VII SA/Wa 2210/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności I. uchyla zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2009 r. oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.; II. uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nr [...] z dnia [...] września 2007 r. oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r.; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. Ż. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414, ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał M. Ż. doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. [...] [...] w W. powstałego w wyniku przebudowy poddasza na cele mieszkalne i nadbudowy tej części budynku, do stanu poprzedniego, po wstrzymaniu postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. prowadzonych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ uznał, że z uwagi na fakt, że obowiązek złożenia wymienionego dokumentu nie został wykonany, a z powodu jego braku organ nadzoru pozbawiony jest możliwości nakazania inwestorowi, w oparciu o ocenę sporządzoną przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem należy w takiej sytuacji nakazać doprowadzenie wykonanych robót, w wyniku których powstał lokal mieszkalny nr [...], do stanu poprzedniego. W wyniku odwołania M. Ż. od decyzji z dnia [...] września 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu w/w decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał ustaleń faktycznych w sposób niedostateczny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co uchybił przepisowi art. 7 k.p.a. Ponadto podkreślił, iż prawidłowe przystąpienie do użytkowania, poprzedzone skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy, nie daje organom nadzoru budowlanego możliwości prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. G. Wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 286/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, iż ewentualne braki w materiale dowodowym nie uprawniały organu II instancji do wydania decyzji kasacyjnej, a rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie mogło być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego lokalu, a wśród nich protokół z oględzin z dnia 20 września 1996 r. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2007 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. została zaskarżona przez K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/08 uchylił w/w decyzję, wskazując, iż skoro postępowanie toczyło się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, organ winien je w tym samym trybie doprowadzić do końca podejmując decyzję uzależnioną od ustaleń i dokonanej oceny całokształtu okoliczności. W każdym razie nie jest możliwa w ramach tego samego postępowania zmiana trybu (...)". W wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2007 r. w całości i umorzył postępowanie administracyjne toczące się przed organem I instancji, prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż biorąc pod uwagę powyższe wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonując ponownie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, uwzględniając zarzuty skarżącej oraz protokolarne ustalenia organu I instancji, w szczególności mówiące o odspojeniach tynku na suficie, iż zachodzi uzasadnione podejrzenie co do złego stanu technicznego obiektu co jest podstawą do prowadzenia dalszego postępowania w trybie przepisów art. 66 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w takim przypadku postępowanie prowadzone winno być z udziałem stron niebiorących udziału w dotychczasowym postępowaniu tj. zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciela lub zarządcy obiektu, a ponadto w znacznym stopniu należy uzupełnić materiał dowodowy oraz w całości przeprowadzić postępowanie przed organem I instancji. W niniejszej sprawie organ I instancji winien z urzędu wszcząć postępowanie w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Uwzględniając skargę K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] na podstawie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] i utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podkreślił, że decyzja podjęta w niniejszej sprawie przez organ II instancji zawiera wadę, która powoduje konieczność uchylenia w trybie autokontroli orzeczenia administracyjnego, przede wszystkim z uwagi na to, iż organ II instancji, w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie zastosował się do treści wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2009 roku, sygn. akt. VII SA/Wa 2067/08 "Skoro postępowanie toczyło się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, organ winien je w tym trybie doprowadzić do końca podejmując decyzję uzależnioną od ustaleń i dokonanej oceny całokształtu okoliczności. W każdym razie nie jest możliwa w ramach tego samego postępowania zmiana trybu, jak to uczynił organ, a w szczególności z art. 50 i 51 Prawa budowlanego na postępowanie w trybie art. 66 Prawa budowlanego, którego celem jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku stanowiącego lokal mieszkalny może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu budowlanego (budynku) zaś adresatem decyzji może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu. Wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji, organ zobowiązany będzie ponownie rozpatrzeć sprawę z uwzględnieniem wytycznych wynikających z wyroków zapadłych w niniejszej sprawie. " [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił w uzasadnieniu, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w związku z czym organ powiatowy podejmując zaskarżone