VII SA/Wa 222/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E.J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096) zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu odwołania Pani E. J. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku frontowego na funkcję usługową - hotel, rozbudowę oraz budowę dwóch kondygnacji podziemnych o funkcji usługowej - gastronomia z zapleczem, przy ul. [...] w W., na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 19 listopada 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. o pozwolenie na budowę obejmującą przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku frontowego na funkcję usługową - hotel, rozbudowę oraz budowę dwóch kondygnacji podziemnych o funkcji usługowej - gastronomia z zapleczem, przy ul. [...] w W., na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2019 r. Prezydent [...] nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji projektowej. Inwestor uzupełnił wskazane ww. postanowieniem braki w dniu [...] marca 2019 r. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z [...] maja 2019 r. zatwierdził poprawiony projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła w ustawowym terminie Pani E.J.. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ również stwierdził istnienie nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Wezwał Inwestora do ich usunięcia pismami z 12 lipca i 4 września 2019 r. Inwestor w odpowiedzi na powyższe wezwania uzupełnił dokumentację, w związku z czym 15 października 2019 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego. Rozpoznając tak zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie wskazał, że przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane wskazuje, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń powinien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] na podstawie art. 50 Kpa, pismem z 12 lipca 2019 r. wezwał Inwestora do dokonania wymaganych przepisami uzupełnień, w szczególności poprzez: 1. jednoznaczne określenie liczby projektowanych kondygnacji, 2. przedstawienie usytuowania projektowanych miejsc postojowych, w tym przeznaczonych do korzystania przez osoby niepełnosprawne, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm.), dalej "Warunki techniczne", 3. doprowadzenie projektu budowanego do zgodności z § 12 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U. 2009, Nr 124, poz. 1030), oraz z § 8 ust. 3 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 poz. 1935), poprzez wskazanie przebiegu trasy dróg przeciwpożarowych opracowanej zgodnie z przywołanym paragrafem, oraz przedstawienie urządzeń przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary, 4. doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 3 pkt. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez orientację działki nr [...] z obrębu [...] względem stron świata oraz podanie odległości projektowanej inwestycji od sąsiednich obiektów budowlanych. 5. dostarczenie oryginałów lub prawidłowo poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii decyzji opatrzonych klauzulą ostateczności, wydanych na potrzeby przedmiotowej inwestycji: a. decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2017 r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz częściowo ją uchylającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r., b. decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] maja 2016 r. oraz Nr [...] z [...] lipca 2016 r. załączonych do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej projektu, c. decyzji [...] wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...] grudnia 2018 r., d. decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...], nr [...] i nr [...] z [...] marca 2019 r. 6. uzupełnienie metryk dwóch rysunków przedstawiających rzuty poziomu -1 o podpisy projektanta i sprawdzającego, 7. uniemożliwienie dekompletacji projektu poprzez ponowne wklejenie niektórych wcześniejszych uzupełnień w części graficznej tomu I. Pismem z 21 sierpnia 2019 r. Inwestor zwrócił 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego i wymienił dokonane korekty, oraz uzupełnił wniosek o aktualne na dzień dokonanych poprawek zaświadczenia projektanta i sprawdzającego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W odniesieniu do punktu 2 powyższego wezwania Inwestor wyjaśnił, iż nie projektuje miejsc postojowych, argumentując to m. in. brakiem stosownego ustalenia w decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2017 r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz specyfiką ul. [...], na której ruch pojazdów jest ograniczony. Powyższe wyjaśnienia Wojewoda [...] uznał za niewystarczające do zwolnienia Inwestora z obowiązku zapewnienia miejsc postojowych. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał za zasadne ponownie wezwać Inwestora, pismem z 4 września 2019 r., do spełnienia wymogu § 18 Warunków technicznych, poprzez zaprojektowanie miejsc postojowych, w tym przeznaczonych do korzystania przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Inwestor wprowadził niezbędne modyfikacji w projekcie i 3 października 2019 r. zwrócił do tutejszego organu poprawioną dokumentację. W rezultacie organ odwoławczy stwierdził, że Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa Budowlanego. Dołączone zostało oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z decyzją Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] czerwca 2017 r. ustalająca warunki zabudowy. Linia zabudowy od ul. [...] i szerokość elewacji frontowej pozostają bez zmian. Zachowano maksymalną powierzchnię zabudowy (69,96% w projekcie, 70% w decyzji). Projektowane oficyny (skrzydła) zlokalizowano bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami według ustaleń warunków zabudowy. Wysokość budynku również dostosowano do wskazanych w decyzji parametrów. Mimo iż decyzja o warunkach zabudowy przewiduje budowę trzech kondygnacji podziemnych, a projekt budowlany obejmuje tylko dwie takie kondygnacje (planowana antresola na poziomie -1 nie stanowi kondygnacji), nie