VII SA/Wa 2386/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygn. akt VII SA/Wa 238615 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., znak: (...); odmawiającej stwierdzenia, na wniosek (...), nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...), znak: (...); zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu (...) pozwolenia na przebudowę nawierzchni (...) (zmienionej decyzją własną z dnia (...) czerwca 2010r., Nr (...) oraz decyzją z dnia (...) grudnia 2010r., Nr (...)), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta (...) decyzją z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu (...) pozwolenia na przebudowę nawierzchni (...) na działkach nr (...). Powyższa decyzja została zmieniona decyzjami Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. i (...) grudnia 2009 r., znak: (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyła (...) (dalej jako "skarżąca"). W ocenie skarżącej decyzja została wydana naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzed nowelizacji dokonanej uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) stycznia 2011 r., polegającym na uniemożliwieniu dojazdu do działki nr (...), której skarżąca jest właścicielem. Decyzją z dnia (...) października 2014 r. odmówiono (...) stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu (...) pozwolenia na przebudowę nawierzchni (...). W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. znak: (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) Wojewoda (...) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że (...) jest właścicielką nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr (...) położonej przy (...). W wyniku realizacji kwestionowanej przebudowy nawierzchni (...) i ulic przyległych zlikwidowano drogę kołową będącą dojazdem do działki wnioskodawczyni. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) obejmującego teren położony w rejonie ulic: (...), zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) marca 1999 r. ((...)) działka (...) o nr ewid. (...) wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem (...) tego planu ustalono, że wjazdy na wskazany teren przewidziano z ul. (...) bez ograniczeń oraz z (...) dla pojazdów uprawnionych, istniejącymi i projektowanymi wjazdami bramowymi. Zgodnie z § 181 ust. 3 lit. s ww. planu zalecana lokalizacja miejsc postojowych i garaży zespołowych dla mieszkańców i pracowników lokali użytkowych w granicach terenu. Natomiast przedmiotowa inwestycja polegająca na przebudowie nawierzchni (...) wchodzi w skład terenu oznaczonego w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem (...) z przeznaczeniem pod zieleń ozdobną z elementami "małej architektury" i ciągami pieszymi. Zatem na tym terenie plan nie przewiduje jakiegokolwiek ruchu kołowego (za wyjątkiem pojazdów uprawnionych). Z zapisu § 181 ust. 3 lit. q miejscowego planu wynika, że (...) ma mieć zapewniony nieograniczony wjazd na swoją działkę nr (...) od ulicy (...). Plan ten jednak nie określa jak ma przebiegać wjazd od ulicy (...) na działkę skarżącej, przy czym działka nr (...) nie jest położona bezpośrednio przy ulicy (...). W ocenie Wojewody (...) zapisy planu zagospodarowania przestrzennego są nieprecyzyjne i wewnętrznie sprzeczne. Nadto przyjęte w tym planie rozwiązania planisty są niekonsekwentne, ponieważ z jednej strony plan zapewnia właścicielom działki nr (...) możliwość nieograniczonego wjazdu na jej teren od ulicy (...) (i taki wjazd był możliwy ponieważ przebiegała tam droga publiczna otwarta do ruchu kołowego) oraz miejsca postojowe i garaże zespołowe dla mieszkańców i pracowników lokali użytkowych znajdujących w granicach tego terenu (§ 181 ust. 3 lit. s), a z drugiej strony przewiduje dla nieruchomości sąsiadującej z działką nr (...) przeznaczenie pod adaptację i rozwój zieleni miejskiej z zamknięciem ulic dla ruchu kołowego, z głównym ciągiem pieszym oraz budowę elementów "małej architektury", co określa § 194 planu miejscowego. W ocenie organu I instancji wydane pozwolenie na przebudowę (...) oraz ulic przyległych jest jednak zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) obejmującego teren położony w rejonie ulic: (...), zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) marca 1999 r. Plan bowiem przewiduje ograniczenie ruchu kołowego na przedmiotowym terenie, zamknięcie ulic dla pojazdów kołowych i otwarcie ciągów pieszych. Zdaniem organu I instancji wydane przez Starostę (...) pozwolenie na przebudowę (...) w (...) nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dojazdu do działki skarżącej, zaś ograniczenia te powstały już na etapie uchwalania tego planu, a organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do oceny ważności planów zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał przy tym, że przyjęty kolejny plan zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. nie ma znaczenia dla oceny legalności kwestionowanego pozwolenia na budowę z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...), gdyż wówczas był aktem nieobowiązującym. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej sprowadzanie podstaw stwierdzenia nieważności decyzji do badania jedynie prawidłowości i kompletności samego projektu budowalnego jest bezpodstawne, niewystarczające oraz stanowi rażące naruszenie samej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca wskazała, że decyzja Starosty (...) z (...) lipca 2009 r. o pozwoleniu na przebudowę nawierzchni (...) oraz ulic w sposób niebudzący wątpliwości doprowadziła do likwidacji drogi funkcjonującej od wielu lat i będącej jednocześnie dojazdem do działek położonych przy placu (...). Likwidacja tej drogi doprowadziła do istotnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, na której jest prowadzona inwestycja polegająca na budowie hotelu. Inwestycja ta uzyskała wszystkie niezbędne zezwolenia przewidziane prawem, a dojazd do tej inwestycji jest niezbędny dla jej funkcjonowania. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015r., odpowiada prawu. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku spełnienia przez inwestora obowiązków, o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w niniejszej sprawie ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji przez Starostę (...). Organ odwoławczy wskazał, że w aktach znajduje się prawidłowo wypełnione oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Nadto projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...) został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Również dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera informację (...) oraz zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, natomiast inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Wobec powyższego brak jest w ocenie organu odwoławczego podstaw do uznania, aby decyzja Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...), naruszała art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł również podstaw do stwierdzenia, aby decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszała art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. projekt zagospodarowania terenu był niezgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że decyzją z dnia (...) lutego 2009r., znak: (...) Prezydent Miasta (...) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia w którym określono, że przebudowa ma na celu wymianę istniejących nawierzchni bitumicznych i betonowych na nawierzchnię z kostek i płyt granitowych, jak również wskazano, iż działki objęte sporną inwestycją znajdują się w strefie uzdrowiskowej "C". Dodatkowo nałożono na inwestora obowiązek odprowadzania wód opadowych i roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej. Organ odwoławczy stwierdził, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie należy do żadnego z przedsięwzięć wymienionych w art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), zabronionych w strefie ochronnej "C". Ponadto z projektu budowlanego wynikało, że odwodnienie następować miało do kanalizacji deszczowej. Organ II instancji wskazał również, że obszar, na którym zaprojektowane sporne zamierzenie inwestycyjne objęty był zapisami uchwały Rady Miejskiej (...) z dnia (...) marca 1999r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) obejmującego teren położony w obrębie ulic: (...) z dnia (...) stycznia 2009r., znak: (...). Z pisma Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lipca 2015r., wynika, że działka nr ew.: (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 193 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 192 mpzp / parking z zielenią - § 189 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) i (...) (teren mieszkalnictwa i usług nieuciążliwych - § 209 mpzp / ulica lokalna - § 208 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (istniejąca zieleń parkowa - § 194 mpzp); (...) znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy z dopuszczonym ruchem kołowym dla pojazdów uprawnionych - § 180 mpzp); (...) znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy z dopuszczonym ruchem kołowym dla pojazdów uprawnionych - § 180 mpzp / istniejąca zieleń parkowa - § 194 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (istniejąca zieleń parkowa - § 194 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (teren administracji, usług administracyjnych i biurowych - § 184 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy - § 130 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 138 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (mieszkalnictwo i usługi nieuciążliwe - § 213 mpzp / ciąg pieszy - § 212 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 193 mpzp / ulica dojazdowa - § 192 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 193 mpzp / istniejąca zieleń parkowa - § 194 mpzp / ciąg pieszy - § 196 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 120 mpzp / ulica (...) - § 290 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...)) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 126 mpzp / ulica (...) - § 290 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 137 oraz § 138 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 146 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy - § 151 mpzp / plac pieszy - § 214 mpzp); 461/1 znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 138 mpzp / istniejąca zieleń parkowa - § 139 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 215 oraz § 198 mpzp / plac pieszy - § 214 mpzp / istniejąca zieleń parkowa - § 139 mpzp / mieszkalnictwo, usługi nieuciążliwe - § 145 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 216 mpzp); (...) znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy - § 212 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy - § 212 mpzp / ulica lokalna - § 208 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa - § 199 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 193 mpzp / ulica dojazdowa - § 199 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...)