rozstrzygniecie prawidłowo i w ustawowym terminie zastosował art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. nie umorzenie postępowania administracyjnego podczas, gdy były ku temu przesłanki w postaci bezprzedmiotowości postępowania, naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] i orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy organ winien decyzję uchylić i umorzyć postępowanie. Jednocześnie skarżący zarzucił naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie, a także naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy, które nie miały zastosowania w sprawie. Ponadto skarżący w petitum skargi wskazuje naruszenie przez organ ogólnych zasad określonych w art. 7, 8, 9 i 107 § 3 k.p.a., tj. brak podania uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, poprzez ograniczenie się do podania okoliczności faktycznych i braku logicznego wytłumaczenia powiązań pomiędzy nimi oraz związku z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie była decyzja wydana przez organ odwoławczy w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jedyny warunek jaki winien spełnić organ przy wydawaniu decyzji w ramach autokontroli to uwzględnienie skargi w całości. Ten warunek formalny został przez organ odwoławczy spełniony. Natomiast zdaniem Sądu administracyjnego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcie tego organu nie jest prawidłowe. Bezsporna w sprawie jest okoliczność, iż prace przez skarżącego – inwestora prowadzone były na podstawie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 1995 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Ż. pozwolenia na adaptację strychu na mieszkanie przy ul. [...] [...] w W. Prace objęte tą decyzją skarżący zakończył w 1996 r. W dniu 28 sierpnia 1996 r. do organu architektoniczno – budowlanego wpłynęło zgłoszenie przez inwestora lokalu do użytkowania (k. 17). Przeprowadzone w dniu 20 września 1996 r. oględziny na miejscu budowy wykazały, iż lokal wykonany został niezgodnie z zatwierdzonym projektem, a w dokumentacji brak jest oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonanej adaptacji ze sztuką budowlaną. W piśmie w dniu 7 października 1996 r. organ architektoniczno – budowlany na podstawie art. 54 Prawa budowlanego z 1994r. przyjął zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania lokalu inwestora, stwierdzając, iż został on wykonany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] i inwestor przedstawił wszystkie wymagane dokumenty (k. 21). Tym samym proces inwestycyjny został zakończony. Ustawa Prawo budowlane z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie ukończenia budowy przez inwestora (październik 1996 r.) w art. 55 wymagała uzyskania pozwolenia na użytkowanie tylko w enumeratywnie wymienionych w przepisie – wypadkach. Na inwestora M. Ż. nie był nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nie prowadzono w stosunku do niego w czasie budowy postępowania z art. 51 Prawa budowlanego. Jak wynika również z cytowanego wyżej pisma organu architektoniczno – budowlanego nie stwierdzono odstępstw od wydanego pozwolenia na budowę. W świetle takich ustaleń poczynionych przez organy administracyjne zupełnie niezrozumiałe było orzeczenie w stosunku do skarżącego nakazu doprowadzenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] [...] w W. do stanu poprzedniego (do poddasza) na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Sąd administracyjny ma świadomość, że w dniu 6 października 2006 r. wydana została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 1995 r. Skarga inwestora na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzającą nieważność pozwolenia na adaptację strychu została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2212/06. Stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę po zrealizowanej już 10 lat wcześniej inwestycji, oddanej zgodnie z przepisami do użytku nie powoduje, iż wykonana budowa może być uznana za samowolę budowlaną. W sprawie niniejszej wydawanych było szereg decyzji, odnośnie prac budowlanych prowadzonych przez skarżącego. Decyzje te i postanowienia wydane zostały na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r., już po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na adaptację strychu. Część tych aktów badana była również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W dniu 28 maja 2008 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 286/08 Sąd ten uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r. (o nakazaniu inwestorowi doprowadzenia lokalu do stanu poprzedniego) i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Drugim wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2067/08 – uchylona została następna decyzja kasatoryjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2008 r. uchylająca tę samą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oba powołane wyżej wyroki Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego dotyczyły w praktyce kwestii formalnych – prawidłowości decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sądy uznały w nich naruszenie zasad dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, które wymagają by sprawa była dwukrotnie, merytorycznie rozstrzygnięta. Przyjęły, iż brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W kwestiach merytorycznych Sądy zwróciły tylko uwagę, iż zgłoszenie obiektu do użytkowania nie pozbawia organów nadzoru budowlanego możliwości podejmowania czynności wynikających z jego kompetencji. Rozpatrując sprawę merytorycznie obecny skład Sądu administracyjnego wskazania te uwzględnił w toku sprawy. Zdaniem obecnego