oznacza to, według organu, niezgodności inwestycji z ustalonymi warunkami. Przyjęte ze względów ekonomicznych i bezpieczeństwa pożarowego rozwiązanie, polegające na rezygnacji z trzeciej kondygnacji podziemnej, mieści się w tych warunkach. Dalej organ wskazał, że z uwagi jednak na fakt, iż na trzeciej kondygnacji podziemnej według pierwotnych założeń miał się znajdować garaż, należało zagospodarować część terenu działki nr [...] na potrzeby miejsc postojowych, w tym przeznaczonych do korzystania przez osoby niepełnosprawne, w ilości dostosowanej do charakteru przedmiotowej inwestycji. Inwestor zaprojektował na dziedzińcu 6 miejsc parkingowych, w tym 1 dla osób niepełnosprawnych. Tym samym spełniony został wymóg § 18 Warunków technicznych. W ocenie organu inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w szczególności nie pozbawia tych osób dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i ciepłej wody, środków łączności, dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, zanieczyszczenia powietrza, wody ani gleby. Dla projektowanej inwestycji opracowano projekt geotechniczny oraz dokumentację geologiczno-inżynierską, zatwierdzoną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lipca 2016 r., w związku z zaliczeniem budynku do III kategorii geotechnicznej. Warunki gruntowe określono jako proste w rejonie części istniejącej oraz złożone w rejonie planowanej rozbudowy. W dalszej kolejności należy wskazano, iż projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Inwestycja nie narusza §271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków - projektuje się ściany oddzielenia pożarowego. Projekt jest zgodny z przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza analiza tego zagadnienia znajdująca się na str. 20-26 oraz uzgodnienie inwestycji z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto, zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia następujących przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: §18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa. Następnie wskazano, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym brak było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na fakt, iż podlegający przebudowie budynek frontowy przy ul. [...] został wpisany do Rejestru Zabytków pod nr. [...], a teren inwestycji znajduje się w granicach układu urbanistycznego ulicy [...], wpisanego do Rejestru Zabytków pod nr. [...], Inwestor wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zgodę na zrealizowanie przedmiotowej inwestycji. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. [...] zezwolił na przeprowadzenie robót budowlanych objętych projektem, polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania tego budynku oraz przewidzianych w programie prac konserwatorskich. Według organu projekt budowlany został wykonany zgodnie z wytycznymi z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r. poz. 1935 ze zm.) oraz jest kompletny - zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa wart. 12 ust. 7 ww. ustawy, wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W szczególności został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw sanitarnohigienicznych. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z [...] marca 2019 r., jest zgodna z obowiązującym prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, Wojewoda [...] uznał je za bezzasadne. Odwołująca wskazała na brak dokładnej i wszechstronnej analizy dokumentacji projektowej oraz brak poczynienia przez organ własnych ustaleń co do zastrzeżeń i uwag Strony, przez co wydano decyzję w oparciu o niekompletny i błędnie ustalony stan faktyczny w sprawie. Wskazano w związku z tym, że zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza projekt tylko w zakresie wskazanym tym przepisem. W szczególności ocenia zgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy oraz z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi sprawdza w odniesieniu do projektu zagospodarowania terenu, nie ma natomiast kompetencji do oceny rozwiązań architektonicznych ani konstrukcyjnych pod tym względem. Odpowiedzialność za prawidłowość tych części projektu budowlanego ponosi projektant, który go sporządził i złożył stosowne oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W zakresie wyznaczonym przez art. 35 Prawa budowlanego organ I instancji dokonał niezbędnej analizy materiału dowodowego w sprawie, a wszelkie braki w projekcie, do których się nie odniesiono, zostały uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, zgodnie z art. 136 Kpa. W ocenie organu odwoławczego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego również nie zasługują na uwzględnienie. Wskazują na szereg okoliczności, stanowiących w ocenie Skarżącej błędy dokumentacji projektowej, do których nie odniósł się organ I instancji, natomiast w ocenie Wojewody [...] pozostających bez wpływu na możliwość wydania pozwolenia na budowę. Podkreślono, iż co do zasady organy, w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, nie kontrolują merytorycznie rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym. Poza tą treścią projektu, za którą bierze odpowiedzialność projektant, organ architektoniczno-budowlany bada zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projektu zagospodarowania działki lub terenu. Innymi słowy przedmiotem badania organu architektoniczno-budowlanego jest projekt zagospodarowania działki lub terenu, a w pełnym zakresie weryfikuje się zgodność inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy oraz pod kątem wymagań ochrony środowiska. W związku z tym, badanie części architektonicznej i konstrukcyjnej projektu pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi leży poza kompetencją organów administracyjnych. Zgodność tę należy przyjąć na podstawie złożenia przez projektanta sporządzającego dokumentację oświadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż to właśnie projektant jest obarczony odpowiedzialnością w tym zakresie. Organ wskazał, że Skarżąca podnosiła, iż dokumentacja projektowa