(...) (ulica dojazdowa - § 225 mpzp / ulica lokalna - § 208 mpzp / ulica dojazdowa - § 204 mpzp / ulica dojazdowa - § 192 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy z dopuszczonym ruchem kołowym - § 180 mpzp / ulica dojazdowa z ciągiem pieszym / ulica lokalna - § 179 mpzp / mieszkalnictwo, usługi nieuciążliwe - § 177 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica lokalna - § 219 mpzp); (...) znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ulica dojazdowa z miejscami czasowego postoju - § 193 mpzp / teren usług kultury, oświaty i administracji - § 186 mpzp); (...) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem (...) (ciąg pieszy z dopuszczonym ruchem kołowym dla pojazdów uprawnionych - § 185 / teren usług kultury, oświaty i administracji - § 186 mpzp). W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...), prowadzi do wniosku, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustaleń mpzp dotyczących przeznaczenia terenu, jak również ustaleń szczegółowych dotyczących elementów zagospodarowania terenu, m.in.: szerokości, realizacji obustronnych chodników, nawierzchni, zieleni. Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia, aby sporna inwestycja naruszała ustalenia mpzp dotyczące ochrony zabytków. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że analiza akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że decyzja Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...), wydana została z naruszeniem przepisów art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W przekonaniu organu odwoławczego również zarzut naruszenia przez Wojewodę (...) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. jest niezasadny, albowiem rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał ponadto, że to nie decyzja o pozwoleniu na budowę doprowadziła do likwidacji drogi będącej dojazdem m.in. do działki nr ew. (...), a w konsekwencji istotnego ograniczenia w korzystaniu z ww. nieruchomości, lecz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę nie rozstrzyga zagadnień o charakterze planistycznym oraz geodezyjnym, a co za tym idzie nie decyduje o przeznaczeniu działek (nadając im charakter budowlanych, bądź innych), jak również nie gospodaruje przestrzenią publiczną, a wyłącznie ocenia zgodność złożonej dokumentacji projektowej z aktem władztwa planistycznego gminy. Skargę na powyższą decyzję złożyła (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a. Skarżąca wskazała, że wskutek niezapewnienia udziału skarżącej w postępowaniu w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) stycznia 2008 r. doszło do naruszenia norm prawa, gdyż ogranicza skarżącą w swobodnym korzystaniu i zagospodarowaniu jej nieruchomości, w szczególności odnosi się to do naruszenia art. 31 Konstytucji RP, art. 46 § 1 kodeksu cywilnego w związku z art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami z uwagi na uniemożliwienie racjonalnego korzystania z budynków przez nieuzasadnione ograniczenie dostępu do drogi publicznej, art. 2 pkt 12 i 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 93 ust. 3 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie uwzględniono usytuowania istniejących obiektów budowlanych w stosunku do dróg publicznych oraz art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na wadliwe gospodarowanie przestrzenią publiczną przez ograniczenie dostępu do dróg publicznych. Skarżąca wskazała, że wydana decyzja administracyjna z dnia (...) stycznia 2008 r. w sposób nie budzący żadnych wątpliwości oddziaływuje na nieruchomość skarżącej, gdyż doprowadziła do likwidacji drogi, funkcjonującej już od wielu lat i będącej jednocześnie dojazdem do działek położonych przy placu (...), w szczególności działki (...). W obecnym kształcie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczy w istotny sposób dojazd do działki (...). Ponadto likwidacja drogi doprowadziła do istotnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości położonej przy ul. (...), na której jest prowadzona inwestycja budowlana polegająca na budowie znacznego obiektu budowlanego z przeznaczeniem na hotel. W ocenie skarżącej przeznaczenie części placu (...) na zabudowę i kawiarnię w miejscu oznaczonym symbolem (...), na działkach (...) jest niedopuszczalne, bowiem spowoduje to kolizję z dojazdem do posesji przy placu (...) oraz spowoduje przysłonięcie frontu planowanego hotelu, którego elementy elewacji oraz stolarki okiennej były objęte nadzorem konserwatora zabytków i były z nim uzgadniane. Wybudowanie kawiarni spowoduje ich zasłonięcie, a przy braku oznaczenia wysokości kondygnacji takiej kawiarni, spowoduje faktycznie całkowite zasłonięcie hotelu od strony frontu, który jest położony przy placu (...). Skarżąca wskazała, że postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami stanowiącymi podstawę gospodarki nieruchomościami. Dlatego w ocenie skarżącej utrudniając dostęp do drogi publicznej naruszono art. 46 § 1 k.c. w związku z art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami z uwagi na uniemożliwienie racjonalnego korzystania z budynków poprzez nieuzasadnione ograniczenie dostępu do drogi publicznej. Zatem poprzez pozbawienie dostępu do drogi publicznej nieruchomość skarżącej traci status działki budowlanej w rozumieniu art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organy obydwu instancji uznały (...) za stronę postępowania. Natomiast okoliczność, że skarżąca nie miała zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwolenie na budowę stanowi o wadzie postępowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia, nie zaś decyzji. W związku z powyższym okoliczność ta uzasadnia ewentualne wznowienie postępowania, nie zaś stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2015 r. wydana zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Starosty (...) Nr (...) z dnia (...) lipca 2009r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu (...) pozwolenia na przebudowę nawierzchni (...) na działkach nr ew.: (...). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) jak i zapisów prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 1999 r., Nr (...), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Inowrocławia obejmującego teren położony w obrębie ulic(...) Teren tej inwestycji znajdował się w jednostce bilansowej (...). Dla tego terenu ustalono m.in. następujące warunki zagospodarowania: "ustala się jako przeznaczenie podstawowe terenu zagospodarowanie zielenią ozdobną oraz elementami "małej architektury"; ustala się następujące warunki zagospodarowania terenu: obowiązuje adaptacja zagospodarowania istniejącego (adaptacja i rozwój zieleni we wszystkich formach z zachowaniem istniejącego ukształtowania terenu), ustala się jako elementy uzupełniające zagospodarowanie zielenią: ciągi piesze o nawierzchniach ze zróżnicowana faktura, miejsca wypoczynku, elementy "małej architektury" - murki oporowe, kwiatony, poidełka, lampiony, słupy i gabloty ogłoszeniowe, formy plastyczne itp., główny ciąg pieszy, prostopadły do ul. (...) o parametrach drogi ppoż. obowiązuje nawiązanie układem zieleni i ciągów pieszych do zagospodarowania terenów sąsiednich, dojazd na teren z ulicy dojazdowej na terenie (...), wymagane połączenie komunikacją kołową z (...) (§194 ust. 3 pkt. 1 i 2). Warto podkreślić, że również plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1993 r. nie przewidywał w części graficznej drogi dojazdowej do działki nr (...). W dacie zakupu nieruchomości przez Skarżącą ( akt notarialny z (...) marca 2007r.) obszar (...) nie zapewniał dojazdu do tej nieruchomości ( działka nr (...)), gdyż nie było wtedy prawnie zorganizowanego dojazdu od tej strony i nie ma go do dzisiaj. Potwierdza to m.in. ww. wyrok z dnia 4 listopada 2015 r. WSA w Bydgoszczy (II SA/Bd 799/15). W akcie notarialnym nie określono czy przedmiot sprzedaży ma dostęp do drogi publicznej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w przywołanym wyroku " działka skarżącej graniczyła z działkami nr (...). Przy czym działka nr (...) znajdowała się w części w terenie o tej samej funkcji i w części w terenie o funkcji (...). Natomiast działka nr (...) położona w terenie (...)– teren istniejącej zieleni parkowej. Żadna zatem z dzielonych działek (ani (...), ani (...)) graniczących z działką (...) nie stanowiła drogi publicznej, czy też drogi wewnętrznej. Przez działki te nie mógł odbywać się dojazd do działki wnioskodawczyni". " Prawnie zorganizowanego dojazdu od strony Placu (...) nie było tak przed podziałem, jak i po podziale a brak możliwości takiego dojazdu wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku zatem podziału skarżąca nie utraciła dojazdu do drogi publicznej." Z zaświadczenia Prezydenta Miasta (...) z 2008r. ( na które powołuje się także WSA w Bydgoszczy) zacytowano § 181 ust. 3 pkt 31it.q uchwały nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...) obejmującego teren położony w obrębie ulic: (...). Wynika z niego, że wjazd na teren nieruchomości Skarżącej bez ograniczeń może odbywać się tylko z ul. (...). Natomiast z Placu (...) mogą korzystać tylko pojazdy uprawnione. Skarżąca więc miała wiedzę co do ograniczeń co do wjazdu od strony Placu (...), skoro występowała o zezwolenia na wjazd pojazdów w obręb drogi wewnętrznej, która prowadzi do ul. (...). Nie ulega więc wątpliwości , w ocenie Sądu, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r.nie doprowadziła ( wbrew twierdzeniom skargi) do likwidacji drogi dojazdowej do działki nr ew. (...)), bowiem prawny dojazd do powyższej działki od strony placu (...), zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie istniał. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż w istocie odnoszą się one do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1999r. oraz decyzji Prezydenta Miasta (...) zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako dz. nr (...), które jednak nie stanowią przedmiotu rozstrzygania przez Sąd w sprawie niniejszej. Nie ulega kwestii, iż decyzja Starosty (...) Nr (...) z dnia (...) lipca 2009r.nie jest dotknięta żadną z wad opisanych w art.156 § 1pkt 1-7 k.p.a., w tym w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Nadto projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty (...) z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...) został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Również dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera informację (...) oraz zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, natomiast inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest także zgodna z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lutego 2009r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Należy także podzielić ocenę organów wyrażoną, co istotne w postepowaniu nadzwyczajnym, iż znaczenia kwestia zabudowy na nieruchomościach sąsiadujących z nieruchomością Skarżącej pozostaje bez wpływu na ocenę legalności decyzji z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...). Podkreślić należy ,iż inwestycja na działce nr (...) zrealizowana została przez innego inwestora i w oparciu o uchwałę nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Miasta (...) na czterech terenach w rejonach ul. (...). Nadmienić także należy , iż zarzut pozbawienia skarżącej udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) lipca 2009r., Nr (...) może być rozpoznawany jedynie jako przesłanka wznowienia postepowania nie stanowi natomiast przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).