VII SA/Wa 2194/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi W. F. i P. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących W. F. i P. F. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2015 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) – w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz.U. z 2015 r., poz. 702), po rozpatrzeniu odwołania D. M. – uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., Nr [...], stwierdzającą, na wniosek W. i P. F., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2002 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. M. pozwolenia na dobudowę budynku mieszkalnego oraz budowę ogrodzenia od strony ulicy [...], na działce o nr ewid. [...], w [...] przy ul. [...] – i stwierdził, że decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2002 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], Wojewoda [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. M. pozwolenia na dobudowę budynku mieszkalnego oraz budowę ogrodzenia od strony ulicy [...], na działce nr [...], położonej w [...], przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania D. M.oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego omówił zasady rządzące postępowaniem nieważnościom i – powołując się na brzmienie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) - wskazał, że w analizowanej sprawie inwestor – D. M. - składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wykazała prawo do dysponowania działką nr [...] oraz dołączyła decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 2002 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji (dobudowa budynku mieszkalnego). Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Analiza akt sprawy wykazała, że istnieje także zgodność z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego bowiem rozwiązania projektowe inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. o warunkach zabudowy. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy zwłaszcza co do linii zabudowy oraz wysokości zabudowy - do półtorej kondygnacji (projektowana - 1 kondygnacja - Projekt budowlany - Rys. Nr 9). Kolejno, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], udzielił zezwolenia na prowadzenie prac związanych z inwestycją. Ponadto, stosownie do treści § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), elewacja południowa bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w granicy z działką nr [...] i przylega do istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego. W aktach sprawy znajduje się zgoda ówczesnej właścicielki działki nr [...], na lokalizację spornej inwestycji przy granicy działki. Natomiast, z projektu zagospodarowania działki wynika, że planowana dobudowa budynku mieszkalnego objęta projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., usytuowana jest w granicy z działką nr [...]. Analiza projektu budowlanego, wykazała zaś, że w planowanej dobudowie budynku mieszkalnego w elewacji północnej zaprojektowano w przyziemiu dwa otwory okienne w ścianie znajdującej się w granicy z działką nr [...]. Mając na uwadze usytuowanie ww. otworów okiennych w projektowanej dobudowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w granicy z działką o nr ewid. [...], organ stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego oraz z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., jest bezsprzeczne. Skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Naruszone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący oraz dotykają sfery szczególnie wrażliwej - usytuowania obiektów budowlanych ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w znacznej bliskości nieruchomości sąsiednich. Wszelkie unormowania regulujące kwestię odległości sytuowanych obiektów budowlanych od granic działki winny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana z naruszeniem tych przepisów zaburza proces racjonalnego gospodarowania. Ponadto warunki techniczne regulujące tą kwestię nie są szczególnie uciążliwe dla inwestorów, zaś ich naruszenie, obok ingerencji w sferę prywatności osób uprawnionych do nieruchomości sąsiadującej, niesie ze sobą także większe - wynikające z przepisów prawa - ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiednich działek. Akceptowanie tego rodzaju naruszeń byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. tylko względami ekonomicznymi lub własną wygodą, stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia, lub wręcz ewidentnego naruszenia, przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 290/13). Jednakże, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji z uwagi na powyższe naruszenie prawa, po upływie ponad 13 lat od jej wydania oraz w okolicznościach niniejszej prawy - tj. w sytuacji, gdy J. K., ówczesna właścicielka działki nr [...], na taką formę i usytuowanie spornej inwestycji godziła się (zgoda z dnia [...] października 2001 r.) i której nie kwestionowała przez blisko 13 lat - pozostawałaby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00, OTK ZU 2001/2/29; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK ZU 2000/5/138) oraz naruszałoby elementarne poczucie sprawiedliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 lipca 1991 r., sygn. akt I PRN 34/91; wyrok SN z 5 sierpnia 1992 r., sygn. akt I PA 5/92). Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r., poz. 702), w którym uznano za niezgodny z art. 2 ustawy zasadniczej, art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zaś art. 8 Konstytucji RP wskazuje, że ustawa zasadnicza jest najważniejszym źródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej i nakazuje stosowanie jej bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Powyższe oznacza, że organy administracji publicznej związane są bezpośrednio Konstytucją, a w konsekwencji mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z ustawą zasadniczą (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 107/10). Co prawda Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. orzeczenia nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "znacznego upływu czasu" jednakże zważywszy, że orzeczenie dotyczy art. 156 § 2 k.p.a. który nie przewiduje dłuższego, aniżeli 10-letni, terminu dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji uzasadnionym wydaje się twierdzenie, że niedopuszczalnym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło ponad 10 lat (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r" sygn. akt I SA/Wa 382/15). Analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], znak: [...], prowadzi do wniosku, że nie jest ona obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego GINB uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], i stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], została wydana z naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lecz odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r., złożyli W. F. i P. F. dochodząc jej uchylenia w zakresie w jakim organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2002 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła: 1.naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez: -prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania skarżącego do władzy publicznej, a to z uwagi na nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie dostarczonych przez skarżących dokumentów, z których w sposób jednoznaczny wynika, iż po 1) - stali się oni właścicielami nieruchomości na podstawie umowy zamiany sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] grudnia 2006r. a co za tym idzie uprzednia właścicielka nieruchomości J. K. nie miała od 2006r. legitymacji do tego, by kwestionować, ani też być stroną w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w celu zbadania legalności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002r. nr j.w. podczas, gdy w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podnosi, że J. K. nie podejmowała czynności i akceptowała taki stan rzeczy przez 13 kolejnych lat (czyli od 2002r do 2015r), a po 2)- zgoda udzielona przez J. K., poprzednią właścicielkę nieruchomości o nr ewid. [...] została pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. opisana w sposób wskazujący na to, iż miała charakter niepełny, niepoinformowany, a po 3)- Skarżący podjęli pierwsze kroki prawne, a pomijając to, iż kolejne decyzje Wojewody [...] były zaskarżane przez D. M. czego skutkiem było ich uchylanie i kierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, co stało się przyczyną przedłużenia postępowania, nie może być im poczytywane in minus, -nieprzeanalizowanie poszczególnych dowodów we wzajemnym związku, co skutkowało tym, iż nieprawidłowo oceniono całokształt materiału dowodowego, -niepełne uzasadnienie decyzji, jakie nie pozwala skarżącemu na dostateczną identyfikację przesłanek, jakimi kierował się organ administracji publicznej podejmując decyzję w zakresie zaskarżenia. 2. naruszenie art. 6 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zaaprobowanie tezy wyrażonej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 stosownie, do której brak możliwości odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa po znacznym upływie czasu nie jest zgodny z ustawą zasadniczą, w całości i bez odniesienia pojęcia "znacznego upływu czasu" do realiów niniejszej sprawy oraz realiów sprawy, na kanwie której Trybunał wydał rzeczony wyrok. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r. uchylająca -na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.- decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., stwierdzającą, nieważność decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na dobudowę budynku mieszkalnego oraz budowę ogrodzenia - i stwierdzająca, że ww. decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmawiająca stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. Biorąc pod uwagę powyższe, dla wyniku sprawy istotne jest prawidłowe zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 2 k.p.a. W oparciu o art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że organy (w szczególności organ I instancji) winny zatem zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. wydanego w sprawie P 46/13, zgodnie z którym Trybunał podkreślił, że dopuszczalne są wyjątki zarówno od zasady praworządności, jak i od zasady pewności prawa i zaufania. Zdaniem