VII SA/Wa 2179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr 22/17 działając na podstawie na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. dalej jako: K.p.a.) nakazał J. K. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego w 2012 r. budynku letniskowego, o wymiarach 8,70 m x 6,40 m wraz z zadaszonym tarasem o wym. 8,70 m x 2,90 m, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gmina [...], którego sposób użytkowania zmieniono na mieszkalny w 2014 r. Od powyższej decyzji J. K. złożyła odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB, organ odwoławczy). Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu decyzji WiNB wskazał, że dniu 28 lipca 2017r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]znajduje się m.in. budynek mieszkalny jednorodzinny - parterowy, częściowo podpiwniczony z poddaszem użytkowym, o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym, pokrytym blachodachówką. Budynek wyposażono w instalację elektryczną i wodno - kanalizacyjną. W trakcie kontroli przedłożono zgłoszenie kierowane do Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 7 lutego 2014 r. dotyczące zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny. Ponadto kontrolujący stwierdzili, że wymiary budynku są zgodne z inwentaryzacją stanowiącą część projektu budowlanego stanowiącego załącznik do w/w zgłoszenia. W trakcie czynności kontrolnych przedłożono ponadto decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. o wyrażeniu zgody na zmianę lasu na użytek rolny działki leśnej nr [...] w Krajęczynie. Rozpatrując odwołanie WINB wskazał, że przedmiotowy budynek zrealizowano w związku ze zgłoszeniem z dnia 8 lipca 2008 r. kierowanym do Starostwa Powiatowego w [...] dotyczącym zamiaru wykonania na działce nr [...] dwóch budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2. W rezultacie jednak inwestor zrealizował jeden budynek o charakterze letniskowym. Jak wynika z oświadczenia inwestora budynek letniskowy zrealizowano do końca 2012 r. Za bezsporne organ odwoławczy uznał, że w sprawie inwestor powinien przed przystąpieniem do wykonania inwestycji uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno - budowlanej i dopiero wówczas mógł realizować w/w inwestycję. W związku z powyższym za słuszne WINB uznał stanowisko organu I instancji, że wybudowany obiekt zarówno pod względem przeznaczenia jak i wymiarów nie odpowiada założeniom wskazanym w w/w zgłoszeniu, co oznacza, że zgłoszenie dokonane w tej sprawie było nieskuteczne mimo, iż właściwy organ nie wniósł sprzeciwu w tej sprawie. Odnosząc się do kwestii dokonania przez inwestora kolejnego zgłoszenia z dnia 7 lutego 2014 r. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny organ odwoławczy uznał, że brak jest skuteczności takiego zgłoszenia w sytuacji nielegalnej realizacji obiektu budowlanego, którego dotyczy zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., może dotyczyć jedynie takiego obiektu budowlanego bądź jego części, które zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującym prawem, nie zaś w drodze samowoli budowlanej. Postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania w trybie art. 71 ustawy Prawo budowlane nie może zmierzać do legalizacji samowoli budowlanej oraz zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części. W postępowaniu prowadzonym w trybie w/w przepisu przedmiotem oceny organu jest ustalenie, czy zaproponowana przez inwestora zmiana użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest dopuszczalna w świetle przesłanek zawartych w tym przepisie. Zaakceptowanie przez właściwy organ zgłoszonego zamierzenia zmiany sposobu użytkowania możliwe jest jedynie wtedy, gdy dotychczasowy (obecny) stan prawny obiektu nie budzi wątpliwości - zarówno w zakresie wzniesienia tego obiektu (lub jego części), jak jego dotychczasowego sposobu użytkowania. Za zasadne w okolicznościach sprawy organ odwoławczy uznał zastosowanie do przedmiotowego obiektu trybu określonego w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wobec niedających się usunąć naruszeń przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi bowiem na fakt, że przedmiotowy budynek przeznaczony jest na pobyt ludzi należy go zakwalifikować do wskazanej w § 209 w/w rozporządzenia kategorii ZL. Zgodnie z treścią § 271 ust. 8 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika natomiast z treści § 271 ust. 2 w/w rozporządzenia jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8m. W niniejszej sprawie w ocenie organu odwoławczego, minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem, a granicą lasu winna wynosić 12m. Tymczasem jak wynika z akt sprawy sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej, a obecnie w związku z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., znajduje się na terenie użytku rolnego działki leśnej (grunt rolny zabudowany). Niemniej jednak działka sąsiednia o nr ew. [...] jest działką leśną zatem odległość od granicy lasu wynosi w przedmiotowej sprawie 10 m. Wobec uznania, że przedmiotowy budynek letniskowy (mieszkalny) usytuowany jest w sposób naruszający przepisy § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie WINB stwierdził, że na gruncie przedstawionego stanu faktycznego nie ma możliwości zalegalizowania w/w obiektu budowlanego. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję WINB J. K. zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 §1 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie pozwalającym ustalić, w jaki sposób została zrealizowana budowa 2 budynków gospodarczych i czy sposób ich realizacji faktycznie odbiegał od dokonanego zgłoszenia; - art. 7 i 77 §1 kpa oraz art. 8 kpa poprzez błąd w ustaleniach i niewłaściwe przyjęcie, że działka sąsiednia, do granicy której, od przedmiotowego budynku, ma być dotrzymana minimalna odległość 12 m jest działką leśną, w sytuacji, gdy z ewidencji gruntów wynika, że stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione, a jej stan faktyczny również nie pozwala na uznanie jej za las; - art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt. 6 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób wskazujący na brak możliwości dostosowania budynku do wymagań Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji, gdy zachodzą możliwości dostosowania budynku do ww. wymagań np. poprzez zmianę pokrycia budynku, co mogłoby doprowadzić do wypełnienia wymagań ww. rozporządzenia; - art. 107 § 1 pkt. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez powierzchowne i ogólne wyjaśnienie podstaw utrzymania w mocy decyzji o nakazie rozbiórki, ogólne odniesienie się do braku możliwości wypełnienia wymagań technicznych budynku oraz brak wyjaśnień, jak odnoszą się one do przedmiotowego obiektu i stanu formalno-prawnego nieruchomości, jako gruntu rolnego; - art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy zachodziła potrzeba uzupełniania materiału dowodowego i dokonania ustaleń dających podstawy do uznania istotnych okoliczności sprawy za udowodnione w zakresie faktycznej kwalifikacji nieruchomości sąsiedniej oraz warunków technicznych budynku, jak również ustalenia i udokumentowania rzeczywistych odległości przedmiotowego budynku do granic nieruchomości stanowiącej grunty leśne. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji w sposób bardzo ogólny odniosły się do kwestii niezgodności wykonania budynków gospodarczych ze zgłoszeniem dokonanym w 2008 r. gdyż zmiana funkcji budynku wcale nie musi oznaczać dokonania jego budowy niezgodnie z projektem. To samo dotyczy kwestii późniejszego wyposażenia go w media (prąd czy wodę). Skarżąca wskazała, że całkowite wymiary budynku i tarasu odpowiadają tym ze zgłoszenia. Postępowanie organu I instancji, a zarazem organu odwoławczego, powinno więc w tym zakresie szczegółowo wyjaśniać i wskazywać, że w tamtym czasie dokonano budowy naruszając warunki i parametry budowy zawarte w zgłoszeniu, z jakich powodów, i w jakim zakresie miało to miejsce. W ocenie skarżącej organy obu instancji nie odniosły się do charakterystyki obiektu i materiałów z jakich został wykonany, co pozwoliłoby usunąć wątpliwości, co do poprawności zastosowania przepisów odnośnie wymagań technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżąca wskazała, że w protokole kontroli nie odwzorowano położenia i układu budynku względem samej działki, jak również nieruchomości sąsiedniej (ew. nr [...]). Samo posługiwanie się w decyzji pojęciem "około 10 m" świadczy o powierzchowności postępowania i czynności dowodowych. Zdaniem skarżącej także zakwalifikowanie nieruchomości sąsiedniej (nr ewid. [...]) jako las, należy uznać za wadliwe gdyż z ewidencji gruntów wynika kwalifikacja Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana również jako "Prawo budowlane") roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego wskazano, w jakich sytuacjach pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast w art. 30 określono, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych właściwemu organowi. W przypadku wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia dochodzi do tzw. samowoli budowlanej, która skutkuje wszczęciem przez organy nadzoru budowlanego procedury określonej w artykułach od 48 do 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie natomiast do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu takim, zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada się obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). Sąd nie podziela zarzutów skarżącej, uznając że dopuściła się ona samowoli budowlanej, a w świetle stanu faktycznego sprawy i przepisów mających w niej zastosowanie, nie ma możliwości doprowadzenia budynku znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] do stanu zgodnego z prawem. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się kserokopia zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez J. K. Zgłoszenie dotyczyło zamiaru wykonania dwóch budynków gospodarczych, parterowych, wolnostojących, niepodpiwniczonych o powierzchni zabudowy do 25 m² na działce nr ewid. [...]