VII SA/Wa 2383/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 2383/16 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia z [...].09.2015 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z póżn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce ew. nr [...] w miejscowości K.. Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działki nr [...],[...] i [...] położone w miejscowości K.. W uzasadnieniu Starosta [...] wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 7 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., poz. [...]). Działka objęta inwestycją położona jest w obszarze oznaczonym symbolem literowym [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedłożony projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. A. S. wniósł skargę – zakwalifikowaną jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę D. S. budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w K.. Wskazał na naruszenie przepisów: art. 28 ustawy Prawo budowlane, art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nieprzeprowadzenie dowodów mogących stanowić podstawę do odmowy przyznania mu jako sąsiadowi nieruchomości, uprawnień strony. Podnosił, iż pomiędzy wskazanymi nieruchomościami przebiega droga, która nie jest drogą publiczną, stanowi współwłasność właścicieli nieruchomości sąsiednich, na której posiada ustanowioną przez Sąd służebność drogi koniecznej. Powstanie kolejnego budynku mieszkalnego przy tej drodze wpływa na zakres jego prawa do korzystania ze służebności. Ulica P. nie jest drogą publiczną i nie spełnia wymogów § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.nr 75, poz. 690 ze zm. ), zwłaszcza w zakresie szerokości jezdni oraz całkowitej szerokości ulicy, jako dojścia i dojazdu przy uwzględnieniu, iż kąt pochylenia przekracza 10%. Ponadto droga ta przy nieruchomości D. S. znacznie się zwęża, co powoduje dodatkowe zagrożenia. Studzienka kanalizacyjna w tej drodze, wybudowana została przez ówczesnego właściciela jego działki, który był jedynym inwestorem i użytkownikiem przyłącza kanalizacyjnego. Kwestionowana decyzja, nie została mu doręczona. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie wszczęte na wniosek A. S., w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...].09.2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ewid. [...] w K.. W uzasadnieniu Wojewoda [...] podniósł, że w postępowaniach administracyjnych w sprawie pozwolenia na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U.2013.1409 ze zmianami), który jako przepis szczególny względem art. 28 ustawy k.p.a., ogranicza pojęcie strony do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przez obszar oddziaływania inwestycji należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu omawianego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. W toku postępowania zainicjowanego wnioskiem A. S. o stwierdzenie nieważności innej decyzji Starosty, dotyczącej pozwolenia na budowę innego budynku przy ul. P., (sprawa: [...]) organ wystąpił do Burmistrza K. z zapytaniem, czy droga zlokalizowana na działce nr [...] jest częścią drogi publicznej - ulicy P.. Burmistrz K. w odpowiedzi poinformował, że działka nr [...] stanowi własność prywatną i nie jest zaliczona do żądnej z kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. 2015.460 - ze zmianami), oraz nie jest częścią drogi publicznej Nr [...] - ul. P. w K.. A. S. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty [...] wywodził z prawa własności działki nr [...] położonej przy ul. P., która znajduje się w bliskim sąsiedztwie z działką inwestorki i jego zdaniem jest w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji. Jednak działka wnioskodawcy nr [...], której podział na działki [...] i [...] nie został ujawniony w Księdze Wieczystej, położona przy ul. P. nie sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...] objętą inwestycją. Pomiędzy działką inwestorki nr ew. [...], a działką wnioskodawcy nr ew. [...] (podzieloną na działki [...] i [...]) znajduje się droga wewnętrzna zlokalizowana na działce nr ew. [...]. Taki wzajemny układ nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżącego ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 - ze zmianami ) dotyczącego usytuowania budynków względem granicy z sąsiednią działką budowlaną, oraz dostępu do światła dziennego, nasłonecznienia, oraz wymaganych odległości między budynkami (wynoszącą powyżej 8 m ) ze względu na przepisy przeciwpożarowe, wynikających z § 13, § 60, § 271 -273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu, A. S. słusznie nie został uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...].09.2015 r. Sporne przedsięwzięcie w żaden sposób nie ingeruje w działkę (działki) wnioskodawcy. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie ogranicza A. S. w możliwości korzystania i zabudowy jego nieruchomości. Działka nr ew. [...] stanowiąca prywatną drogę wewnętrzną, będąca współwłasnością: inwestora D. S., J. S., oraz D. P. nie jest objęta przedmiotową inwestycją. Burmistrz K. poinformował, że działka nr [...] stanowi własność prywatną i nie jest zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ujawnione w Księdze Wieczystej prawo przejazdu i przechodu całą szerokością działki nr ew. [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli i użytkowników działki nr ew. [...], nie zostało przedmiotową inwestycją naruszone. W przypadku utrudnień w korzystaniu z drogi, uprawniony może wystąpić do sądu powszechnego z powództwem cywilnym. Brak jest podstaw do uznania, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę nr