VII SA/Wa 237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek. Skarżący M. Z. w skardze na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2012 r. nr [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z [...] września 2012 r. nr [...]nakazującą M.Z. S. rozbiórkę wolnostojącego urządzenia reklamowego znajdującego się na terenie nieruchomości nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W., składającego się z podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 16,00 x 10,00 m, zamocowanej na trzech słupach, zakotwionych w balaście betonowym. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia podał, że wykonanie wskazanego aktu spowoduje znaczną szkodę będącą następstwem utraty zysków z umów najmu na umieszczanie reklam na przedmiotowym urządzeniu reklamowym i zapłacenia kar umownych. To zaś oznacza wysokie straty finansowe dochodzące do kilkudziesięciu tysięcy złotych miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Dodać też należy, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Przy czym, uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko w omawianej materii (por. postanowienie NSA z 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10). Kierując się powyższym Sąd uznał, iż rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek nie może być pozytywnie załatwiony. Skarżący nie wykazał bowiem okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący we wniosku podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji pozbawiony będzie zysków z umów najmu za umieszczanie reklam na przedmiotowym urządzeniu reklamowym i zobowiązany będzie do zapłacenia wysokich kar umownych. W żaden jednak sposób okoliczności tych w sprawie nie wykazał. Sąd orzekając w niniejszej sprawie podzielił natomiast pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13 i uznał, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej, tj. dotkliwe w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe (i gołosłowne) twierdzenia strony, dotyczące braku zysków z tytułu umów najmu i zapłacenia kar umownych, nie mogą stanowić zaś wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Wprawdzie wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.