VII SA/Wa 2365/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Protokolant ref. stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. sp.j. z siedzibą w O. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), dalej k.p.a., oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018r. poz. 1313) w związku z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. A. Sp. J. z/s w O. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w zakresie punktu 2 decyzji utrzymującego w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w części dotyczącej punktów 1 i 5, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w zakresie dot. pkt 1 i 5. Decyzja ta została oparta na następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 20-27 kwietnia 2017 r. upoważnieni do kontroli przedstawiciele Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O., zwanego dalej "KM PSP w O.", przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku użyteczności publicznej T. zlokalizowanym w P. przy ul. P., zakończone protokołem ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 4 maja 2017 r. W wyniku ww. ustaleń KM PSP w O. wydał decyzję administracyjną z dnia [...] września 2017 r. znak [...], w której nakazał spółce A. Sp. J. w O., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w określonych terminach, tj.: 1. Udokumentowanie zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla obiektu T. w P. przy ul. P., w ilości co najmniej 20 dm3/s, poprzez: a. Wykonanie badania hydrantu zewnętrznego, znajdującego się na terenie posesji przy ul. P. w P., zasilanego w własnego ujęcia. Dokumentacja musi zawierać informację o czasie działania hydrantu ze zmierzoną wydajnością, przy danym ciśnieniu dynamicznym pobieranej wody. b. Wykonanie badania wydajności i ciśnienia wody z hydrantu zewnętrznego znajdującego się przy ul. S. w P., w odległości 150 m od obiektu, zasilanego z gminnej przeciwpożarowej sieci wodociągowej. 2. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu sygnalizacji pożaru w budynku T. w P. przy ul. P., poprzez zapewnienie pełnej ochrony budynku. Obowiązek zrealizować w oparciu o projekt uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej. 3. Zaprzestanie użytkowania instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym w budynku T. w P. przy ul. P. 4. Zaktualizowanie instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla obiektu T. w P. przy ul. P. 5. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania wodociągowej instalacji przeciwpożarowej w budynku T. w P. przy ul. P., w sposób zapewniający ochronę całej powierzchni stref pożarowych tą instalacją wraz z zapewnieniem wymaganych minimalnych parametrów wydajności i ciśnienia wody dla poszczególnych urządzeń. Obowiązek zrealizować poprzez: a. doposażenie istniejących hydrantów 52 w dodatkowe odcinki węża pożarniczego, b. doposażenie strefy pożarowej w hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm, c. zapewnienie wymaganych parametrów pracy hydrantów wewnętrznych w budynku przy jednoczesnym poborze wody z dwóch sąsiednich hydrantów, d. obudowanie istniejących przewodów instalacji wykonanych z materiałów palnych osłonami o klasie odporności ogniowej co najmniej El 60. Obowiązek zrealizować w oparciu o projekt uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej. 6. W związku ze stwierdzeniem w budynku T. w P. przy ul. P. warunków technicznych uniemożliwiających bezpieczną ewakuację ludzi i uznaniem budynku za zagrażający życiu ludzi należy: a. klatki schodowe w obiekcie obudować ścianami i stropami o odporności ogniowej REI 60, zamknąć drzwiami o odporności ogniowej El 30 oraz wyposażyć w urządzenie służące do usuwania dymu. b. wyposażyć budynek w stałe samoczynne urządzenie gaśnicze wodne. Obowiązek zrealizować w oparciu o projekt uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej. Strona wniosła odwołanie od decyzji KM PSP w O. z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w zakresie dot. pkt 1, 2, 3, 5 i 6. [...] KW PSP po zapoznaniu się z aktami sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., zawiesił postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na konieczność dokonania rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie przez organy nadzoru budowlanego. Pismem z dnia 10 listopada 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż budynek T. w P. przy ul. P., [...], wzniesiono zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz aktami wykonawczymi wydanymi do ww. ustawy, które obowiązywały w dniu wydania pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym, na podstawie zebranego materiału, w