ew. [...] (podzieloną na działki nr [...] i [...]), co obligowało organ do uznania, że A. S. nie jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W badanej sprawie w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się tylko działka inwestycyjna nr [...], oraz działka drogowa [...], której współwłaściciele zostali uznani za strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w tym małoletni D. P., reprezentowany przez matkę S. P., oraz działka nr [...] w obr. K., której właścicielem jest S. C., także uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...].09.2015 r. o pozwoleniu na budowę. Nadto zarzut braku uznania za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, może być podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z powyższym, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...].09.2015 r. wszczęte i prowadzone przed Wojewodą [...], jako bezprzedmiotowe, zostało umorzone, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. A. S. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 105 § 1 kpa w z. art. 28 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że jako właściciel działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną, nie powinien być uznany za stronę postępowania, 2) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na stwierdzeniu, że nieruchomość skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w sytuacji gdy budowa powoduje zagrożenia w zakresie komunikacji, kanalizacji deszczowej, ochrony przeciwpożarowej (dojazdu straży pożarnej), dojazdu karetki pogotowia, czy nieodpowiedniej szerokości drogi prywatnej - 2,8 m o znacznym nachyleniu. II. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego. 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozparzenia materiału dowodowego. 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 77 k.p.a. przez braku rzetelnego uzasadnienia wydanej decyzji, a w szczególności wyjaśnienia na jakiej podstawie przyjęto, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu inwestycyjnego. Domagał się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał m. in., że szerokość drogi dojazdowej wnosi 2,8 metra, a zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powinna wynosić 5 m. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., umarzającej wszczęte na wniosek A. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją gazową na działce nr ew. [...], położonej w K.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. A. S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. Skarżący swój interes prawny w kwestionowaniu powyższego rozstrzygnięcia wywodził z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr ew. [...] (Księga Wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...],[...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...]). Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że działka inwestycyjna nr ew. [...] nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącego nr ew. [...] (na projekcie działki nr ew. [...] i [...]), oddziela je bowiem działka nr ew. [...], stanowiąca drogę wewnętrzną. Sporny budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w odległości ok. 7 m od granic działek nr ew. [...] i [...] (należących do skarżącego). Projektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych zostało usytuowane w odległości ok. 7 m od granicy działki nr ew. [...] oraz ok. 11 m od granicy działki nr ew. [...]. Mając na uwadze przedstawione usytuowanie wymienionych elementów projektowanej inwestycji, jak również wysokość projektowanego budynku (tj. 10,82 m), organ stwierdził, że działki nr ew. [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...] i [...]. A. S. może bez przeszkód zagospodarować działki będące jego własnością. Działki skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn, zm.), dotyczącego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Ani nie znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o § 13 (przesłanianie budynków), § 57 i § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 23 ust. 1 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe). Realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (istniejących, jak i potencjalnych). Kwestia potencjalnych uciążliwości związanych z realizacją spornej inwestycji (hałas, wibracje, wytwarzanie zapachów, ciepła), nie może być podstawą do uznania, iż należące do skarżącego działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to bowiem okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Z przepisu § 14 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który nakazuje zapewnienie odpowiedniego dojścia i dostępu do drogi publicznej, nie można wywodzić interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie obejmuje robót budowlanych na działce drogowej nr ew. [...]. W oparciu o treść ww. unormowania można dokonać analizy projektu zagospodarowania terenu - pod kątem zapewnienia projektowanemu obiektowi budowlanemu odpowiedniego dojścia i dojazdu do drogi publicznej - na etapie postępowania co do istoty sprawy. Ewentualne naruszenie § 14 ww. rozporządzenia nie powoduje ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, może przesądzać o wadliwości decyzji, ale nie o interesie prawnym skarżącego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. Argumentacja, że skarżący jako właściciel działki nr ew. [...], posiada służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...], przez którą będzie odbywał się dojazd do działki inwestycyjnej, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący nie wykazał, aby miał interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego) w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt. II OSK 1572/09, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], zostało wszczęte na wniosek A. S., który nie posiada przymiotu strony, co obligowało do umorzenia postępowania z uwagi na brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., Zaskarżonej decyzji zarzucił jej naruszenie: 1. art. 6, 7, 8, 9,10 § 1 w zw. z art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, iż postępowanie nie dotyczyło interesu prawnego i obowiązku skarżącego; 2. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, w sytuacji gdy budowa powoduje zagrożenia w zakresie komunikacji, kanalizacji deszczowej, dojazdu straży pożarnej, karetki pogotowia, nieodpowiedniej szerokości drogi prywatnej - 2,8 m o znacznym nachyleniu terenu, a winna wynosić 5 m. 1. art. 77 § 1 kpa, przez błędne ustalenie, że teren inwestycyjny nie jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego, 2. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dojazd do projektowanej inwestycji nie posiada wymaganych 5 m, a jedynie 2,8 m, co jest podstawą interesu prawnego skarżącego. Nieruchomość skarżącego jest obecnie zabudowana, jednak nie można wykluczyć, że istniejąca zabudowa może być rozebrana, a w jej miejsce zrealizowana nowa. Wówczas, parametry budynku na działce inwestorki D. S. miałyby wpływ na ustalenie parametrów budynku lub budynków na nieruchomości A. S.. Odmowa przyznania skarżącemu statusu strony nastąpiła z naruszeniem art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ponieważ organ nie wykazał w uzasadnieniu decyzji w sposób dostateczny, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, mimo, że skarżący wskazał szereg naruszeń. Inwestycja będzie wytwarzać immisje, których skutki mogą być odczuwalne w na nieruchomościach sąsiednich, wywoływanie hałasów, wibracji, wytwarzanie zapachów, ciepła, naturalny spływ deszczówki czy kwestia urządzeń podłączeniowych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290) który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych - krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony, na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż przysługuje mu status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący swój interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia budowlanego wywodził z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr ew. [...]. Działka inwestycyjna nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącego nr [...] (na projekcie działki nr ew. [...] i [...]), oddziela je bowiem działka nr ew. [...], stanowiąca drogę wewnętrzną. Sporny budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w odległości ok. 7 m od granic działek nr ew. [...] i [...] - należących do skarżącego. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych zaprojektowane zostało w odległości ok. 7 m od granicy działki nr ew. [...] oraz ok. 11 m od granicy działki nr ew. [...]. Mając na uwadze takie usytuowanie wymienionych elementów projektowanej inwestycji, jak również wysokość projektowanego budynku (tj. 10,82 m), zasadnie organ stwierdził, że działki skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Projektowana inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ew. [...] i [...]. Działki skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn, zm.), dotyczącego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o § 13 (przesłanianie budynków), § 57 i § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 23 ust. 1 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe). Realizacja przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (istniejących, jak i potencjalnych). Uciążliwości związane z realizacją tego typu inwestycji (hałas, wibracje, wytwarzanie zapachów, ciepła), nie mogą być podstawą do uznania, iż należące do skarżącego działki znajdują się w obszarze oddziaływania sporej inwestycji. Są to okoliczności faktyczne mogące powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie powodują zaś ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Z przepisu w sprawie warunków technicznych, który nakazuje zapewnienie odpowiedniego dojścia i dostępu do drogi publicznej, nie można wywodzić interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Należy podkreślić, że kwestionowana decyzja nie obejmuje robót budowlanych na działce drogowej nr ew. [...]. W oparciu o treść § 14 ww. rozporządzenia można dokonać analizy projektu zagospodarowania terenu - pod kątem zapewnienia projektowanemu budynkowi odpowiedniego dojścia i dojazdu do drogi publicznej - na etapie postępowania co do istoty sprawy. Ewentualne naruszenie § 14 ww. rozporządzenia nie powoduje ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną. Nie ma wpływu na interes prawny skarżącego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. Także argumentacja, że jako właściciel działki nr ew. [...], posiadający służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...], przez którą będzie odbywał się dojazd do działki inwestycyjnej, pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Działka nr ew. [...] stanowiąca prywatną drogę wewnętrzną, będąca współwłasnością: inwestora D. S., J. S., oraz D. P. nie jest objęta przedmiotową inwestycją. Natomiast ewentualne ograniczenia w korzystaniu z przysługującego skarżącemu prawa przechodu i przejazdu podlegają ochronie cywilnoprawnej i mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Skarżący nie wykazał, aby miał interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego) w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.