VII SA/Wa 2321/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.R. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.U.H [...] pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z totemem reklamowym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji szereg naruszeń prawa materialnego i procesowego, w tym art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), przez nie uznanie go za stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2008 r., sygn. II OZ 1075/08). W postanowieniu z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja ma wyłącznie charakter procesowy i nie podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada również na skarżącego obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Na marginesie należy również wskazać, ze zarzuty podnoszone w skardze skierowane są przeciwko zaskarżonej decyzji i nie można ich uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie spełniają przesłanek o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty postawione decyzji będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli decyzji. W tej sytuacji wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowiono jako w sentencji.