VII SA/Wa 2276/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. K. i Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2010 r. znak : (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Wyrokiem z dnia 25 lipca 2000r, w sprawie o sygn. akt SA//Rz 166/ 99, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi K. K. i Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. numer [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, wybudowanej bez pozwolenia części obiektu budowlanego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżona decyzja i postępowanie ją poprzedzające w sposób nieuprawniony (z naruszeniem art. 7, 77 i 61 k.p.a.) zostały ograniczone tylko do kwestii legalizacji dobudowy z całkowitym pominięciem wykonania otworów okiennych i drzwiowych. W sprawie jest niesporne, że zastosowanie miał - wobec brzmienia art. 103 ust. 2 ustawy - przepis art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Wyznacza to zakres postępowania dowodowego i rozważań organu, które winny poprzedzać decyzję w kwestii samowoli budowlanej jako, że dopiero nie budzące wątpliwości wykluczenie istnienia przesłanek przewidzianych w art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 2 pozwała na legalizację takiej samowoli poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, po uprzednim jego doprowadzeniu do stanu zgodności z prawem ( art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974r.). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w postępowaniu ponownym organy administracji poczynią, przy zapewnieniu czynnego udziału stron w postępowaniu, ustalenia dotyczące daty wykonania spornych otworów okiennych i drzwiowych w budynku, jak również zrealizowanej przez nią dobudowy, wyjaśnią, czy roboty te wykonano samowolnie (drzwi i okna) oraz dokonają oceny ewentualnej całości samowoli w aspekcie przepisu art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r., po wcześniejszym dokonaniu oględzin obiektu i prawidłowym udokumentowaniu ich wyników. Po ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadła decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2001r., znak: [...] - odmawiająca H. G. udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowanej części ww. budynku mieszkalnego. Następnie, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2001r., znak: [...] uchylił ww. decyzją Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ przywołał opisany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2000r. wskazał, że w związku z podziałem kompetencji z zakresu ustawy Prawo budowlane pomiędzy organy administracji architektoniczno budowlanej i organy nadzoru budowlanego, organem właściwym do rozstrzygnięcia w sprawie jest organ nadzoru budowlanego. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego braku możliwości legalizacji obiektu w myśl wytycznych wskazanych w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ ten przeprowadzi postępowanie w oparciu o przepis art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r. znak: [...], zwrócili się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. i Z. K.. Wskazali na wady decyzji opisane w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak; [...], odmówił stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r. Stwierdził, że przesłanki nieważności decyzji opisuje przepis art. 156 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdzi nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5)była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonanie ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka rażącego naruszenia prawa występuje i wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Odnośnie określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłanki wydania decyzji, dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, organ wyjaśnił, że przepis ten ma zastosowanie tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 1998r., sygn. akt IV SA 1061/96). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrola ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r., znak: [...] nie wykazała, by decyzja ta dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że decyzja nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a jedynie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., przekazano nią sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu, okolicznością istotną dla oceny tej decyzji w postępowaniu nieważnościowym było to, czy organ drugiej instancji mógł uchylić rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia, a więc także dokonać oceny, czy postępowanie organu pierwszej instancji dotknięte było w istocie takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Wojewoda [...] zakwestionował zastosowany przez Starostę [...] tryb załatwienia sprawy i wskazał, że na skutek wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek I Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 27 lipca 2000r. sygn. akt SA/Rz 166/99, pozostało do rozpatrzenia zawiadomienie K. i Z. K. (pismo z dnia 05.11.1997r.) o popełnieniu przez H. P. samowoli budowlanej, zgodnie zaś z podziałem kompetencji z zakresu prawa budowlanego pomiędzy organy administracji architektoniczno-budowlanej i organy nadzoru budowlanego, organem właściwym do podjęcia czynności był organ nadzoru budowlanego. Reasumując, Wojewoda [...] uznał, że w pierwszej kolejności stanowisko w sprawie powinien zająć organ nadzoru budowlanego, a dopiero w dalszej kolejności sprawą powinien zająć się organ administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji nie doszło do naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z ustawą Prawo budowlane z 1974r. w stosunku do każdej samowoli budowlanej właściwy organ zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 37 tejże ustawy, dotyczącego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Następnie, w przypadku stwierdzenia, iż brak jest podstaw do nakazania rozbiórki obiektu organ winien rozważyć możliwość jego legalizacji poprzez wcześniejsze nakazanie wykonania określonych przeróbek lub zmian w oparciu o przepis art. 40 ustawy (o ile zachodziłaby taka konieczność). Dopiero w sytuacji stwierdzenia przez organ braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy oraz braku konieczności nałożenia obowiązków z art. 40, obowiązkiem organu jest zakończenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, o jakiej mowa w art. 42 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest bowiem formą legalizacji samowoli budowlanej Organ podkreślił, że tryb postępowania w niniejszej sprawie został wyznaczony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który w wyroku z dnia 27 lipca 2000r. sygn. akt SA/Rz 166/99, zaś ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w przytoczonym wyroku były wiążące dla organów ponownie rozstrzygających sprawę. Ustawą z dnia 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668) wprowadzony został podział administracji publicznej, działającej w sferze budownictwa, na organy administracji architektoniczno-budowlanej i organy nadzoru budowlanego. W myśl tego podziału, w stanie prawnym istniejącym w dacie wydania przez Wojewodę [...] badanej decyzji, organem właściwym w sprawie samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych został powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewoda [...] prawidłowo orzekł w kontrolowanej decyzji, że w pierwszej kolejności w sprawie stanowisko powinien zająć organ .nadzoru budowlanego. Tak więc kontrolowanej decyzji Wojewody [...], nie można zarzucić rażącego naruszenia przepisu art. 138 § 2 k.p.a.