wykroczenie z dnia [...] października 2011 r. oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z dnia 7 lutego 2012 r. Powyższe – zdaniem skarżącego – wyczerpuje przesłankę, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zważając na powyższe, wskazując na zachowanie terminu z art. 277 p.p.s.a., skarżący wniósł o: a) wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego opisanym prawomocnym wyrokiem; b) zmianę wyroku poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji; c) zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych; W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że kontrolowana przez Sąd decyzja Prezydenta [...] została wydana z uwagi na wniosek Komendanta [...] Policji z powodu przypisania mu 28 pkt karnych w okresie od dnia 12 września 2011 r. do dnia 6 lutego 2012 r.: a) [...].09.2011 r. [...] [...], [...], [...] Przekroczenie Prędkości od 41 do 50km/h; Punkty: 8 b) [...].10.2011 r. [...] [...], [...] [...], Przekroczenie Prędkości od 3 1 do 41 km/h; Punkty 6 c) [...].10.2011 r. [...] [...], [...] [...], Przekroczenie Prędkości od 41 do 50km/h; Punkty: 8 d) [...].02.2012 r. [...] [...], [...] [...], Przekroczenie Prędkości od 31 do 40km/h; Punkty: 6 Dalej skarżący podał, że powyższy mandat dotyczący przekroczenia szybkości o 30km/h wzbudził zainteresowanie Inspektora Transportu Drogowego J. Z., który z niewyjaśnionych przyczyn wezwał skarżącego na przesłuchanie. Przesłuchanie nie usatysfakcjonowało go, w związku z tym posypały się dalsze mandaty. Następnie w ciągu trzech miesięcy zrobiono ze skarżącego pirata drogowego, który jest kierowcą z 65 letnim stażem bez wypadku. Zdaniem skarżącego wszystkie powyższe mandaty spowodowane były zazdrością Inspektora podyktowaną posiadaniem [...], który zakupił po likwidacji zakładu jako prezent za ciężką pracę. Zaznaczył następnie, że wniosek Komendanta [...] Policji zapoczątkował postępowanie, które doprowadziło do niesłusznego odebrania prawa jazdy. Wniosek został wysłany do Urzędu [...] na podstawie powyższych czterech prawomocnych przyjętych mandatów karnych podczas, gdy skarżący przyjął tylko trzy na łączną liczbę 20 punktów karnych. Według skarżącego nieprawdą jest, że podpis widniejący na oświadczeniu z dnia 22 listopada 2011r. o wyrażeniu zgody na przyjęcie mandatu karnego za wykroczenie z dnia [...] października 201 1r. oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z dnia 7 lutego 2012 r. są jego podpisami. Sfałszowane potwierdzenie odbioru jest ponadto wysłane z niewiadomych przyczyn z Urzędu Pocztowego w [...]. Posłużenie się podpisami skarżącego doprowadziło do uprawomocnienia się mandatu karnego za rzekome wykroczenie drogowe z dnia [...] października 2011 r. i tym samym dopisanie ośmiu (8) punktów karnych. Bezprawne uprawomocnienie mandatu skutkowało przekroczeniem ustawowego limitu punktów karnych. Wyrok z dnia 22 października 2014 r. zapadł przed uzyskaniem przez skarżącego wiedzy o istniejących nowych dowodach mogących mieć istotny wpływ na w/w orzeczenie Sądu, z których to wówczas nie mógł skorzystać. Na początku lipca 2016 r. a więc już po wydaniu prawomocnego orzeczenia mając poważne wątpliwości, co do faktu wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego za popełnione dnia [...].10.11 r. wykroczenie drogowe skarżący wystosował pismo do Komendanta [...] Policji (dnia 14 lipca 2016 r.) dotyczące udostępnienia oryginału oświadczenia dot. przyjęcia mandatu oraz oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru. Jednak do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie udostępniono skarżącemu oryginalnych dokumentów rzekomo przez niego podpisanych. Skarżący wskazał, że jako starsza osoba, niepełnosprawna mająca jedynie otrzymane kopie w/w dokumentów doszedł do wniosku, że podpisy na oświadczeniu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie są z całą pewnością jego podpisami. Cyfry oraz podpis całkowicie nie przypominają podpisów i cyfr, stawianych przez skarżącego. Spreparowane podpisy świadczą ponadto o lekceważącym stosunku do skarżącego jako osoby starszej. Skarżący wniósł o sporządzenie opinii grafologicznej przez biegłego sądowego, która bezsprzecznie potwierdzi jego stanowisko. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. podstawą wznowienia jest późniejsze odkrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik zapadłego orzeczenia, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (vide: prof. Zw. dr hab. M. Wierzbowski, komentarz do art. 273 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak również twierdzi prof. zw. dr hab. P. Szustakiewicz w komentarzu do art. 273 § 2 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Nowe okoliczności obejmują zarówno okoliczności wadliwie ustalone w postępowaniu przez sąd, jak i kwestie, które w ogóle nie stanowiły przedmiotu ustaleń, a dla rozstrzygnięcia sprawy mają znaczenie. Z kolei nowe dowody to część stanu faktycznego, która nie została ujawniona na podstawie dokumentów w poprzednim procesie ze względów niezależnych od strony, która była pozbawiona możliwości powołania tych środków w poprzednim postępowaniu". Brak możliwości zgłoszenia środka dowodowego w poprzednim postępowaniu dotyczy również sytuacji, kiedy w wyniku braku możliwości zgłoszenia środka dowodowego należy również ujmować sytuację, w której skarżący wprawdzie wiedział o danym środku dowodowym, ale obiektywnie rzecz biorąc, nie mógł z niego skorzystać (np. nie wiedział, gdzie znajduje się dany dokument). Środek dowodowy, aby był "ujawnialny", nie tylko musi być znany stronie, lecz także dostępny dla niej (vide: prof. zw. dr hab. Szustakiewicz komentarz do art. 273 § 2 p.p.s.a.). Ujawnienie sfałszowania podpisów skarżącego, które doprowadziły do niesłusznego przypisania ośmiu (8) punktów karnych, skutkowało przekroczeniem limitu