. Wskazano, że budynki będą przeznaczone na przechowywanie sprzętów gospodarczych. Jak wynika natomiast z protokołu kontroli obiektu budowlanego przeprowadzonej w obecności skarżącej w dniu 28 lipca 2016 r. na w/w działce znajduje się budynek mieszkalny – jednorodzinny, parterowy częściowo podpiwniczony z użytkowym poddaszem. W świetle powyższego, jako trafne należy ocenić stanowisko organów administracji, że budynek znajdujący się na nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] nie został zrealizowany na podstawie wyżej wymienionego zgłoszenia. Budynek ten nie ma powierzchni deklarowanej w zgłoszeniu, nie jest budynkiem gospodarczym, a jego przeznaczeniem z pewnością nie jest wyłącznie przechowywanie sprzętu służącego do pielęgnacji działki. Oceny tej nie zmienia fakt, że na podstawie zgłoszenia z dnia 7 lutego 2014 r. zmieniono sposób użytkowania budynku na mieszkalny. Według załączonego do tego zgłoszenia projektu budowlanego, zmiana sposobu użytkowania nie wymagała wykonania żadnych robót budowlanych. Sąd podziela stanowisko organów, że zmiana sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 Prawa budowlanego, może dotyczyć jedynie takiego obiektu budowlanego bądź jego części, które zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującym prawem, nie zaś w drodze samowoli budowlanej. Postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania nie może zmierzać do legalizacji samowoli budowlanej oraz zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, wzniesionych w warunkach samowoli budowlanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1052/13). Obojętne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest również twierdzenie skarżącej, że całkowite wymiary budynku i tarasu odpowiadają tym ze zgłoszenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją prawidłowo ustalono, iż budynek letniskowy usytuowany na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] , gmina [...] , został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było też możliwości doprowadzania obiektu budowalnego do stanu zgodnego z prawem. Nie ulega wątpliwości i nie jest w sprawie sporne, że budynek położony na działce nr ewid. [...], jest przeznaczony na pobyt ludzi. Należy zatem do kategorii ZL, określonej w § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej powoływane jako "rozporządzenie"). Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak natomiast wynika z treści § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie zaś z § 271 ust. 1 rozporządzenia, minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z organami administracji, że minimalna odległość pomiędzy przedmiotowym budynkiem a granicą lasu, powinna wynosić 12 m. Natomiast budynek skarżącej jak wskazał organ odwoławczy jest usytuowany w odległości 10 m od granicy z działką sąsiednią, będącą działką leśną. Jakkolwiek posłużenie się przez organ I instancji się pojęciem "około 10 m" jest nieprecyzyjne, to stwierdzić należy, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że odległość budynku od granicy z działką sąsiednią wynosi więcej niż niezbędne minimum tj. 12 m. Poprawności zastosowania przepisów rozporządzenia nie zmienia okoliczność, na którą wskazuje skarżąca, co do braku dokonania przez organy charakterystyki obiektu i materiałów, z których został wykonany, bowiem poza sporem pozostaje, że budynek mieszkalny jest budynkiem drewnianym, co w oczywisty sposób świadczy o materiale rozprzestrzeniającym ogień. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwej kwalifikacji działki sąsiedniej (nr ewid. [...]) uznanej przez organ za las mimo oznaczenia jej według skarżącej jako grunty zadrzewione i zakrzewione należy stwierdzić, że jakkolwiek w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów dotyczącego wspomnianej działki, to Sądowi z urzędu znany jest fakt (akta sprawy tutejszego Sądu sygn. akt VII SA/Wa 1769/17), że działka ta zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 2016 r. stanowi las (LsV) – kserokopia wypisu dołączona do akt niniejszej sprawy (K- 40). Również pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. nie zakwestionował, że działka nr ewid. [...] jest działką leśną. Sąd podziela pogląd, że aktualne oznaczenie w rejestrze gruntów przesądza o charakterze działki bez konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 1 tej ustawy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Dopóki zatem dane takie nie zostaną zaktualizowane z powodu np. zmian w planie urządzenia lasu działka oznaczona symbolem "[...]" jest traktowana w sensie normatywnym jako las. Zatem w okolicznościach sprawy nie było możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wobec wskazanych powyżej okoliczności, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, brak było podstaw do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, a jedynym właściwym rozstrzygnięciem był nakaz rozbiórki. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał również za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Szczegółowo wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Z wymienionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.