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie znajduje także potwierdzenia zarzut skarżących, że kontrolowana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Badana decyzja Wojewody [...], nie zapadła w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji, organ stwierdził, że okoliczność braku, bez własnej winy, udziału strony w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być ona brana pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym. Wbrew stanowisku wnioskodawców, przywoływany przez nich wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 27 lipca 2000r. sygn. akt SA/Rz 166/99 nie kończył postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte na ich wniosek z dnia [...] listopada 1997r. Po tym wyroku, właściwe organy zobowiązane były do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Odnosząc się do zarzutu, że Wojewoda [...] oraz Starosta [...] "prowadzili postępowanie z wniosku skarżących z dnia [...] listopada 1997r., który adresowany był do organu nadzoru budowlanego a nie do organu administracji architektoniczno-budowlanej", Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowy wniosek, który zainicjował postępowanie administracyjne złożony był do Urzędu Rejonowego w [...]. W dacie złożenia wniosku nie istniał podział na organy nadzoru budowlanego oraz organy /administracji architektoniczno-budo wlanej. Po rozpatrzeniu wniosku K. i Z. K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisana wyżej decyzją, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] września 2010r., znak; [...] – utrzymał w mocy własną decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił stan sprawy i stwierdził, że po ponownym jej rozpatrzeniu, nie ma podstaw do zmiany wcześniejszej, własnej decyzji. Podtrzymał argumentację prezentowaną wcześniej. Odnosząc się do zarzutów, sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że stanowią one w istocie powtórzenie zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, do których organ ustosunkował się już w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2010r. Ponadto, znaczna część zarzutów wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania nadzwyczajnego, które ogranicza się do zbadania zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r., znak: [...] . Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli K. i Z. K. dochodząc uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., znak [...] Skarżacy wskazali, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza zarówno normy prawa materialnego jaki i procesowego, zasadę powagi rzeczy osądzonej jak i przepisy o właściwości organów. Opisali przebieg dotychczasowego postępowania, w tym ten jaki miał miejsce już po wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., znak [...]. Zdaniem skarżacych, w niniejszej sprawie ktoś manipuluje dokumentacją w taki sposób aby zgubić pierwotny motyw. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] tak pokierował postępowaniem, że sprawą wybudowanego niezgodnie z prawem budynku zamiast definitywnie zakończyć i wyjaśnić stosując instytucją przywrócenia do stanu zgodnego z prawem rozwarstwił na kilka- trzy- osobne sprawy, a wydane po nich decyzje naruszają prawo, bo zostały wydane juz po prawomocnym orzeczeniu korzystającym ,,powagi rzeczy osądzonej" Skarżacy wskazali, że w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , który wyrokami z dnia 16 listopada 2007 r. , sygn. Akt VII SA/Wa 985/07- uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., która stwierdza nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] październiak 2005, znak: [...], wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r.,sygn. akt VII SA/Wa 986/07 - uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2007 r. którą stwierdza nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005, znak: [...]. Reasumując skarżacy stwierdzili, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien przeanalizować cały materiał dowodowy, według schematu, który opisali bo to da dokładny obraz całej sprawy. Organy nie mają pojęcia w czym tkwi istota problemu i jak go rozwiązać.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ja decyzja tego samego organu odpowiadają przepisom prawa. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r., znak: [...] uchylającej w całości decyzje Starosty [...] z dnia [...] marca 2001r., znak: [...] odmawiającą H. P. udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowanej budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd podziela argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do tego, że opisana wyżej decyzja, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, nie jest obarczona żadną z wad skutkujących stwierdzenie jej nieważności w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 k.p.a. . Szczególnego podkreślenia wymaga w niniejszej sprawie to, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym jakim jest postępowanie nieważnościowe (art. 156 k.p.a.).. Stwierdzenie nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Jedną z przesłanek zastosowania trybu stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie ( art. 156 § 1 pkt. 2 kpa). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa ( porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 publikowany zbiór Lex Nr 165717). Ma rację Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, kiedy stwierdza, że kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzją zasadnie uchylono w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2001r., znak: [...] odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowanej budynku i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. To rozstrzygniecie znajduje uzasadnienie, gdy zważyć na wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie dnia 25 lipca 2000r, w sprawie o sygn. akt SA//Rz 166/99, a także wyłonienie organów nadzoru budowlanego, które nie istniały w dacie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Zasadnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolując decyzje podkreślił jej kasacyjny charakter, a przy tym brak naruszenia przepisu art. 138 k.p.a. Sąd stwierdza – decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie zapadła w okolicznościach sprawy, rozstrzygniętej już ostateczną decyzja. Zarzut skarżących, co do wady decyzji Wojewody, o jakiej mowa przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest bezpodstawny. Sad podziela, w tym zakresie, argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazać należy, że zarzuty zawarte w skardze, a wczesniej przedstawiane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, nie odnoszą sie w zasadzie to decyzji, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W szczególności, poza kontrolą organu, a obecnie Sądu, pozostają rozstrzygnięcia jakie zapadały po decyzji Wojewody [...], badanej w niniejszym postepowaniu nieważnościowym., Nie mają żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, powoływane przez skarżących decyzje organów i wyroki sądów, które zapadały po decyzji Wojewody [...]. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi na podstawei przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)