VII SA/Wa 2320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. (...), na podstawie art. 138 §1 pkt 3 w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. oraz 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851. ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D. K. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. (...) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. (...) odmówił D. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora w [...] z [...] czerwca 1999 r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. W powyższym postanowieniu błędnie pouczono skarżącą o środkach zaskarżenia, gdyż wydano je na podstawie art 134 k.p.a., co oznacza, że nie przysługiwało na nie zażalenie lecz skarga do sądu administracyjego. W związku z powyższym organ wojewódzki ww. postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. - działając z urzędu, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. - sprostował oczywistą omyłkę pisarską wskazując, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że w przypadku błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia zastosowanie znajduje art. 111 § 1 k.p.a., a nie art. 113 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 111 § 1 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., sprostowanie pouczenia co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, złożony w terminie określonym w tym przepisie. Organ nie może zatem dokonać sprostowania z urzędu. Natomiast art. 113 k.p.a. dotyczy jedynie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek. Błąd, który wystąpił w niniejszym postępowaniu nie może być zakwalifikowany jako błąd pisarski, ani rachunkowy. Nie jest również "inną oczywistą omyłką", gdyż - zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93 oczywista omyłka to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy opuszczenie wyrazu. Organ zaznaczył, że strony nie mogą ponosić negatywnych skutków błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia. Wnosząc skargę do WSA w Kielcach na postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. strona powinna jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując fakt błędnego pouczenia przez organ. Skargę na powyższe postanowienie złożyła D. K., wnosząc m.in. o uchylenie ww. postanowienia z dnia [...] maja 201Or. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Badając zaskarżone w postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] maja 2010 r. (...) w ramach wskazanego kryterium Sąd uznał, iż orzeczenie to jest prawidłowe. Poddanym kontroli Sądu postanowieniem Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. prostujące z urzędu, na podstawie art. 113 k.p.a., błędne pouczenie o prawie wniesienia środka zaskarżenia i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Powodem, dla którego organ II instancji uchylił i umorzył postępowanie przed organem wojewódzkim było błędne zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, że omyłką pisarską jest widoczne - wbrew intencji organu - niewłaściwie użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić poprzez zestawienie treści decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. "Błąd pisarski" oznacza wadliwe użycie wyrazu, widocznie błędną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub kilku wyrazów. Jako "inne oczywiste omyłki" traktuje się omyłki polegające na wyrażeniu myśli, która w widoczny sposób jest niezgodna z intencją organu, a została wypowiedziana przez przeoczenie bądź niewłaściwy dobór słowa (v. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010r, I OSK 323/10, LEX nr 595344; wyrok WSA w W-wie z dnia 1 kwietnia 2009r, V SA/Wa 113/09, LEX nr 53329). W związku z powyższym, do omyłki pisarskiej nie można zaliczyć błędnego pouczenia strony o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Nie jest to bowiem oczywisty błąd możliwy do zweryfikowania przez zestawienie treści decyzji, czy postanowienia z aktami administracyjnymi. W przypadku gdy organ stwierdzi, że błędnie pouczył stronę o środkach zaskarżenia, co mogłoby skutkować uchybieniami procesowymi dla strony w dalszym postępowaniu, powinien pismem poinformować stronę o prawidłowym pouczeniu i przysługujących jej środkach zaskarżenia. Prawidłowo zatem Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że w przypadku błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia znajdował zastosowanie art. 111 § 1 k.p.a., który wprost reguluje czynności organu w takiej sytuacji. Jednakże jego zastosowanie wymaga wniosku strony. Tym samym, jako słuszne należało ocenić rozstrzygnięcie organu o uchyleniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r. i umorzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, gdyż całe postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki było wadliwe od momentu jego wszczęcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.