VII SA/Wa 2342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. (1233/12), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zrn.), dalej kpa, i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania Z. B.- utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].07.2012 r. (PINB. [...]), umarzającą postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia między działkami nr [...] i [...] przy ul. Z. w P. prowadzonej przez M.J. i P. A.. Organ wskazał, że postępowanie wszczęto na wniosek Z. B.. W dniu 29 maja 2012r. przeprowadzono oględziny na ww. działkach. Właścicielami działki nr [...] są M. J. i P. A., natomiast działka nr [...] należy do Z. B.. Ustalono, iż na działce nr [...] znajduje się ogrodzenie o wys. 1,60 m, a na działce nr [...] ogrodzenie o wys. 1,90-2 m. Każde z ogrodzeń położone jest wyłącznie na działce własnej każdej ze stron. Z. B. kwestionuje legalność ogrodzenia na działce nr [...] wskazując, iż granica między działkami jest prawie niewyznaczona. Mając na uwadze powyższe, organ powiatowy wskazaną na wstępie decyzją umorzył postępowanie. Zdaniem organu odwoławczego, dokonano właściwej oceny stanu faktycznego zastosowano właściwe przepisy uznając, iż inwestycja nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy zgłoszenia wymaga jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Sporne ogrodzenie nie jest usytuowane ww. sposób, a jego wysokość wynosi od 1,90 m do 2,00 m, zatem jego realizacja nie wymagała zgłoszenia. Organ podkreślił, że kwestie wytyczenia granic nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, obligował organ do umorzenia postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. B., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie: - art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i art. 9 kpa; - art. 77 k.p.c. poprzez zaniedbania przy ocenie materiału dowodowego mającego znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, dokonanie dowolnej oceny tegoż materiału; - niewzięcie pod uwagę wyjaśnień strony dotyczących ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie nieprawdziwych ustaleń. Skarżący stwierdził, że przebieg granic nie został należycie ustalony, zaś sprawa sądowa nie jest jeszcze zakończona. Sąd Wojewódzki w O. stwierdził w dniu [...] grudnia 1992 r. w sprawie sygn. akt [...], że nie zachował się aparat geodezyjny z podziału. Granica na gruncie nigdy nie była wytyczona. Nie wyjaśniono, kiedy i kto dokonał pomiarów na podstawie, których zaewidencjonowano w zasobach geodezyjno - kartograficznych nieruchomości stron. Sąd nie wyjaśnił tych kwestii i nie ustalił granic. Zarzucił, że nie wyjaśniono, na jakiej podstawie prowadzona jest budowa ogrodzenia, skoro brak wytyczonej granicy, zatem umorzenie postępowania w takiej sytuacji było nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd kontrolował decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. umarzającą w postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia między działkami nr [...] i [...] położonymi w P.. Podstawę prawną decyzji organu stopnia podstawowego stanowił art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wyjaśnić zatem trzeba, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe wówczas, gdy brak jest sprawy administracyjnej. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania polega więc na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, iż przestała istnieć szczególna relacja między sytuacją faktyczną danego podmiotu, a jego prawem, z którym łączy się obowiązek organu, polegający na konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej co do istoty sprawy (vide - wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2104/10, LEX nr 1138074; z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 467/11, LEX nr 1219036). W niniejszej sprawie wystąpiła tak pojmowana przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zauważyć należy, że orzekające w rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do zbadania, czy sporne ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] i [...] zostało wybudowane w sposób zgodny z przepisami prawa. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23, obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi została objęta budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych, a także ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ponieważ przedmiotowe ogrodzenie nie jest usytuowane od strony drogi, ulicy, placu, torów kolejowych, czy innego miejsca publicznego, dla dokonania oceny, czy budowa spornego ogrodzenia powinna zostać zrealizowana po uprzednim zgłoszeniu właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, konieczne było zbadanie wysokości ogrodzenia. W wyniku czynności kontrolnych, jakie organ I instancji przeprowadził na działce nr [...] i [...] w dniu 29 maja 2012 r. ustalono, iż wysokość ogrodzenia na działce nr [...] wynosi 1,60 m, zaś na działce [...] wynosi od 1,90 m do 2,00 m. Skoro wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m., realizacja tego obiektu nie wymagała dokonania zgłoszenia zamiaru jego wybudowania. Powyższe oznacza, że sporne ogrodzenie zostało wzniesione legalnie. Poczynione ustalenia - wobec braku przesłanek do interwencji organu nadzoru budowlanego - skutkowały umorzeniem postępowania administracyjnego w całości. Jednocześnie podkreślić trzeba, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. zobowiązuje, a nie uprawnia organ administracji publicznej do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Ponieważ taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać trzeba, że kwestie rozgraniczenia nieruchomości nr ew. [...] i [...] nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, lecz mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym. Rozgraniczenie nieruchomości, a więc ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, regulują przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przeprowadzenie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości należy do obowiązków właścicieli nieruchomości, gdyż ustalenie granic nieruchomości leży w ich interesie. Wątpliwości co do przebiegu granicy w niniejszej sprawie mogą jedynie świadczyć o istniejącym pomiędzy stronami sporze granicznym, który należy rozstrzygnąć w oparciu o przepisy ww. ustawy (vide - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1750/11). Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ppsa.