nie wskazuje na sposób realizacji płyty fundamentowej w przypadku wystąpienia podwyższonego poziomu drugiego wód gruntowych. W projekcie, jak wynika z wyjaśnień projektanta, uwzględniono warunki rzeczywiste, uwzględniające bieżące wyniki badań geotechnicznych, zawartych w dołączonej do projektu dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, a nie takie, których wystąpienie jest jedynie hipotetyczne. Przyjęty sposób posadowienia płyty fundamentowej należy ocenić, za projektantem, jako zgodny z tymi wynikami. Organ dalej podkreślił fakt, iż chociaż rysunek KOI-11 nie odpowiada układowi ścian szczelinowych przedstawionych w części architektonicznej projektu, to jest to nieistotne z punktu widzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż nie stanowi elementu projektu wymaganego przepisami rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego. W kwestii wpływu korekty zakresu ściany szczelinowej dokonanej w projekcie na podanych podstawowe parametry budynku, takie jak powierzchnia zabudowy i kubatura, uznano za wystarczające wyjaśnienia projektanta, iż nie uległy one zmianie. W kwestii odkrywek fundamentów budynków sąsiednich, zgodnie z wyjaśnieniami projektanta i treścią projektu, zostały one wykonane w zakresie koniecznym na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji w taki sposób, aby nie kolidowała z przebiegiem tych fundamentów. Różnicę poziomów pomiędzy podwórzem nowej inwestycji a podwórzem budynku przy ul. [...] ze względu na niewielki spadek uznano w projekcie za nieistotną z punktu widzenia technologii wykonania ściany szczelinowej. Z tego względu nie została ona przedstawiona na rysunku architektonicznym - przekroju A-A. Zarzut dotyczący braku dodatkowych ograniczeń w zakresie projektowanych ścian szczelinowych nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma poparcia w żadnych przepisach prawa budowlanego. Z tego samego względu za nieuzasadnione uznano zarzuty dotyczące nieokreślenia w projekcie zakresu i sposobu monitorowania sąsiednich budynków, nieokreślenia w ekspertyzach tych budynków wzmocnień i napraw niezbędnych w związku z realizacją inwestycji, konieczności dokonania szczegółowych analiz i ujednolicenia rozwiązań w zakresie styku projektowanej inwestycji z murem oporowym przy ul. [...], konieczność powtórnej weryfikacji zakresu rzutu części podziemnej budynku, brak inwentaryzacji wszystkich uszkodzeń sąsiedniej zabudowy. Żadne z powyższych działań nie jest wymagane na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zarzuty dotyczące nieprawidłowości w dokonanych ekspertyzach technicznych sąsiednich budynków, w ocenie organu, także są nieuprawnione. Jak podkreślono wcześniej, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do badania prawidłowości dokumentacji projektowej w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych. Sposób wykonania wspomnianych ekspertyz, wymaganych przepisem § 206 ust. 1 Warunków technicznych, nie podlega w związku z tym badaniu w postępowaniu z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, gdyż jest to kwestia właśnie dotycząca konstrukcji. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań odpowiada projektant składający stosowne oświadczenie. Wskazano jednak, że z wyjaśnień projektanta dotyczących zakresu oddziaływania części podziemnej projektowanego budynku wynika, iż budynki sąsiednie stanowiące własność Skarżącej zostały uwzględnione w bezpośredniej (pierwszej) strefie oddziaływania wykonania wykopu. W związku z tym, rozbieżność między odległością tej części od budynków sąsiednich w projekcie i w ekspertyzach należy uznać za nieistotną z punktu widzenia określenia tej strefy. Wszelkie nieścisłości dotyczące poziomu posadowienia budynku, poziomu wykopu pod fundamentem oraz grubości płyty fundamentowej i ścian szczelinowych zostały skorygowane w części dokumentacji dotyczącej konstrukcji. Na zakończenie organ odwoławczy wskazał, że w związku z usunięciem przez Inwestora wszelkich istotnych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej na etapie postępowania odwoławczego, zasadnym było utrzymać w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r . Skargę na tę decyzję złożyła E. J.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo istotnych zmian wprowadzonych przez inwestora do dokumentacji projektowej na etapie postępowania odwoławczego obejmujących rn.in. zmianę ilości kondygnacji, kubatury i powierzchni całkowitej części podziemnej projektowanego budynku oraz zaprojektowanie nieistniejących w ogóle w pierwotnym projekcie miejsc parkingowych, co stanowi istotne odstępstwo od rozwiązań projektowych zawartych w pierwotnym projekcie i oznacza, że zakres rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy (kontrolowany projekt budowlany) był inny od rozpatrywanego przez organ I instancji - wskutek powyższego zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa i dotknięta jest kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; a niezależnie od powyższego: 2. naruszenie art. 7, art. 50, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 k.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane1 poprzez oparcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach dotyczących projektu budowlanego i zawartych w nim rozwiązań udzielonych przez pełnomocników inwestora niebędących projektantami odpowiedzialnymi za poszczególne rozwiązania projektowe, w sytuacji, gdy wyjaśnienia dotyczące treści projektu budowlanego mogły zostać udzielone wyłącznie przez posiadających stosowne uprawnienia projektantów będących autorami poszczególnych części projektu; 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie dotyczących nieprawidłowości i braków dokumentacji projektowej, niedokonanie wszechstronnej analizy dokumentacji projektowej w części dotyczącej posadowienia nowego budynku oraz wpływu inwestycji na budynki sąsiadujące zlokalizowane przy ul. [...] i ul. [...] oraz niepoczynienie własnych ustaleń w przedmiocie zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącą E. J. do dokumentacji projektowej i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na niezweryfikowanych wyjaśnieniach udzielonych przez pełnomocników inwestora niebędących projektantami i autorami poszczególnych kwestionowanych rozwiązań projektowych; 4. naruszenie art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na pominięciu i nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do dowodu załączonego przez skarżącą do odwołania od decyzji organu I instancji zawierającego analizę projektu budowlanego autorstwa dr. inż. P. P. z dnia 6.06.2019 r. wskazującą na istnienie istotnych wad dokumentacji projektowej - powyższe uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowały wydaniem zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny i błędnie ustalony stan faktyczny sprawy; II. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 5. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie w wymaganym zakresie sprawdzenia projektu budowlanego oraz zgodności dokumentacji projektowej z przepisami technicznymi w skutek błędnego uznania, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do merytorycznej kontroli części architektonicznej i konstrukcyjnej projektu pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ani weryfikacji twierdzeń i wyjaśnień udzielonych w tym zakresie przez pełnomocników inwestora i w konsekwencji zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego obarczonego istotnymi wadami i niekompletnego; 6. naruszenie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że inwestor uzupełnił wszystkie braki dokumentacji projektowej wskazane w wezwaniach organu odwoławczego oraz udzielił żądanych przez organ wyjaśnień dotyczących projektu budowlanego i zawartych w nim rozwiązań w sytuacji, gdy wyjaśnienia te nie zostały udzielone przez projektantów będących autorami poszczególnych rozwiązań zawartych w projekcie; 7. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 oraz § 6 ust. 7 pkt 3 oraz § 10 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w sytuacji, gdy dokumentacja projektowa nie uwzględnia nakazu ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi przy ul. [...] i ul. [...] będącymi własnością skarżącej E. J. oraz nie określa zakresu niezbędnego monitorowania wybudowanego obiektu budowlanego, obiektów sąsiadujących i otaczającego gruntu, niezbędnego do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu budowlanego; - powyższe uchybienia przepisom prawa materialnego miały istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, gdyż skutkowały brakiem weryfikacji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zgodności z prawem rozwiązań projektowych dla inwestycji realizowanej w rejonie zabytkowej zabudowy [...] wchodzącej w skład układu urbanistycznego ulicy [...] wpisanego do Rejestru Zabytków i w rezultacie doprowadziły do zatwierdzenia projektu budowlanego zawierającego istotne braki i niekompletnego oraz udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji zaprojektowanej z naruszeniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżącej E. J.. W związku z powyższym, wnosiła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Wnosiła również o dopuszczenie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325) dowodu uzupełniającego z załączonej do skargi "Analizy projektu budowlanego budynku przy ul. [...] w W. pod względem wpływu nowej inwestycji na budynki zlokalizowane przy ul. [...] i ul. [...]" autorstwa dr inż. P. P., z dnia 20.12.2019 r. na okoliczność braków i nieprawidłowości dokumentacji projektowej przedstawionej przez inwestora, w tym uzupełnień i zmian projektowych wprowadzonych w toku postępowania przed organem odwoławczym - wyjaśniam, że przeprowadzenie tego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odpowiedz na skargę złożył również inwestor wnosząc o oddalenie skargi oraz oddalenie dowodu z załączonej do skargi opinii. W swojej odpowiedzi inwestor wskazał, że: 1. zarzuty skargi w znacznej mierze dotyczą szczegółowych rozwiązań budowlanych. Zostały przez Skarżącą sformułowane w oparciu o prywatną opinię dr inż. P.P. (powielaną przez Skarżącą na każdym etapie postępowania). Opinia ta - a w konsekwencji stawiane przez Skarżącą zarzuty - sprowadzają się do krytyki jednego inżynieria względem rozwiązań projektowych przyjętych przez drugiego inżyniera (w tym wypadku głównego projektanta). Przedkładanych przez Skarżącą opinii nie można przy tym traktować, jako opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz jako inny dowód w rozumieniu art. 75 §1 k.p.a. Opinia sporządzona na zlecenie uczestnika postępowania administracyjnego, poza procedurą opisaną w przepisach prawa administracyjnego, nosi bowiem cechy dokumentu prywatnego; 2. Skarżąca - jak również autor prywatnej opinii - nie uwzględniają, że proces budowlany przebiega etapowo, a każdy z etapów ma swój zakres. Im bardziej proces budowlany postępuje, tym szczegółowiej określane są pewne rozwiązania techniczno - budowlane. Skarżąca nie może wymagać, aby projekt budowlany zawierał takie rozwiązania, które wprowadza się dopiero na etapie projektu wykonawczego, a w istocie do tego sprawdza się szereg jej zarzutów (por. np. pkt. II. 5 str. 10, pkt II. 8 str. 11, zarzuty opinii dot. Konieczności uzupełnienia projektu budowlanego o analizy u rozwiązania projektowe dot. Świetlika, rozparcia ścian szczelinowych, zapewnienia stateczności istniejącego muru oporowego na granicy działek [...] i [...] - str. 11 opinii); 3. projekt budowlany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie musi zawierać szczegółów - pokazuje tylko główne schematy i zasady. Wszystkie szczegóły wykonawcze, w tym również konstrukcyjne ograniczenia odkształceń ścian, będą wprowadzone w projekcie wykonawczym. Przedłożony w niniejszej sprawie projekt zawiera wszystkie elementy wymagane ww. rozporządzeniem, a wymagania stawiane przez Skarżącą w skardze i w dołączonej do niej prywatnej opinii dr inż. P. P. wychodzą daleko poza obowiązujący zakres treściowy i merytoryczny projektu budowlanego określonego przez ww. rozporządzenie. Projekt jest analizowany i opiniowany