składu, podstawowa kwestia w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie – czy były podstawy do wszczęcia przez organy administracyjne postępowania w sprawie wykonanych i oddanych do użytku prac adaptacyjnych strychu, na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, na skutek wydania decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na powyższą adaptację. Pomijając kwestię, iż 10 lat nie było prowadzonych prac budowlanych przez inwestora, a więc nie było potrzeby wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, zachodziła wątpliwość czy w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja wymieniona w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego. A tylko wówczas można wszcząć postępowanie z mocą art. 50, a następnie wydać decyzję na podstawie art. 51 tej ustawy. W sprawie nie były prowadzone prace bez wymaganego pozwolenia na budowę, bo w momencie ich prowadzenia pozwolenie na adaptację strychu pozostawało w obiegu prawnym. Nie zostały również stwierdzone odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Organy administracyjne, jak wynika z akt sprawy nie przedstawiły jakichkolwiek ustaleń, iż prace adaptacyjne zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska. W świetle takich ustaleń należałoby uznać brak podstaw tak do wydania postanowienia na podstawie art. 50, jak i decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Bezsporna jest w sprawie okoliczność, iż mieszkająca poniżej strychu zaadaptowanego przez inwestora K. G. od momentu zakończenia prac budowlanych podnosiła zarzuty związane z uciążliwością akustyczną jej mieszkania. Uważa ona, iż poprzez zmiany warstw podłogowych słyszy każdy ruch w mieszkaniu inwestora – w toku toczących się postępowań skarżyła się również na stan techniczny lokalu, który po adaptacji strychu jest niezadowalający (odpada tynk). Z wydanych jednak orzeczeń nie wynika, iż te okoliczności organy administracyjne uznały jako podstawy do zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Co więcej uczestniczka postępowania w toku rozprawy podniosła, iż inwestor wykonał również prace, które nie były objęte pozwoleniem na adaptację strychu z dnia [...] października 1995 r. Okoliczność ta nie była wcześniej sygnalizowana i organy administracyjne nie ustosunkowały się do niej. Mając na względzie powyższe merytoryczne kwestie, jak również fakt, iż orzeczenia sądów rozpatrujących skargi na decyzje kasatoryjne, nie odnosiły zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił wszystkie pozostające w obiegu prawnym decyzje i postanowienie wydane na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego I instancji winien rozważyć czy w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wydania orzeczeń z mocy art. 50 i 51 Prawa budowlanego i z jakiego ewentualnie powodu. Przy stwierdzeniu braku podstaw do zastosowania powyższych przepisów, rozważyć czy inne przepisy prawa budowlanego dają możliwość działania w tej sprawie organom nadzoru budowlanego, czy też konsekwencje pogorszenia się warunków użytkowych – uczestniczka postępowania winna dochodzić w drodze postępowania cywilnego. Nadmienić również należy, iż organy nadzoru budowlanego wydając postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nałożyły na inwestora obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Niewykonanie tej ekspertyzy było podstawą do wydania decyzji o przywróceniu strychu do stanu poprzedniego. Natomiast w aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., w którym na inwestora, na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nałożony został obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania robót budowlanych związanych ze zmianą warstw podłogowych z uwzględnieniem ich wpływu na zmiany akustyczności w mieszkaniu uczestniczki postępowania. Inwestor przedstawił kilkustronicową inwentaryzację powykonawczą znajdującą się w aktach sprawy, ale z dokumentacji nie wynika czy organy uznały nałożony obowiązek za wykonany. Wydaje się, że nie uznały tego materiału jako wykonanej ekspertyzy, gdyż w aktach zawarte są wystąpienia (zapytania ofertowe) na wykonanie takiej ekspertyzy, kierowane do organizacji i osób mających odpowiednie uprawnienia budowlane. Opinia rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. R. R. została wykonana na koszt uczestniczki postępowania K. G. Z niezrozumiałych dla Sądu podstaw postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącemu M. Ż., uznając, iż wydanie decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na adaptację strychu powoduje, iż obowiązek wynikający z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nie jest wymagalny. Postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. dotyczyło wpłacenia zaliczki na koszt sporządzenia ekspertyzy. Wydane na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954) postanowienie z dnia [...] października 2006 r. powinno w trybie nadzwyczajnym zostać wyeliminowane z obiegu prawnego. Tym samym inwestor winien wykonać ciążący na nim obowiązek wynikający z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. – o wykonaniu ekspertyzy swoich prac budowlanych. Ekspertyza pomoże organom nadzoru budowlanego rozstrzygnąć kwestię, czy adaptacja strychu wykonana przez skarżącego wymaga podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego czy też nie. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r., wydaną na podstawie art. 54 § 3 tej ustawy, a także decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak również decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2007 r. oraz postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r.