tym stanowiska PINB w przedmiotowej sprawie, [...] KW PSP decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję KM PSP w O. z dnia [...] września 2017 r., znak [...], w części dot. pkt. 2, 3, i 6, utrzymując jednocześnie w mocy tę decyzję w zakresie nakazów zamieszczonych w pkt. 1 i 5. [...] KW PSP swoją decyzję uzasadnił faktem, że budynek został wzniesiony w dwóch etapach, zgodnie z pozwoleniami na budowę znak [...] z [...] października 1998 r. i znak [...] z [...] grudnia 1999r. na podstawie projektów budowlanych, które zgodnie ze stanowiskiem PINB sporządzone zostały zgodnie z obowiązującym ówcześnie prawem, od momentu rozpoczęcia przedmiotowy obiekt nie podlegał na rozbudowie, nadbudowie ani zmianie sposobu użytkowania, w związku z powyższym za nieuprawnione należało uznać: - określenie parametrów technicznych obiektu na podstawie aktualnych definicji zawartych w prawie budowlanym i stanie faktycznym, kwestionując tym samym zapisy projektów budowlanych i co za tym idzie, rozszerzając obowiązki Strony na ich podstawie, - poddanie przedmiotowego obiektu ocenie pod względem występowania w nim kryteriów określających stan zagrożenia życia pomimo wyłączenia wynikającego z zapisów § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 nr 109 poz. 719) - zwanego dalej "rozporządzeniem o ochronie przeciwpożarowej". Pismem z dnia 12 czerwca 2018 r., A. Sp. J. w O., reprezentowana przez radcę prawnego H. F., sformułowała zarzut występowania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazując na rażące naruszenie prawa poprzez błędne zastosowanie przepisów § 18 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust 4, § 19 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 20, § 25 ust. 3 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej z pominięciem przepisu § 44 pkt 2 tego rozporządzenia, który w opinii strony w obecnym stanie faktycznym zwalnia ze stosowania wymagań zawartych w § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uznał zarzuty Strony za bezzasadne, wskazując na błędną interpretację przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej, który stanowi, że: "W stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, wymagania określone w § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 w przypadku budynków wyposażonych w hydranty 52 obowiązują przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, a także przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania obiektu". Organ stwierdził bowiem, że przepis ten odnosi się do budynków wyposażonych w hydranty, co należy rozumieć jako stan faktyczny na dzień otrzymania pozwolenia na budowę, w którym spełnione są właściwe w danym okresie wymagania stawiane przeciwpożarowej instalacji wodociągowej również, zapewnienia wyposażenia wszystkich części obiektu w hydranty, z zagwarantowaniem pełnego pokrycia prądem gaśniczym całej powierzchni obiektu. Inne stosowanie powyższego przepisu byłoby sprzeczne z § 20 ust. 3 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej, które nie jest objęte przepisem przejściowym zwalniającym z konieczności jego stosowania. W związku z tym, Komendant Główny PSP za niedopuszczalne uznał odmienne interpretowanie ww. przepisu, który dokonała Strona, gdyż doprowadziłoby to do sytuacji, w której zainstalowanie w obiekcie choćby tylko dwóch hydrantów stanowiłoby niedopuszczalną z punktu widzenia zasad wiedzy technicznej, drogę omijania wymagań przepisów § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej, w konsekwencji czego znaczna część obiektu nie byłaby objęta ich zasięgiem. Komendant Główny PSP wskazał ponadto, że intencją ww. przepisu przejściowego jest jedynie zwolnienie właścicieli, zarządców i użytkowników obiektów wyposażonych w hydranty 52 (zapewniające pokrycie całej ich powierzchni) zgodnie z wymaganiami przepisów z dnia wydania pozwolenia na budowę, z obowiązku wymiany tych hydrantów na hydranty 25 i 33 wymagane obecnie. W ocenie organu, decyzje KM PSP w O. i [...] KW PSP nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie dopatrzył się również innych wad kwalifikowanych w ww. decyzjach. Z takim orzeczeniem organu nie zgodziła się A. Sp. J. w O., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła decyzji Komendanta Głównego PSP: 1. Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 44 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (zwanego dalej Rozporządzeniem MSWiA) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że odnosi się on jedynie do przypadków zwolnienia właścicieli, zarządców i użytkowników obiektów z wymiany hydrantów 52 na wymagane obecnie hydranty 25 i 33 oraz, że w przedmiotowym stanie faktycznym stoi w sprzeczności z § 20 ust. 3 Rozporządzenia MSWiA, a także że decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dn. [...] listopada 2017 r. oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dn. [...] września 2017 r., pomimo braku uwzględnienia § 44 pkt. 2 Rozporządzenia MSWiA nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, 2. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym tego, że budynek T. w P. spełniał Normy Polskie zaopatrzenia w hydranty obowiązujące w dniu pozwolenia na budowę, tj. Polskiej Normy PN-72 B-02865 oraz nieuwzględnienie wcześniej wydanych w tymże przedmiocie, dotyczących tego samego stanu faktycznego, decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży dn. [...] kwietnia 2013 r. (znak sprawy [...]) i z dn. [...] stycznia 2016 r. (znak sprawy [...]) oraz [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dn. [...] maja 2013 r. (znak sprawy [...]) i z dn. [...] kwietnia 2016 r. (znak sprawy [...]), co spowodowało uznanie przez Komendanta Głównego PSP, że zaskarżone decyzje organu I i II instancji nie zostały wvdane z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dn. [...] listopada 2017 r. (znak sprawy [...]), w zakresie pkt. 2 tejże decyzji, dotyczącego decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dn. [...] września 2017 r. (znak sprawy [...]). W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że wykonała obowiązki nałożone na nią w pkt. 5a, 5c i 5d decyzji Komendanta Miejskiego PSP, zaś w zakresie pkt. 5b złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dn. [...] listopada 2017 r. w części, tj. w zakresie pkt. 2, którym organ utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji w części dotyczącej punktu 5b oraz jednoczesne stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dn. [...] września 2017 r. w części, tj. w zakresie pkt. 5b. Odnosząc się do wykładni § 44 pkt. 2 Rozporządzenia MSWiA, Skarżąca wskazała, że znajduje on zastosowanie bezpośrednio do obiektu, jakim są T. w P. Budynek ten jest wyposażony w hydranty 52, jak i 25. Zgodnie z obowiązującą w roku 1994, tj. wówczas, gdy projekt budowy został zaakceptowany przez organy, których zgoda była wymagana, w tym także przez Państwową Straż Pożarną, Polską Normą PN72 B-02865 zarówno rodzaj zainstalowanych hydrantów, jak i ich zasięg był odpowiedni, co potwierdziły wydane przez Starostę [...] w dn. [...] października 1998 r. oraz Wójta Gminy S. z dn. [...] grudnia 1999 r. decyzje o pozwoleniu na budowę, których dokumentacja konsultowana była z Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w O. Zdaniem Spółki, nie ulega więc wątpliwości, że w momencie otrzymania pozwolenia na budowę, w zakresie wyposażenia przeciwpożarowego hydranty 52 oraz stosowane wówczas węże określające zasięg tychże hydrantów (punkt 2.3.4 Polskiej Normy PN-72 B-02865) były zgodne z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi. Zdaniem Skarżącej normy te w wyniku rozwoju technologii ulegają ciągłym zmianom i udoskonaleniom, jednakże nie uzasadnia to doposażenia budynku w hydranty zgodne z obecną Normą w przypadku, gdy w momencie budowy obiektu spełniał on obowiązujące wówczas przepisy, zaś istnieje możliwość wykorzystania istniejącej instalacji hydrantów wewnętrznych do obecnych norm, co też nakazał Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w O. w pkt. 5a i co zostało przez Skarżącą wykonane. Według Skarżącej, z przepisu § 44 pkt 2 Rozporządzenia MSWiA wynika, iż powołane przez organy przepisy obowiązują w przypadku budynków wyposażonych w hydranty 52 (takim budynkiem jest obiekt T. w P.) tylko w przypadku rozbudowy i przebudowy instalacji wodociągowej, co nie mało miejsca w przedmiotowym obiekcie albo przy nadbudowie. rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, co również nie mało miejsca, a co zostało potwierdzone zarówno przez Komendanta Miejskiego PSP w O., jak i [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP we wcześniej wydanych decyzjach. Gdyby więc A. Sp. j. przeprowadziła zmiany w instalacji wodociągowej lub też w samym budynku, to tylko wówczas obowiązywałyby ją przepisy obecnego Rozporządzenia, a co za tym idzie konieczność użycia hydrantów 25 oraz hydrantów zgodnych z obecnie obowiązującą Polską Normą. Ponadto, żadna z decyzji organu I i II instancji, co do których Skarżąca wniosła o stwierdzenie ich nieważności, nie zawierała w uzasadnieniu czy też przytoczenia podstawy prawnej przepisu § 44 pkt. 2 Rozporządzenia MSWiA, co jednoznacznie wskazuje na jego pominięcie przy ich wydawaniu i jest to ewidentne i rażące naruszenie prawa