jakby był finalnym projektem wykonawczym, co jest bezzasadne na tym etapie postępowania; 4. zarzuty podnoszone przez Skarżącą względem samych rozwiązań projektowych czy nieprawidłowości na etapie jego sporządzania i zmiany, powinny mieć oparcie w przepisach prawa materialnego, jak i w przepisach rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Tymczasem lektura skargi, jak również prywatnej dr inż. P. P. prowadzi do wniosku, że zarzuty te są w dużej mierze dowolne. Przykładowo Skarżąca stawiając zarzuty odnośnie niewystarczającej w ocenie Skarżącej wykonanej liczby odkrywek fundamentów nie wskazuje ani przepisów, które obligowałyby Inwestora do ich wykonania na tym etapie, ani przepisów, które określałyby, jaka liczba odkrywek powinna zostać wykonana, a tym samym dlaczego projektant nie dopełnił swoich obowiązków (str. 11 skargi); 5. zarzuty Skarżącej dotyczące nie przeprowadzenia przez Wojewodę [...] rzetelnej analizy i weryfikacji projektu budowlanego co do spełniania przez projektowaną inwestycję przewidzianych przepisami prawa wymogów w zakresie posadowienia budynku (str. 6) a także dalszych zarzutów dotyczących dokumentacji geotechnicznej (por. 2, 5, 6, 7 na str. 9-10 skargi) pomijają fakt, że Dokumentacja geologiczno - inżynierska określająca warunki geologiczno - inżynierskie na potrzeby projektu remontu i modernizacji oraz budowy budynku przy ul. [...] w W. ([...], działka nr ew. [...], obręb [...])została zatwierdzona przez Prezydenta [...] nr [...] ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Projekt robót geologicznych na opracowanie ww. dokumentacji geologicznej został zaś zatwierdzony przez Prezydenta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Decyzje te są ostateczne i prawomocne i wywołują skutki prawne. W konsekwencji stawiane przez Skarżącą zarzuty są bezzasadne, gdyż podważają rozwiązania, które zostały prawomocnie zatwierdzone w innym postępowaniu administracyjnym; 6. zarzuty Skarżącej nie uwzględniają, że cechą charakterystyczną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jest ograniczony zakres kontroli projektu budowlanego przez organ architektoniczno - budowlany. Specjalistyczna wiedza, którą posiada projektant, zakres specjalistycznych badań i uzgodnień koniecznych do przeprowadzenia w ramach procesu budowlanego, determinowały przyjęcie przez ustawodawcę takiego modelu postępowania, w którym główna odpowiedzialność za projekt - zatwierdzany w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę - została przeniesiona na projektanta. To projektant podnosi odpowiedzialność karną, cywilną i zawodową za przyjęte rozwiązania projektowe i dlatego ich szczegółowa weryfikacja przez organ, nie posiadający tak specjalistycznej wiedzy, została wyłączona. To projektant - a nie przepisy - określają np. czy dana liczba odkrywek fundamentów jest wystarczająca i ponosi za to odpowiedzialność; 7. Skarżąca wielokrotnie odwołując się w skardze do uzasadnionego interesu osób trzecich - w tym wypadku interesu Skarżącej E. J. - nie uwzględnia, że choć co prawda obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), to jednak inwestor nie jest zobowiązany uzyskać zgody sąsiada na realizację inwestycji, a w istocie do tego sprowadzają się zarzuty Skarżącej. Dysponowanie gruntami w centrum [...] rodzi po stronie ich właścicieli lub użytkowników wieczystych konieczność uwzględnienia, że taka lokalizacja w sposób oczywisty i naturalny wiąże się z pewnymi utrudnieniami, jak i immisjami. Jest to konsekwencja takiej, a nie innej lokalizacji. Inwestor podkreślił, że każdy, komu przysługuje prawo dysponowania gruntem na cele budowlane ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasada ta ma zapewnić inwestorowi realizację jego inwestycji i zapobiegać poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2019 r., II OSK 539/17). Interes osób trzecich wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo Budowlane należy rozpatrywać łącznie z treścią art. 4 tej ustawy, który stanowi, iż "Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Artykuł 4 ustawy Prawo budowlane bez wątpienia wskazuje zatem na prawa inwestora do zabudowy nieruchomości, które to prawo jest również prawem chronionym. Odczytanie normy art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane winno prowadzić do wniosku, że z uwagi na konieczność równego traktowania praw stron procesu budowlanego, ochrona słusznego interesu osób trzecich wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 451/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte należało uznać za zasadne. Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku frontowego na funkcję usługową - hotel, rozbudowę oraz budowę dwóch kondygnacji podziemnych o funkcji usługowej - gastronomia z zapleczem. W świetle stawianych w skardze zarzutów należy przypomnieć jaki jest tryb udzielania pozwolenia na budowę, zatwierdzania projektu budowlanego oraz uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego w tym procesie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3. kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4. wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, co do zasady, wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Przedkładany przez inwestora projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy a także wymaganiami ochrony środowiska i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z planem lub decyzją o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). W ocenie Sądu niewątpliwe jest, w świetle treści art. 35 ust. 1 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, że organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. W kontekście ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym, obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 (Lex nr 491284) wskazując, w nim, że w wyniku nowelizacji tego przepisu, dokonanej na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane, niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1117) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). W kontekście tych