punktów karnych a finalnie decyzją dot. sprawdzenia kwalifikacji. Dalej skarżący opisał okoliczności związane z podejściem do egzaminów kontrolnych. Następnie wskazał, że późne uzyskanie wiedzy o podrobieniu podpisów usprawiedliwia fakt, że skarżący był reprezentowany przez r.pr. P. J., który był zastraszany przez innych prawników i ulegając ich wpływom nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu sprawy. Prawnikami, którzy zastraszali byli: adw. A. U. - Sędzia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...], adw. E. S. - były Sędzia Sądu Najwyższego oraz adw. M. H. - były prokurator. Stosowne dokumenty i zawiadomienia zostały wystosowane m.in. do Sądu Najwyższego, Sądu Okręgowego w [...], Okręgowej Rady Adwokackiej oraz do Naczelnej Rady Adwokackiej. Skarżący podał, że od odebrania prawa jazdy porusza się samochodem bez uprawnień ze względu na toczące się sprawy sądowe i osobiste, bowiem porusza się o kulach i posiada pierwszą grupę niepełnosprawną. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł jak na wstępie oraz o zwrot prawa jazdy. W dniu 25 stycznia 2017r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe, w którym skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w skardze o wznowienie postepowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej "ustawa p.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W pierwszej kolejności odnosząc się do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania podkreślić należy, że stosownie do art. 277 ustawy p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 ustawy p.p.s.a., jest terminem procesowym zawitym. Początkową datą, od której biegnie termin wznowienia postępowania jest data powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia przez enumeratywnie wymienione podmioty, czyli przez stronę, jej organ lub jej przedstawiciela ustawowego. Z argumentacji przedstawionej w skardze o wznowienie wynika, że strona dowiedziała się o okoliczności wskazywanej jako podstawa wznowienia na początku lipca 2016r., co potwierdza pismo skarżącego z dnia 14 lipca 2016r. wystosowane do Komendanta [...] Policji. Skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego złożoną w dniu 16 września 2016 r. należało zatem uznać za złożoną z zachowaniem trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia. Z wywodów skargi można wyprowadzić wniosek, że zasadniczym powodem wzruszenia w trybie nadzwyczajnym wyroku z dnia 22 października 2014 r. jest, zdaniem strony, powzięcie wiedzy o dokonaniu fałszerstwa podpisów skarżącego złożonych na oświadczeniu z dnia 22 listopada 2011r., o wyrażeniu zgody na przyjęcie mandatu karnego za wykroczenie z dnia [...] października 2011r. oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru z dnia 7 lutego 2012r. Należało zatem przyjąć, że skarga została oparta na ustawowej przesłance wznowienia przewidzianej w art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a. Ustalenia powyższe stanowią podstawę do przystąpienia przez Sąd do oceny, czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia jest merytorycznie uzasadniona. Podkreślić bowiem należy, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie warunków umożliwiających jej rozpoznanie. W ocenie Sądu okoliczność na której ujawnienie powołują się skarżący, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego wyrokiem z 22 października 2016 r. W przepisie art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., który reguluje podstawę wznowienia w postaci późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych mających wpływ na wynik sprawy, chodzi o fakty lub dowody dotyczące decyzji administracyjnej, które istniały w dniu jej wydania, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych, czyli o okoliczności dotyczące decyzji administracyjnej objętej prawomocnym wyrokiem sądu, tj. tej samej sprawy sądowoadministracyjnej. Podstawa ta winna zostać odniesiona do przebiegu postępowania sądowoadministarcyjnego, którego strony żądają wznowienia, należycie skonkretyzowana i uzasadniona okolicznościami nowymi, które wskazują na zdarzenie powstałe w tym postepowaniu i wykazują jego wadliwość. W szczególności podkreślenia wymaga to, że zarówno nowe okoliczności jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący powołał się na okoliczności, które nie odnoszą się do postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014r. ([...]) w przedmiocie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji skarżącego ze względu na przekroczenie 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, którą kontrolował Sąd ww. wyroku. Wyjaśnić bowiem należy, że w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Tym samym, kwestie związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegają badaniu przez starostę, a pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi bowiem czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (oraz prawo wniesienia skargi na bezczynność tego organu w usunięciu punktów karnych – v. pkt 8 ww. przepisu). To też oznacza, że w przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny (w tej sprawie starosta), w toku prowadzonego postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. W konsekwencji ani starosta, ani samorządowe kolegia odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawach dotyczących uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organy te - zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawo o ruchu drogowym oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z ustawy o kierujących pojazdami - wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który jest składany, gdy z ewidencji wynika, że kierowca przekroczył limit 24 punktów karnych. prawomocnym wyroku, nie może uzasadniać wznowienia postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.