VII SA/Wa 2243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), 1) odmówił uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], 2) stwierdził wydanie w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił na wstępie przebieg postępowania administracyjnego zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. Wskazał mianowicie, że: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] października 2006 r. na żądanie K. W. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany pokrycia dachu w budynku gospodarczym w miejscowości K., ul. M. [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązano E. i L. W. do przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych wraz z oceną techniczną i zaleceniami dotyczącymi doprowadzenia elementów dachu i ściany w granicy do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ obowiązek ten nie został wykonany organ stopnia powiatowego decyzją z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał L. i E. W. doprowadzenie budynku gospodarczego, na którym dokonano zmiany konstrukcji dachu dwuspadowego na trzyspadowy, do stanu poprzedniego. Wskutek wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowane nakazał E. i L. W. doprowadzić do stanu poprzedniego budynek gospodarczy, poprzez wykonanie określonych obowiązków. W wyniku wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 w z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wojewódzki odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2008 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł z uchybieniem terminu A. S. pełnomocnik L. W. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r., sygn. VII SA/Wa 134/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na w/w postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. W dniu 7 lipca 2010 r. wpłynął do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek radcy prawnego M. S. - pełnomocnika E. W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., oparty na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku podniesiono, iż strona o prowadzonym postępowaniu dowiedziała się dopiero w wyniku doręczenia jej postanowienia WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., co nastąpiło w dniu 25 maja 2010 r. Organ wskazał, iż strona zachowała przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a., termin trzydziestodniowy na wniesienie podania o wznowienie postępowania, jak również na fakt, iż przesłuchał w charakterze świadka rzekomego pełnomocnika E. W. – A. S. na okoliczność udzielania przez niego informacji dotyczących postępowania w sprawie samowolnej zmiany konstrukcji dachu. A. S. zeznał pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, jak również o prawie odmowy odpowiedzi na pytanie zeznał, iż nie kontaktował się z E. W. i nie informował jej o stanie sprawy z uwagi na stan jej zdrowia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] marca 2008r. Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił na wstępie charakter i istotę postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie wznowienia postępowania. Następnie, wskazał, iż w jego ocenie, brak udziału E. W. został wykazany, gdyż organy w toku postępowania nie zbadały należycie treści udzielonego A. S. pełnomocnictwa, co skutkowało błędnym założeniem, iż zostało ono udzielone także przez E. W., efektem czego korespondencja dla E. W. była kierowana na ręce A. S. Z akt postępowania wynika, iż E. W. brała udział w oględzinach dnia 22 listopada 2006 r. oraz odebrała kierowane do L. W. zawiadomienie o wszczęciu postępowania, o czym świadczy podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, natomiast brak jest jakichkolwiek dowodów na dalszy udział w postępowaniu. Wskazana okoliczność stanowi naruszenie prawa procesowego, tj. zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie organ zauważył, iż zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych nie istnieje możliwość wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. typowej decyzji kasatoryjnej, tzn. uchylenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Stwierdził, iż na gruncie niniejszego przypadku w praktyce nie ma możliwości racjonalnego stosowania trybu wznowieniowego w sprawach naprawczych tj. wynikających z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W sprawach tych organ wydaje niejednokroć kilka decyzji, a samo postępowanie może zakończyć się, z różnym dla inwestora skutkiem, na kilku etapach. Decyzja kończąca tryb naprawczy w kwestionowanym postępowaniu wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego będąc skutkiem niewykonania przez inwestorów nałożonych na nich przez organ obowiązków. W decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, oznacza to, iż decyzja ta kończy postępowanie naprawcze ze skutkiem negatywnym dla inwestora. Ponadto organ wskazał, iż, zakładając niemożność stosowania art. 138 § 2 k.p.a., brak jest, w jego ocenie, możliwości wydania decyzji w jakimkolwiek stopniu pozytywnej dla samowolnego inwestora - umożliwiającej ponowne uruchomienie postępowania naprawczego, albowiem organ orzekając w postępowaniu wznowieniowym ujmując sprawę wąsko mógłby podjąć tylko decyzję na podstawie jednej z trzech przewidzianych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego rozwiązań. Natomiast, gdyby przyjąć, iż użyte w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. określenie "wydaje nową decyzję, w której rozstrzyga o istocie sprawy" oznacza całość sprawy administracyjnej, tzn. kwestię legalności robót, to jej pozytywne rozstrzygnięcie dla inwestora również nie może nastąpić, gdyż decyzja legalizująca w jakikolwiek sposób powyższe roboty prowadziłaby de facto do ominięcia prawa, stwarzając samowolnemu inwestorowi możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem za pomocą postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, a z pominięciem uciążliwych wymogów wynikających z trybu naprawczego określonego, który winien być podstawowym sposobem doprowadzania robót do stanu zgodnego z prawem, o ile oczywiście nie zachodzą przesłanki określone w art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Zdaniem organu, z powodu niewykonania przez inwestorów nakazów orzeczonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2006r., brak jest możliwości wydania decyzji innej niż decyzja tożsama w treści z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., mimo, iż zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym organ odmówił uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. ograniczając się jedynie do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. W. oraz L. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., podtrzymując argumentację w niej przedstawioną. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. W., wnosząc o jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - rażące naruszenie § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez brak podstaw do jego zastosowania, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wyniki sprawy: - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nie wskazanie w decyzji faktów które, organ uznał za udowodnione, dowodów na których organ się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, co skutkowało wybiórczą i cząstkową oceną materiału dowodowego, co skutkowało nie rozstrzygnięciem istoty sprawy w szczególności nie odniesienie się do braku przekazania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dowodów załączonych do pisma z dnia 31 marca 2009 r. (14 sztuk zdjęć budynku skarżącej przed i po wykonaniu robót, rozrysowanego na papierze milimetrowym dachu oraz mapy sytuacyjno- wysokościowej z naniesionymi budynkami), - nie zastosowanie art. 84 § 1 k.p.a. przez organ w celu zlecenia wykonania pomiarów przez biegłego geodetę w celu przeprowadzenia dowodów na okoliczność położenia obu budynków na sąsiadujących ze sobą nieruchomościach, - nie zastosowanie art. 85 § 1 k.p.a., poprzez nie przeprowadzenie oględzin w terenie na okoliczność usytuowania obu budynków położonych na sąsiadujących ze sobą działkach oraz rzeczywistego kształtu dachu na budynku należącym do skarżącej a także faktycznego kierunku spadu wód opadowych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na okoliczności związane z realizacją spornej inwestycji, na prawidłowość wykonania robót budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną, w szczególności skupiła się na wadliwie, w jej ocenie, przeprowadzonym postępowaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, jedynie wizja w terenie, w tym dokonanie pomiaru przez biegłego geodetę pozwoliłoby na ustalenie rzeczywistego położenia obu budynków względem siebie, jak również ustalenia kierunku spadu wód opadowych, a tym samym przyczyniło się do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione. W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., stwierdzającą, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa oraz jednocześnie odmawiającą jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przede wszystkim należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest to, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu oraz na braku winy strony. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. Ponadto brak winy strony podlega udowodnieniu, nie wystarczy więc tutaj prawdopodobieństwo (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że E. W. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. Tym samym zaszła w przedmiotowej sprawie przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prawidłowo więc [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Wskazać należy, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się jednym z rozstrzygnięć przewidziany w art. 151 k.p.a. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzję, w której: - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145 a lub 145 b; - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1 lub art. 145 a lub art. 145 b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; - trzecim rodzajem decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W rozpatrywanym przypadku organ wydał ostatnie z wyżej wskazanych rozstrzygnięć, a więc stwierdził, iż decyzja będąca przedmiotem wznowienia została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to zapadło jednak przedwcześnie. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po ustaleniu przez właściwy organ administracji, że zachodzi jedna z podstaw wznowienia postępowania, w szczególności – tak jak w rozpoznawanej sprawie – po stwierdzeniu, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), obowiązkiem organu administracji jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Organ rozpoznaje zatem sprawę na nowo w granicach, jakie zakreślają podstawy wznowienia określone w przepisach art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 546-547). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84 wraz z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSPiKA 1985, nr 5, poz. 95). Powyższe oznacza, że rzeczą organu, w niniejszej sprawie, po wznowieniu postępowania było ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w stosunku do E. W., a więc ponowienie niezbędnych czynności procesowych i ponowna ocena materiału dowodowego. Organ winien w szczególności doręczyć E. W. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r., wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymujące roboty budowlane i zobowiązujące do przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych wraz z oceną techniczną i zaleceniami dotyczącymi doprowadzenia elementów dachu i ściany w granicy do stanu zgodnego z prawem, z akt administracyjnych sprawy nie wynika, żeby zostało stronie doręczone. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona w prowadzonym wcześniej bez jej udziału postępowaniu, gdyby wiedziała o nałożonym obowiązku, mogłaby go wykonać, a zatem treść decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2008r., utrzymanej w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., mogłaby mieć diametralnie inne rozstrzygnięcie. Umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. A następnie, dopiero po tych czynnościach organ winien zająć stanowisko, wobec całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, na chwilę obecną organy orzekające w sprawie wznowienia nie miały dostatecznych przesłanek dla przyjętego ustalenia, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Nie mogły poprzestać jedynie na ocenie ustalonego już stanu faktycznego sprawy. Z tej też przyczyn należało uchylić zaskarżone decyzje, organy zaś w ponowionym postępowaniu uwzględnią powyższe rozważania Sądu, rozstrzygając sprawę przez wydanie jednej z decyzji opisanych w art. 151 k.p.a. z uwzględnieniem wyników postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.