uwag wskazać należy, że rację ma organ odwoławczy wskazując, że zarzuty merytoryczne odnoszące się do zawartości projektu budowlanego oraz dołączonej do niego dokumentacji w postaci ekspertyz i opinii nie leży w zakresie uprawnień organu architektoniczno-budowlanego. W szczególności należy wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. O potrzebie i zakresie wymaganej dokumentacji geologicznej stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków geotechnicznych, które określają szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem zakres czynności wykonywanych przy ustalaniu geotechnicznych warunków posadawiania powinien być uzależniony od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Podobnie forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. W przedmiotowej sprawie dokumentacja geologiczno - inżynierska określająca warunki geologiczno - inżynierskie na potrzeby projektu remontu i modernizacji oraz budowy budynku przy ul. [...] w W. została zatwierdzona przez Prezydenta [...] nr [...] ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Projekt robót geologicznych na opracowanie ww. dokumentacji geologicznej został zaś zatwierdzony przez Prezydenta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Decyzje te są ostateczne. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące samej ww. dokumentacji jak też sposobu jej uwzględnienia w przyjętych w projekcie rozwiązaniach konstrukcyjnych. W tym między innymi zarzuty dotyczące rozwiązania problemu wód gruntowych. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że pełną odpowiedzialność w tym obszarze ponosi projektant, w tym w zakresie zmiany usytuowania ścian szczelinowych w projekcie budowlanym. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do ekspertyz sporządzonych w zakresie stanu technicznego budynków sąsiednich. Niemniej w tym względzie sprawa jest bardziej złożona. Zasadniczo Sąd nie podziela zdania Inwestora co do tego, że właściwym momentem sporządzania ekspertyzy wynikającej z § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2015. 1422 z późn. zm.) jest sporządzanie projektu wykonawczego. Zgodnie z dyspozycją § 206 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, jego budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Obowiązek poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną należy traktować w kategoriach ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności wzniesienia w jego bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku. Innymi słowy, ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Już na etapie przygotowania dokumentacji projektowej powinny zostać określone: po pierwsze rozwiązania projektowe istotne z punktu widzenia oddziaływania na bezpieczeństwo użytkowników budynków bezpośrednio sąsiadujących oraz ich przydatność użytkową, pod drugie uwarunkowania techniczno-budowlane istniejących budynków. Uwarunkowania te winny zostać zweryfikowane i potwierdzone rzeczywistymi danymi. Zatem projekt architektoniczno-budowlany, którego elementem składowym jest ekspertyza techniczna sporządzona w trybie § 206 ust. 1 rozporządzenia, musi wnioski takiej ekspertyzy uwzględniać. W tym zakresie, co do zasady, stanowisko Inwestora i organów nie było prawidłowe. Niemniej nie można wykluczyć sytuacji sporządzenia takiego dokumentu na późniejszym etapie procesu budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21.12.2011 r. sygn. akt II OSK 1935/10 "Skoro § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, to wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę i przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Zatem - o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników) - taka ekspertyza może być jeszcze wykonana." Zgodnie z tym poglądem ekspertyza może być wykonana także na późniejszym etapie, w tym w trakcie opracowywania projektów wykonawczych ale sytuację taką należy uznać za wyjątkową. Wskazać jednak należy, że mankamenty sporządzonych ekspertyz nie uprawniały do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, szczególnie, że jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II OSK 906/12 "Ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku, lecz tylko wtedy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca wszak stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna." Przechodząc do kolejnych zagadnień podnoszonych w skardze przypomnieć należy, że szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wymagania dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu, stosowanie do § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Wymogi dla wymienionych części projekt zagospodarowania działki lub terenu określone zostały w przepisach § 8-10 ww. rozporządzenia. Przepis § 8 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, że część opisowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7 powinna określać informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi. Projekt budowlany powinien także spełniać wymogi dla projektu architektoniczno-budowlanego (zawierającego opis techniczny i cześć opisową) określone w § 11-13 rozporządzenia. W procesie zatwierdzania projektu budowlanego rolą organu architektoniczno-budowlanego jest dokonanie sprawdzenia, czy przedstawiona do zatwierdzenia dokumentacja zawiera elementy wymienione w ww. przepisach. Nie jest natomiast uprawnieniem organu sprawdzanie merytoryczne przyjętych rozwiązań. W tym kontekście domaganie się przez Skarżącą weryfikacji przez organy trafności, czy poprawności przedstawionych w projekcie koncepcji techniczno-budowlanych należało uznać za bezpodstawne. Z tych powodów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych wymienione w pkt. 2, 3, 4 wskazujące na wadliwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, a wynikające z przyjęcia błędnego zakresu kontroli sprawowanej przez organ architektoniczno-budowlany w procesie udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania projektu budowlanego należało uznać za chybione. Zarzuty naruszenia prawa materialnego również odnoszą