Trybunału, decyzji administracyjnej nie można oceniać wyłącznie z punktu widzenia aspektu zasady praworządności, który uzasadnia rozwiązania prawne zmierzające do eliminacji z obrotu wadliwych decyzji administracyjnych. Wskazał on, że zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, gdy decyzja administracyjna korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, a przy tym wywołała skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów bądź przez osoby trzecie. Z kolei, skutkiem uznania za niekonstytucyjny przepisu zawartego w art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie dopuszczającym stwierdzenie nieważności decyzji bez jakiegokolwiek ograniczenia czasowego i niewątpliwie po upływie ponad 10 lat od jej wydania, jest konieczność zastosowania w danej sprawie art. 158 § 2 kpa. Oznacza to, że nawet w przypadku uznania, że decyzja administracyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., organ administracji publicznej winien ograniczyć się jedynie do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Ale to należy do kompetencji organu I instancji. Stosownie zaś do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Część pierwsza (in principio) komentowanego przepisu zezwala na wydanie tego rodzaju decyzji organu odwoławczego, która jest określana w piśmiennictwie i orzecznictwie jako decyzja merytoryczno-reformacyjna (reformatoryjna); zob. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, 2004, s. 281. Określenie to nie jest jednak ścisłe, bowiem orzeczenie reformatoryjne jest orzeczeniem co do istoty sprawy, a zatem orzeczeniem merytorycznym. (vide: Wróbel A. komentarz LEX, stan prawny: 2016-08-01, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. określa zatem zakres kompetencji organu drugiej instancji poprzez uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie albo orzeczenie co do istoty sprawy (decyzja reformacyjna) bądź też umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż organ drugiej instancji po rozpoznaniu sprawy we własnym zakresie dochodzi do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada stanowi prawnemu w zakresie prawa materialnego, względnie prawa procesowego i w miejsce uchylonego rozstrzygnięcia orzeka co do istoty sprawy, a więc nadaje rozstrzygnięciu nową treść. Może tak być, np. gdy pierwotna decyzja uwzględniała wniosek strony, zaś w ocenie organu odwoławczego stan prawny i faktyczny sprawy w dacie orzekania przez ten organ nie pozwala na wydanie decyzji pozytywnej dla strony, lecz powinna być wydana decyzja negatywna. (vide: Wróbel A. komentarz LEX, stan prawny: 2016-08-01; komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego; a także A.Plucińska-Filipowicz, komentarz LEX stan prawny: 2011-04-11, komentarz do zmiany art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej przez Dz.U. z 2011 r. Nr 6 poz. 18). Komentowany przepis określa zatem wyłączną kompetencję organu odwoławczego do wydawania decyzji w nim określonych. Nie jest zatem dopuszczalne jakiekolwiek inne zakończenie postępowania odwoławczego, aniżeli w przepisie tym wskazane. Przywołując ponownie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2015 r. pokreślić należy, że zgodnie z zaprezentowanym tam stanowiskiem wyrok stwierdzający niekonstytucyjność zaskarżonej regulacji, ma charakter wyroku zakresowego dotyczącego pominięcia prawodawczego. Mimo że przedmiotem orzekania jest art. 156 § 2 k.p.a., to stwierdzenie niekonstytucyjności rzutuje na sposób dokonywania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Wyrok nie powoduje zmiany normatywnej, ale wskazuje konstytucyjny sposób rozwiązania powstałej kwestii. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego oznacza konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem sposobu ważenia zasad: praworządności (legalizmu), bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa). Ważenie tych zasad stanowi podstawę dokonania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zgodzie z Konstytucją. Inaczej mówiąc, wynik tego ważenia ma wpływ na sposób rozumienia ustawowego wyrażenia "z rażącym naruszeniem prawa". W odniesieniu do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wyeliminował art. 156 § 2 kpa ale też nie rozszerzył jego stosowania do wszystkich przypadków określonych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że art. 158 § 2 kpa, zastosowany przez organ odwoławczy, odnosi się nadal wyłączne do przypadków wymienionych w art. 156 § 2 kpa. Stwierdzić zatem należy, że organ dokonał błędnej wykładni cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i nieprawidłowo zastosował w sprawie normę określoną w art. 158 § 2 kpa. Jak wskazał Trybunał znaczny upływ czasu winien być oceniany w odniesieniu do "rażącego naruszenia praw" a nie uprawnia do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 158 § 2 kpa. Konkludując, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 kpa poprzez błędne zastosowanie dyspozycji przepisu w oparciu, o który organ odwoławczy wydał decyzję. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżoną decyzję jako wadliwą należało wyeliminować z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 czyli jak w pkt II wyroku.