bowiem organ tak I, jak i II instancji pominął przepis bezwzględnie obowiązujący przy ustalaniu stanu faktycznego oraz prawnego co niewątpliwie wpłynęło na kształt wydanych decyzji i nałożonych na Skarżącą obowiązków. Według Skarżącej, organ niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie uwzględnił, że budynek T. w P. spełniał wymogi Polskiej Normy zaopatrzenia w hydranty obowiązujące w dniu otrzymania pozwolenia na budowę (Polska Norma PN-72 B-02865), Ponadto, organ nie uwzględnił wcześniej wydanych w tymże przedmiocie, dotyczących tego samego stanu faktycznego, w których to organ II instancji – [...] Wojewódzki Komendant PSP dwukrotnie uchylał wydawane przez Komendanta Miejskiego PSP decyzje, zalecając jednocześnie odniesie się do § 44 pkt. 2 Rozporządzenia MSWiA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ustalenia zostały dokonane z uwzględnieniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. § 44 ust. 2 rozporządzenia o ochronie przeciwpożarowej, organ przypomniał m.in., że kontrola przeprowadzona w obiekcie Skarżących wykazała brak wyposażenia w hydranty wewnętrzne pomieszczenia sali basenowej Aquaparku oraz pomieszczeń przyległych bezpośrednio i powiązanych funkcjonalnie: szatni, sauny, pomieszczenia obsługi Aquaparku. Ustalono, że także przestrzenie techniczne pod basenami nie są wyposażone w hydranty wewnętrzne. Ponadto, stwierdzono brak zasięgu hydrantów wewnętrznych w pomieszczeniu Aquaparku oraz pomieszczeniach przyległych bezpośrednio, takich jak szatnie, sauny, pomieszczenia obsługi Aquaparku, w pokojach o nr 13, 14, 119, 120, 216, w pomieszczeniu klubu muzycznego na poziomie "-3, 50". Organ podkreślił, że budynek jest wyposażony w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 oraz hydrantami wewnętrznymi z wężem płasko składanym o nominalnej średnicy 52 mm, zwanymi dalej "hydrantami 52", które, zgodnie z przytoczonymi powyżej ustaleniami z kontroli, nie zapewniają jednak pokrycia prądami gaśniczymi całej strefy pożarowej przedmiotowego obiektu, co stoi w sprzeczności z § 20 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Przepis § 44 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, dotyczy zaś sytuacji, w których przed wejściem w życie regulacji obiekt został wyposażony w hydranty 52 w sposób zgodny z przepisami, tj. zapewniający pokrycie całej jego powierzchni przy spełnieniu wymagań ówcześnie obowiązujących norm, a nie w sposób dowolny. Jednocześnie Komendant Główny PSP zaznaczył, że w jego ocenie wymagania obowiązujące w momencie wznoszenia, jak i użytkowania budynku nie przewidywały stosowania w nim hydrantów 52. Zgodnie bowiem z pkt 2.4.2. lit. b Polskiej Normy PN-72 B-02865 "Ochrona przeciwpożarowa w budownictwie – Przeciwpożarowe zaopatrzenie wodne. Instalacja wodociągowa wewnętrzna przeciwpożarowa", w hotelach, domach wczasowych, internatach, żłobkach, zakładach zamkniętych opieki zdrowotnej i społecznej przy liczbie łóżek powyżej 50, należało instalować hydranty wewnętrzne z wężem o średnicy 25 mm (norma wprowadzona do obowiązkowego stosowania rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 marca 1994 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania Polskich Norm i norm branżowych (Dz. U. Nr 44, poz. 174 z późn. zm.). Wobec powyższego, organ uznał, że nałożenie obowiązku wskazanego w pkt 5b zaskarżonych w trybie nadzwyczajnym decyzji KW PSP i KM PSP w O., nakazującej doposażenie strefy pożarowej w hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm, wynika właśnie z niepodlegającego wyłączeniu § 20 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 18 kwietnia 2019 r., pełnomocnik Komendanta Głównego PSP wyjaśnił, że zawarty w decyzji [...] KW PSP z dnia [...] listopada 2017 r. obowiązek doposażenia istniejących hydrantów 52 w dodatkowe odcinki węża pożarniczego (pkt 5 lit. a) nie pokryje w całości strefy pożarowej ze względu na ilość oraz miejsce ich usytuowania, stąd też obowiązek z pkt 5 lit. b decyzji, doposażenia strefy pożarowej w hydranty wewnętrzne 25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że skoro przedmiotem kontroli jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, to prowadzone w trybie nadzoru postępowanie organów administracji nie mogło mieć na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji objętej tym postępowaniem. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego celem jest wyłącznie ustalenie, czy wystąpiła któraś z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Trzeba wobec tego zauważyć, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazuje na dwa rodzaje kwalifikowanych przesłanek, których wystąpienie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji, tj. na wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten zawiera zatem dwie odrębne przesłanki stwierdzenia nieważności. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Przy czym, rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się również, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przy czym, oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Niemniej, nawet ustalenie oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o zasadności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla gradacji naruszenia i stwierdzenia, że wystąpiła ww. przesłanka nieważności ważne jest ustalenie, jakie skutki społeczno-gospodarcze wywołuje badana/kwestionowana w omawianym trybie decyzja. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Zważyć przy tym trzeba (za Naczelnym Sądem Administracyjnym), że restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że winna mieć ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. "Przyjęcie poglądu przeciwnego w znacznym stopniu ograniczałoby stabilność ostatecznych decyzji administracyjnych, zważywszy także na to, że w art. 156 § 2 k.p.a. nie zostały ustanowione granice czasowe do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62). Poza tym, szersza wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi" (v. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 697/18). W rozpatrywanej sprawie zarzuty Skarżącej dotyczą w istocie już wyłącznie nakazu, który został nałożony na Skarżącą w pkt 5 lit. b decyzji Komendanta Miejskiego PSP w O. z dnia [...] września 2017 r., znak [...], i który został utrzymany w mocy decyzją [...] KW PSP. Obowiązek ten dotyczy Zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wodociągowej instalacji przeciwpożarowej w budynku T. w P. przy ul. P., w sposób zapewniający ochronę całej powierzchni stref pożarowych tą instalacją wraz z zapewnieniem wymaganych minimalnych parametrów wydajności i ciśnienia wody dla poszczególnych urządzeń, poprzez doposażenie strefy pożarowej w hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm. W tym też kontekście rozpatrywane powinny być zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy budynek spełniał Polskie Normy zaopatrzenia w hydranty obowiązujące w dniu pozwolenia na budowę oraz nieuwzględnienie wcześniej wydanych w tymże przedmiocie decyzji Komendanta Miejskiego i Komendanta Wojewódzkiego PSP, a także naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. § 44 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., poz. 719 ze zm.) Wbrew zarzutom skargi, Komendant Główny PSP miał na uwadze to, jakie przepisy, w tym również odpowiednie regulacje Polskich Norm, powinny znaleźć zastosowanie do wymagań zaopatrzenia kontrolowanego budynku w hydranty obowiązujące w dniu otrzymania przez Spółkę pozwolenia na jego budowę. Na tym tle pierwszorzędne znaczenie ma bowiem kwestia możliwości zastosowania w sprawie właśnie przepisu przejściowego zamieszczonego we wskazanym § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Przepis ten stanowi, że w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, wymagania określone w § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 w przypadku budynków wyposażonych w hydranty 52 obowiązują przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, a także przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania obiektu. W myśl § 18 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, hydranty wewnętrzne muszą spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych urządzeń. Z kolei przepis § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia przewiduje, że hydranty 25 muszą być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL: 1) na każdej kondygnacji budynku wysokiego i wysokościowego, z wyjątkiem kondygnacji obejmującej wyłącznie strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV; 2) na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego: a) w strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V, b) w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III: – o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnację nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2, – o powierzchni przekraczającej 1 000 m2 w budynku niskim. Jak wynika z ustaleń przyjętych w sprawie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP i Komendanta Głównego PSP, objęty kontrolą kompleks obiekt T. w P. jest budynkiem niskim, hotelowym posiadającym 100 miejsc noclegowych, zawiera pomieszczenia przeznaczone dla więcej niż 50 osób nie będących ich stałymi użytkownikami (do tych pomieszczeń należą Aquapark dla maksymalnie 160 osób, sala restauracyjna dla 64 osób, sala bankietowa dla 86 osób, klub muzyczny dla 64 osób) i stanowi jedną strefę pożarową o powierzchni 7 404 m2, zaliczoną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I + ZL V. Z informacji przedstawionych w toku postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 10 listopada 2017 r., znak PINB [...] (w aktach sprawy) wynikało ponadto, że obiekt T. w P. wzniesiono zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy, które obowiązywały w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ([...] stycznia 2007r. i [...] sierpnia 2007 r.). Wypada w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 147 poz. 1229 ze zm.), właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, był obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren m.in. w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Jednocześnie przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2006r., Nr 80, poz. 563, obowiązującego w dacie wydania pozwoleń na użytkowanie obiektu) stanowił, że w budynkach powinny być stosowane następujące rodzaje punktów poboru wody do celów przeciwpożarowych: 1) hydrant wewnętrzny z wężem półsztywnym, zwany dalej "hydrantem 25"; 2) hydrant wewnętrzny z wężem płasko składanym, zwany dalej "hydrantem 52". Natomiast § 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia wskazywał, że hydranty 25 powinny być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego, w strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V. W tak ukształtowanym stanie prawnym, niewątpliwie przedmiotowy obiekt powinien być wyposażony w odpowiednią ilość hydrantów 25, które pokrywałyby przeznaczoną do ich zastosowania strefę pożarową. Rację ma Skarżąca wskazując, że w myśl przepisu przejściowego § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, wymagania określone w § 18 ust. 2 oraz w § 19 ust. 1 tego rozporządzenia, powinny mieć zastosowanie co do zasady w przypadkach, gdy budynek wyposażony w hydranty 52 podlega przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, a także przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania obiektu. Tym niemniej, w ocenie tutejszego Sądu trafnie przyjęły organy Państwowej Straży Pożarnej, że przywołany przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. odnosi się wyłącznie do tych sytuacji, w których wyposażenie budynku w hydranty 25 i 52 zapewniało w dacie ich wzniesienia pokrycie całej strefy pożarowej obiektu. Obowiązek taki wynikał bowiem już z przepisów obowiązujących w dacie wzniesienia kompleksu hotelowego T. w P. i wydania decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie ([...] stycznia 2007r. i [...] sierpnia 2007 r.). Jest tak dlatego, że jak słusznie wywiodły organy Państwowej Straży Pożarnej, odmienna wykładnia tej normy prawnej prowadziłaby do irracjonalnych i nieakceptowalnych z punktu widzenia celu przepisów przeciwpożarowych sytuacji, w których właściciel lub podmiot zarządzający obiektem budowlanym niespełniającym wszystkich tych wymagań już w dacie wzniesienia obiektu, nie byłby zobligowany do usunięcia tego rodzaju nieprawidłowości, zagrażających bezpieczeństwu jego użytkowników. W rozpoznawanej sprawie wymaga podkreślenia, że jak wynika z decyzji organów Państwowej Straży Pożarnej i wyjaśnień pełnomocnika Komendanta Głównego PSP, obowiązki nałożone w pkt 5 decyzji Komendanta Miejskiego PSP w O., są całkowicie niezależne od siebie i wynikają z wielu różnych ustaleń kontroli obiektu T. w P., potwierdzonych protokołem z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 4 maja 2017 r. Choć można mieć pewne zastrzeżenia co do czytelnego powiązania tych nakazów w uzasadnieniach ww. decyzji ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, co zdaje się było w pewnym zakresie także niejasne dla strony, to jednak dogłębna analiza zaskarżonych orzeczeń pozwala na ich jednoznaczne wyjaśnienie. U podstaw nakazu wyrażonego w pkt 5 lit. a decyzji KM PSP w O. znalazły się ustalenia, że istniejące w budynku hydranty 52 nie zapewniają pokrycia strumieniem wody tych miejsc w obiekcie, dla których były przewidziane w projekcie, z uwagi na niewystarczający zasięg węży znajdujących się na ich wyposażeniu. Stąd orzeczony w pkt 5 lit a obowiązek doposażenia istniejących hydrantów 52 w dodatkowe odcinki węża pożarniczego. Zupełnie inny stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli legł natomiast u podstaw obowiązku nałożonego w pkt 5 lit. b KM PSP w O. Wbrew argumentacji Skarżącej, samo doposażenie istniejących hydrantów 52 w dodatkowe odcinki węża