się w istocie do wadliwie dokonanej kontroli dokumentacji projektowej, w skutek czego miało dojść do zaakceptowania projektu budowlanego niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym zakresie Sąd także podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do zakresu uprawnień organu architektoniczno-budowlanego wynikających z treści art. 35 Prawa budowlanego. Kończąc tę część rozważań wskazać należy, że rację ma strona skarżąca wskazując na szereg nieścisłości, niedokładności czy też ogólnie brak należytej staranności w przygotowaniu dokumentacji projektowej. Projekt musiał być wielokrotnie poprawiany, w niektórych częściach nadal nie jest wzajemnie kompatybilny i jak już opisano wcześniej opiera się na nieaktualnych danych. Nie są to jednak wady tego rodzaju żeby uniemożliwiały zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji rozpoczęcie procesu inwestycyjnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia uwag zawartych w prywatnej opinii złożonej przez stronę skarżącą wskazać należy, że opinia ta w zasadzie dotyczy przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych, które nie mogły być przedmiotem oceny organu w procesie zatwierdzania projektu budowlanego. Podkreślić należy również, że przedłożona opinia jest w dużej mierze zakwestionowaniem stanowiska projektantów, którzy przygotowali projekt ponosząc za niego odpowiedzialność zawodową, cywilną, jak również karną. Sąd nie podzielił też zarzutu w zakresie wadliwości sposobu składania wyjaśnień odnośnie wątpliwości organów w toku prowadzonego postępowania. W szczególności chodzi o składanie takich wyjaśnień przez pełnomocnika w imieniu inwestora, czy projektanta. Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Stroną takiego postępowania nie jest projektant. Natomiast pełnomocnik nie występuje w postępowaniu administracyjnym w imieniu własnym, ale działała - wyłącznie - w imieniu i na rzecz Inwestora. Pisma pełnomocnika, dopóki nie zostaną odwołane przez stronę, wyrażają stanowisko strony. Nie można natomiast zaprzeczyć temu, że stanowisko inwestora, w zakresie rozwiązań projektowych jest powtórzeniem wyjaśnień projektanta. W przedmiotowej sprawie projektant właśnie tego rodzaju zapewnienie złożył. Sąd akceptuje również przedstawione w odpowiedzi na skargę stanowisko, co do tego, że projektant główny (wiodący) może składać wszelkie wyjaśnienia w zakresie dokumentacji projektowej. Rzeczą obojętną z punktu widzenia organu architektoniczno-budowlanego jest to, czy wyjaśnienia są oparte na własnej wiedzy, czy na wiedzy uzyskanej od autorów odpowiednich części projektu. Sąd nie uznał za uprawniony zarzut dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności w zakresie wskazanym w skardze, chociaż nie można nie dostrzec problemu z tym związanego. Po pierwsze uzupełnianie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, pomijając kwestię projektu zagospodarowania terenu, dotyczyło przede wszystkim wyjaśnienia wątpliwości co treści dokumentacji projektowej a nie tworzeniu zupełnie nowej dokumentacji. W pismach z dnia 12 lipca 2019 r. i z dnia 4 września 2019 r. organ odwoławczy wezwał Inwestora do: - jednoznacznego określenia liczby projektowanych kondygnacji - chodziło zatem o uściślenie a nie dokonywanie zmian w projekcie budowlanym; - przedstawienie usytuowania projektowanych miejsc postojowych - wskazanie przebiegu trasy dróg przeciwpożarowych opracowanych zgodnie z przepisami oraz przedstawienie urządzeń przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary - trasy dróg przeciwpożarowych i urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia wodne były ujęte w pierwotnym projekcie budowlanym. Nie można zanegować stanowiska, że projektant wprowadził opis, ale nie dokonywał żadnych zmian w ich przebiegu czy usytuowaniu; - określenie orientacji działki nr [...] z obrębu [...] względem stron świata i podanie odległości projektowanej inwestycji od sąsiednich obiektów budowlanych. Niewątpliwie obowiązek ten nie wprowadzał zmian w zakresie odległości projektowanej inwestycji od sąsiednich obiektów budowlanych. Pozostałe obowiązki nałożone na inwestora przez organ II instancji również miały charakter uściślający i nie wpływały w istotny sposób na treść dokumentacji projektowej. Analiza wezwania, a w ślad za nim zmian dokonanych w projekcie, prowadzi do wniosku, że nie miały one istotnego charakteru. Poza przedstawieniem koncepcji miejsc postojowych, chodziło wyłącznie o opisowe doprecyzowanie w projekcie przyjętych rozwiązań, a nie o wprowadzanie zmian do opracowanych koncepcji. Przechodząc do powodów uchylenia decyzji organów obu instancji w pierwszej kolejności wskazać należy, że organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej oceny zgodności projektu z przepisami planistycznymi. Przypomnieć w tym miejscu należy ponownie, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, obejmują sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Negatywny wynik takich ustaleń oraz nieusunięcie wskazanych nieprawidłowości przez inwestora, wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Projekt budowlany musi być zatem bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11, http://orzeczenia.nsa. gov.pl. Zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postanowienia decyzji o warunkach zabudowy wiążą nie tylko organ, który ją wydał, ale także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu zatwierdzającego projekt i wydającego pozwolenie na budowę postanowieniami planu lub decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków inwestycji odmiennie od ustalonych w decyzji. Organ ten jest związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia tego aktu. Kwestia powyższa, choć kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, została całkowicie pominięta przez organ pierwszej instancji. Problem został zauważony przez organ odwoławczy jednak sposób jego rozwiązania nie może być uznany za prawidłowy. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Jednocześnie, wg § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosowanego na późniejszym etapie postępowania, "Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne." Niewątpliwie kwestia obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym co do miejsc parkingowych, powinna być przedmiotem decyzji w warunkach zabudowy, choć brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy, winien precyzyjnie określić liczbę miejsc parkingowych. W przedmiotowej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 30 czerwca 2017 r. Nr [...] w warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu w pkt 1.2. określiła funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu w następujący sposób: "zabudowa usługowa w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej z zakresu usług hotelarskich z garażem podziemnym wraz z usługami uzupełniającymi (np.: sale konferencyjne, gastronomia, klub fitness, spa itp.) wraz z infrastrukturą techniczną." Kluczowe z punktu widzenia tego zapisu jest po pierwsze ustalenie, czy ww. decyzja zawiera i ewentualnie jakie zapisy w zakresie miejsc parkingowych, a po drugie czy zmiana przeznaczenia jednego z podziemnych poziomów z garaży na gastronomię jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do drugiego z zagadnień należy wskazać, że co do zasady można zgodzić się z poglądem inwestora, iż nie wszystko na co pozwalała decyzja o warunkach zabudowy musi być zrealizowane. Zasada ta jednak nie odnosi się do przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim podkreślić należy, że jak sam inwestor wielokrotnie wskazywał zmiana ilości podziemnych poziomów nie wpływała na głębokość wykopów i sumaryczną wysokość części poziemnej. Zmiana polegała na zaprojektowaniu dwóch poziomów, w tym jednego z antresolą, który powstał z wcześniej planowanych dwóch poziomów. Należy więc uznać, że inwestor nie zaplanował mniej niż przewidywała decyzja o warunkach zabudowy tylko inaczej. Funkcja garażowa części obiektu została zastąpiona częścią gastronomiczną. Przypomnieć jeszcze raz należy, że ww. decyzja w warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu przewidywała garaż podziemny. Tymczasem zatwierdzony projekt wyeliminował ten garaż zastępując go częścią gastronomiczną. W ocenie Sądu taka zamiana funkcji spowodowała, że projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] . Kolejną kwestią jest to, czy wskazywany wyżej zapis należało traktować jako ustalenia w zakresie miejsc parkingowych. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko takie należy uznać za uzasadnione. Przede wszystkim z uwagi na wymogi co do treści decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazano wcześniej kwestia obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym co do miejsc parkingowych, powinna być przedmiotem decyzji w warunkach zabudowy. Niewątpliwie jest to jeden z podstawowych składników takiej decyzji. Trudno więc przyjąć, że organ pominął w swoim rozstrzygnięciu tak ważny element. Niewątpliwie rolą organów planistycznych jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Trudno przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy nie zawierała żadnego rozstrzygnięcia w zakresie rozwiązań parkingowych biorąc pod uwagę charakter obiektu (hotel i gastronomia, spa, klub fitness), jego wielkość oraz położenie w ścisłym centrum miasta. W ocenie Sądu brak stosownego zapisu w ww. decyzji w pkt 4 i 5, a więc określających warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji wynikał z faktu usytuowania garażu na samochody osobowe w części poziemnej, który to zapis znalazł się w części określającej funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewątpliwie problem ten zauważył również organ odwoławczy domagając się wskazania w projekcie zagospodarowania terenu miejsc postojowych. Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd uznał, że i z powodu rozwiązań parkingowych a ściślej nie zapewnienia ich w części podziemnej budynku dokumentacja projektowa jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się natomiast do zmian poczynionych w tym zakresie na etapie postępowania odwoławczego należy zwrócić uwagę na dwie kwestie. Podstawową sprawą jest to, że skonkretyzowany w ten sposób nowy projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, która garaże na samochody osobowe przewidziała w kondygnacji podziemnej. Z drugiej strony budzi bardzo poważne wątpliwości przyjęte rozwiązanie w zakresie miejsc postojowych na dziedzińcu obiektu. Nie tylko kłóci się to z przyjętą w projekcie budowlanym koncepcją funkcjonowania dziedzińca ale też jest wysoce wątpliwa z punku widzenia funkcjonalności tej koncepcji. Wracając w tym momencie do postawionego w skardze zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez procedowanie w poszczególnych instancjach innych założeń projektowych, wskazać należy, że zarzut ten może znaleźć uzasadnienie jedynie w zakresie zmiany w projekcie zagospodarowania terenu. Przypomnieć jeszcze raz należy, że organ I instancji zatwierdził dokumentację projektową, w tym projekt zagospodarowania terenu nie przewidującą żadnych miejsc parkingowych, także dla osób niepełnosprawnych. Nie dokonał też w tym zakresie żadnych rozważań. Natomiast organ II instancji wymusił na inwestorze dokonanie w tym zakresie zasadniczych zmian w projekcie. Oznacza to, że rozwiązania dotyczące tego zagadnienia były oceniane wyłącznie przez organ odwoławczy. Stanowi to niewątpliwie naruszenie zasady dwuinstancyjności ale zarzut ten ma mniejsze znaczenie wobec stwierdzonego naruszenia przepisów prawa materialnego. Na zakończenie przypomnieć należy, że rzeczą osób uprawnionych do sporządzenia projektu budowlanego jest takie zaplanowanie przedmiotowej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, aby zachowane zostały wszystkie ustalone w decyzji parametry architektoniczne, a w konsekwencji, aby nowy obiekt odpowiadał wymogom ładu przestrzennego. Reasumując, wobec faktu, iż organy naruszyły prawo materialne, tj. art. 35 p.b. i prawo procesowe, a to art. 16 k.p.a., na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 i 205 p.p.s.a.