pożarniczego nie mogło bowiem doprowadzić do usunięcia tych nieprawidłowości, które polegały na braku wyposażenia w jakiekolwiek hydranty niektórych innych miejsc w budynku. Chodzi tu przede wszystkim o wskazane w protokole kontroli i decyzji organu I instancji: pomieszczenia sali basenowej Aquaparku oraz pomieszczenia przyległe bezpośrednio do tej sali, tj. szatnie, sauny, pomieszczenia obsługi Aquaparku, pomieszczenia klubu muzycznego na poziomie "-3,50", oraz przestrzenie techniczne pod basenami, które nie zostały wyposażone w hydranty wewnętrzne. Stąd w pełni uzasadniony był nakaz doposażenia strefy pożarowej (w tych jej miejscach, w których brak było hydrantów 52) w hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm. Jak wynika zarówno z przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. (§ 14 ust. 2) oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (§ 18 ust. 2), hydranty wewnętrzne muszą spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych urządzeń. Zarówno Skarżąca, jak i Komendant Główny PSP zgodnie wskazują, że chodzi tu Polską Normę PN-72 B-02865. Wbrew twierdzeniom Komendanta Głównego PSP, przepisy tej normy przewidywały możliwość stosowania hydrantów 52 (zob. pkt 2.3 i pkt 2.4), jednakże organ prawidłowo wskazał, że w przypadku hoteli, a takim obiektem niewątpliwie jest budynek Skarżącej, zgodnie z pkt 2.4.2 lit. b ww. Polskiej Normy, istniał obowiązek instalowania hydrantów wewnętrznych 25. Hydranty o takiej średnicy były wymagane w odniesieniu do rozpatrywanego budynku również postanowieniami Polskiej Normy PN-B-02865:1997 "Ochrona przeciwpożarowa budynków - Przeciwpożarowe zaopatrzenie wodne Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa" (norma wprowadzona do obowiązkowego stosowania rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz. U. Nr 22, poz. 209 z późn. zm.), a następnie przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). Wymaga ponadto podkreślenia, że analizowany przepis przejściowy § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. nie wyłącza stosowania do budynków wzniesionych przed wejściem w życie tego aktu prawnego, obowiązków określonych w § 20 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, zasięg hydrantów wewnętrznych w poziomie powinien obejmować całą powierzchnię chronionego budynku, strefy pożarowej lub pomieszczenia, z uwzględnieniem efektywnego zasięgu rzutu prądów gaśniczych: a) 3 m - w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, znajdujących się w budynkach o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej - przyjmowanego dla prądów rozproszonych stożkowych, b) 10 m - w pozostałych budynkach. W tym miejscu należy przypomnieć, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy (rozporządzenia). Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym (por.: wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2362/12; wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1144/06). Skoro zatem, ze względów przedstawionych powyżej, przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, nie mógł znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że wyposażenie budynku T. w P. w hydranty 25 i 52 nie zapewniało pokrycia powierzchni całej strefy pożarowej obiektu, a obowiązek ten wynikał wprost już z przepisów obowiązujących w dacie jego wzniesienia, organy zasadnie nakazały jego doposażenie w hydranty 25, co wynika z aktualnych przepisów przeciwpożarowych. Nie mogą mieć natomiast znaczenia w sprawie uprzednio wydane orzeczenia Komendanta Miejskiego i Komendanta Wojewódzkiego PSP, albowiem organy te zobowiązane były do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w odniesieniu do ustaleń faktycznych kontroli przeprowadzonej w dniach 20-27 kwietnia 2017 r., stosownie do znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja Skarżącej, że realizacja nałożonego w pkt 5 lit. b decyzji Komendanta Miejskiego PSP w O., utrzymanej w mocy w tym zakresie decyzją [...] KW PSP, spowoduje konieczność zamknięcia obiektu na czas dostosowania obiektu do nowych regulacji. Jak zasadnie uznały tu organy, nadrzędnym obowiązkiem właściciela obiektu jest zapewnienie jego użytkownikom bezpieczeństwa i spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej. Dlatego konieczność częściowego lub nawet całkowitego zamknięcia obiektu na czas jego dostosowania do obowiązujących przepisów, oraz związane z tym względy ekonomiczne nie mogą wpływać na treść orzeczeń organów Państwowej Straży Pożarnej. Z przedstawionych względów, tutejszy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to § 44 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.